Alba de Groria (Castelao)

Miñas donas e meus señores:
Si no abrante deste día poidéramos voar sobor da nosa terra e percorrela en todas direicións, asistiríamos á maravilla dunha mañán única. Dende as planuras de Lugo, inzadas de bidueiros, até as rías de Pontevedra, oureladas de piñeiraes; dende as serras nutricias do Miño e a gorxa montañosa do Sil, até a ponte de Ourense, onde se peitean as augas dentrambos ríos; ou dende os cabos da costa brava da Cruña, onde o mar tece encaixes de Camariñas, até o curuto do monte de Santa Tegra, que vence coa súa sombra os montes de Portugal, por todas partes xurde unha alborada de groria.

Mostrando entradas con la etiqueta social. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta social. Mostrar todas las entradas

29 de junio de 2011

maltrato educativo

Dende que goberna en Galicia a dereita está a impoñer contínuos recortes nos dereitos sociais e unha merma considerable nos servizos públicos, especialmente graves no eido educativo. Unha política antisocial en toda regra, contraria tamén ás propias recomendacións da UE para que en ningún caso o ensino quede afectado polos recortes orzamentarios en tempos de crise.
Porque a estas alturas do seu mandato unha cousa temos suficientemente clara, Feijóo está empecinado no desprestixio e desmantelamento do ensino público galego.

A primeira das súas medidas foi a supresión da gratuidade dos libros de texto, e as familias teñen tódolos anos que volver a costear os libros de texto dos seus fillos, uns trescentos euros por neno e curso, o maior dos impostos directos sobre un dereito fundamental, precisamente agora que son máis necesarias que nunca as axudas públicas nas debilitadas economías familiares.

Neste tempo de goberno do PP téñense amortizado máis de dous mil prazas de profesores no ensino galego non universitario entre supresións, concursos e xubilacións. Por non falar da anulación de módulos na FP, do peche de escolas rurais e comedores escolares, dos recortes no transporte, da paralización de investimentos educativos e dos drásticos recortes nas partidas dirixidas ó funcionamento e mantemento dos centros públicos escolares.

Para “axudar” máis ás familias traballadoras, no vindeiro curso as garderías públicas dependentes da Xunta subirán os seus prezos nun 27 por cento, uns corenta euros máis ó mes, subidas que tamén repercutirán nos propios comedores, incluso aquelas familias con menos ingresos e máis necesidades, que tiñan o comedor gratis, pasarán a pagar un mínimo de seis euros.

Un goberno de recortes pero tamén de perfectos incapaces, que non fai nin axuda a facer e que se negan, por puro partidismo, a colaborar con concellos como Lugo que con grande esforzo e poucas axudas, xa leva posto en marcha catro escolas infantís na cidade, que atenden a máis de 230 nenos e nenas menores de tres anos, a pesar da indiferenza insolente de Feijóo e o seu goberno, que son os que verdadeiramente teñen as competencias educativas e sociais.

Cantos Lugo non haberá por Galicia adiante, testemuñas sufridoras do desprezo e abandono da dereita máis sectaria e incompetente nunca vista. Moitos xa din que isto non pasaba nin con Fraga.

Recortes en materia de educación que poden comprometer a continuidade de Preescolar na Casa, programa que funciona dende 1977 e atende a máis de 3.500 familias do rural galego, preto de catro mil nenos e nenas menores de tres anos. Un proxecto educativo e social promovido no seu día polo lucense Antonio Gandoy, que hoxe está ameazado dun axuste de persoal innecesario, preludio dun fin inesperado polos inxustos e inxustificados recortes (máis dun 45%) nas axudas que recibe da Xunta de Feijóo.

Agora aparecen cunha pretendida reestruturación no horario lectivo dos mestres. No fondo desta medida non hai máis que unha clara intencionalidade de amortizar preto dun vinte por cento do profesorado actual de infantil e primaria cunha incidencia negativa e directa na calidade educativa. Poderiamos estar a falar do maior ERE encuberto no ensino público galego, coa única intención de aforrar en mestres, aforrar en calidade, aforrar en educación, aforrar en dereitos.

Un retroceso educativo e laboral que se quere impoñer vía decreto, sen diálogo nin consenso, pasando amplamente de representantes e representados. E faise nun momento que non podía ser mellor escollido, despois das eleccións municipais, por aquilo de non alporizar a caixa dos pretendidos votos e antes do verán, para imposibilitar calquera tipo de protesta ou mobilización social.

Lamentablemente esta dereita de Feijóo está a cumprir con total fidelidade o seu ocultado programa de recortes sociais, dando un paso máis na contrarreforma educativa emprendida en Galicia e que de xeito continuado afonda no desprestixio do profesorado e o deterioro do ensino público, en favor sempre dun ensino privado, sobreprotexido e privilexiado, nun proceso desgarrador de continuado maltrato educativo.

O Partido Popular ten un xeito moi particular de practicar austeridade a conta dos dereitos dos outros, como neste caso recortando no ensino público, recortando nun dereito, recortando naquilo que debería ser garantía do futuro e sólido soporte da igualdade de oportunidades de todos e de todas.

Os recortes en educación, sanidade ou dependencia son unha constante perigosa nesta política antisocial e inxusta que está a impoñer o goberno do PP de Feijóo a tódolos galegos e galegas.

Leer más

7 de junio de 2011

valedor do pobo

Benigno López, actual Valedor do Pobo, ven de constatar na presentación do seu informe anual que a tan cacarexada austeridade do PP ten derivado en profundos recortes sociais durante os dous anos de goberno de Feijóo, “na cuestión educativa inciden dous aspectos negativos, a calidade no ensino e as restriccións de prestacións”, no tocante á sanidade precisa a esaxerada espera nas “listas de espera” e as escasas dotacións materiais e persoais nos centros hospitalarios, sen deixar de sinalar as demoras de varios anos para cobrar as axudas dos acollidos á lei da dependencia. Nin a máis mínima dúbida de que o goberno do PP de Feijóo é austero aplicando recortes sociais e limitando dereitos cidadáns.

Que lonxe quedan as palabras de Feijóo na presentación anual dos presupostos galegos, “de cada 100 euros que gastaba o goberno de Touriño en política social, nós gastaremos dous euros máis”, tentando blindar o gasto en educación, sanidade e dependencia no medio desta crise especialmente brutal en Galicia. Traspasada a metade do seu mandato deste demoledor informe do Valedor deducimos que, ó contrario do afirmado, a xestión dos dirixentes populares en Galicia ten propiciado acusados recortes sociais, con fortes restriccións económicas e inxustificados atrasos nas prestacións educativas, sanitarias ou sociais.

Un informe que fala abertamente das restriccións orzamentarias no ensino público, non así no privado e concertado que gozan de excelente saúde, con recortes esaxerados nas prestacións complementarias, especialmente en comedores e transporte, amén da supresión da gratuidade dos libros de texto, peche de escolas ou diminución continuada de persoal docente. Coincido plenamente coa valoración do Valedor, “as restriccións económicas deberían afectar á educación como última alternativa”.

Non teñen desperdicio as súas referencias ós casos concretos como aquel dunha nena de sete anos, que reclamaba coller o bus escolar diante da casa e sen modificar a ruta nin o tempo de percorrido, aducindo razóns de perigo con tráfico intenso e falla de beirarrúas ou iluminación, argumentos relevantes e razoables que contrastan coa negativa resposta da consellería que chegou a cualificar as exposicións do Valedor como esaxeradas.

Xunto ó ensino tamén a sanidade, polo excesivo tempo de espera na atención sanitaria, e a dependencia resultan especialmente críticos neste informe do pasado ano 2010. Segundo o mesmo as valoracións das persoas dependentes para facer efectivas as súas prestacións non poden quedar “sine die” por cuestións puramente orzamentarias e fóra de toda lóxica, nun contexto no que se seguen a producir abundantes casos de falecemento antes da aprobación da oportuna prestación. Con relativa frecuencia non se cumpren os prazos de resolución dos expedientes, e resulta máis que evidente a escaseza de prazas residenciais, centros de día e mesmo axuda no fogar.

Os datos non deixan lugar a dúbidas e veñen a sustentar a dureza da realidade: un de cada cinco galegos en listas de espera, preto de corenta mil dependentes agardan a súa prestación, oitenta mil familias teñen que pagar os libros de texto e moitas máis terán neste ano rebaixas nas subvencións escolares, subidas nos comedores e recortes no transporte escolar; supresión de escolas rurais e máis de cincocentos docentes, privatización da xestión de novos hospitais que incluso poderá chegar ós centros de saúde de nova creación, ou aquel frustrado intento de reducir o número de medicamentos ós que todos temos dereito.

Galicia xunto a outras comunidades autónomas gobernadas polo PP sitúanse na cola de España no gasto social, educativo, sanitario e de atención ós dependentes. Feijóo representa ese modelo de goberno austero que Rajoy preconiza: aforrar a conta dos recortes sociais e converter os servicios e dereitos que hoxe son universais, públicos e gratuítos en servicios restrinxidos e de pago que disfrutarán aqueles cidadáns con máis posibilidades económicas. O resto quedaremos relegados a servicios de segundo nivel propios da beneficencia ou da carismática atención. Os dereitos de todos e de todas que conquistamos nestes últimos anos non poden quedar relegados ó voluntarismo social ou a permisividade gobernamental, deben de seguir a ser universais, públicos e gratuítos. De nós vai depender
.

Leer más

5 de abril de 2011

realidade ou ficción

Nestes días falouse moito da oportunidade ou non de que persoas extremadamente coñecidas, mediática e políticamente, anuncien as súas doenzas en público e diante dos medios de comunicación. No meu caso sempre primará o respecto á doente, á súa doenza e o desexo dunha pronta recuperación, e sempre por enriba de calquera interese persoal ou político. Dito isto, non me resisto a facer miñas algunhas consideracións que nestes días poñía negro sobre branco unha traballadora dun hospital público da capital, pola súa naturalidade e polo moito que ten de razón.
Esta cidadá reflexionaba sobre o que pode e debería facer unha sociedade moderna e consumista como a nosa, pero con tan pouco respecto polo seu entorno medioambiental, diante dun cada vez maior número de casos de cancro. Tamén escribía sobre a hipocrisía manifesta dos que por un lado venden como reclamo publicitario o seu paso pola sanidade pública e logo se empregan a fondo e a cotío no desmantelamento progresivo do sistema público de saúde, abrindo camiños a súa paulatina conversión en negocio privado e lucrativo.
Dicía ela que nestas ocasións hai unha rara mezcolanza de realidades e montaxes difíciles de separar, porque si ben certa é a doenza do famoso, ben certo é tamén que nestes casos desaparece todo tipo de problemas para ter probas en tempo record, operacións inmediatas, acceder ós mellores profesionais, escapar das listas de espera, ou dispoñer de espacios máis que suficientes. Eso sí, ¡...imos á pública…!. hai que dicilo ben alto e publicitalo mellor para que se saiba ben por todos.
Tentarei recoller as súas propias verbas, suficientemente elocuentes: ”...soy una limpiadora de la sanidad pública, y se lo que conlleva tener ciertos políticos entre nuestras paredes. Para ellos solos media planta bloqueada, para ellos solos los mejores médicos, cirujanos y fisioterapeutas, volcados al cien por cien, y para su exclusividad una sola limpiadora que se aburre religiosamente todo el puñetero día, teniendo que estar pendiente de cualquier cosa que pueda surgir. Se nos entrega un carro nuevo, porque no pueden ver un carro viejo, los cubos también son nuevos y relucientes, la fregona recién estrenada, la presa ídem de lo mismo, el palo de la fregona y escoba recién sacados del almacén. Que no falte un cepillo sin estrenar...”
E continúa dicindo:”...Volviendo a nuestra planta bloqueada y “super” vigilada, el carro, sus artilugios y la limpiadora al pie del cañón pero sin ser visibles. Solo si se precisa de nuestra intervención, saldremos del escondite que se nos asigna, para sigilosamente cumplir en el acto, sin la más mínima espera, la labor solicitada y desaparecer otra vez a esperar la siguiente alerta. Si vienen familiares, la Casa Real, famosos o políticos a visitar al paciente, a las limpiadoras se nos pide que nos esfumemos junto con nuestro material para no dañar la vista soberbia de toda esa gente. Se nos hace fregar una y otra vez todos los pasillos por donde se les pudiese ocurrir pasar esas ilustres visitas. Hay un tal despliegue tanto inútil como vergonzoso cuando tenemos un paciente de esa índole, que deberían sonrojarse pensando en cómo y cuánto perturban un lugar público que ellos utilizan como si fuese un palacio privado con todo y todos a sus pies”...
Con toda seguridade e polo que podo ler, cando todo felizmente acaba, do que sempre un se alegra, tódolos agradecementos serán para os dilixentes e sumisos xefes, mentres os traballadores do hospital permanecerán invisibles na compaña dos carros que se atascan, do vello cubo, da fregona rota ou trebellos malgastados. Todo volta á normalidade nun hospital público da capital que tivo en sorte, por uns días, dar acollida a tan ilustre persoeiro e ser foco de atención mediatizada.
“Todos los animales son iguales, pero algunos animales son máis iguales que otros”. Unha cita escollida da novela “Rebelión na granxa”, escrita por Orwell no 1945, e que a modo de sátira fai unha formidable análise da corrupción que nace do abuso do poder. Qué razón que tiña.
.

Leer más

22 de marzo de 2011

como deus manda...

Hai días o goberno socialista aprobaba por Real Decreto un plan de emprego, incluído no Acordo Social e Económico asinado con empresarios e sindicatos, para impulsar a contratación de parados menores de 30 anos. Un plan que contempla reducións de ata o cen por cen nas cotizacións empresariais á Seguridade Social e intensifica tódalas accións relativas á súa orientación e formación profesional. Propostas para mellorar a empregabilidade dos xoves, a través dos chamados itinerarios individualizados que faciliten a incorporación ó mundo do traballo nun momento de incipiente recuperación da economía.

A resposta do candidato Rajoy foi a mesma de sempre: todo está mal, todo chega tarde, habería que facer un plan como Deus manda, porque a súa oposición fundamentalista se resume en cinco palabras: todo é culpa de Zapatero. E digo eu que si nestes meses aumentan os parados en Galicia e se reducen en Euskadi algo terán que ver as políticas laborais de Feijóo ou Patxi López.

Semella que non porque todo é culpa exclusiva de Zapatero, culpable de ter que xestionar unha crise que provocaron os mesmos que agora queren medrar en beneficios e asaltar o poder civil. Pobre Zapatero, porque “... me cae bien. Un hombre que está siendo tan denostado, tan agredido, creo que es una persona limpia y que está tratando de hacer lo mejor para este país...”.

Chegados a este punto, sen dúbida que esa marabunta de encrespados da dereita máis fanática que poidan estarme a ler, erguerán a mirada do diario para agraciarme cun “rojo de m...”, educados coma sempre e sen perder a compostura, polas comprensivas verbas adicadas ó Presidente do Goberno. Decepción grande que se levarán pois non me pertencen, aínda que así tamén o penso, que son do moi laureado e benquerido seleccionador Del Bosque, publicadas no País do 28 de novembro.

Comprensión, sinceridade e valentía, sen dúbida, moito máis nos atormentados tempos que corren pola obsesión máis que enfermiza que persiste na dereita mediática e mediatizada deste país de liquidar politicamente a Zapatero e facerse co poder a toda costa.

O falar non ten cancelas e os papeis dos “pepeis” poden con todo. Din que unha imaxe vale máis que mil palabras e a instantánea do candidato Rajoy na entrevista que lle fixo o amigo-editor Pedro J. Ramírez na súa tele de Veo7 pon ó descuberto unha considerable incompetencia e nula preocupación polos problemas da cidadanía.

Díxolle a P.J.: “... espere que lo he escrito aquí y no entiendo mi letra...”, reveladoras verbas do líder da dereita cando tentaba falar das súas receitas para loitar contra o paro xuvenil. Dificilmente se poderán entender os problemas dun país cando un non entende nin a súa propia letra. Acaso sería a fórmula do amigo-viaxeiro Feijóo de reducir o paro reclasificando ós parados de longa duración para logo sacalos das listas.

Pero para fotos exemplarizantes a do amigo-traxeado Camps na Convención que o PP celebraba na Mallorca do tamén amigo-palacego Matas, asinando un novo manifesto contra a corrupción, non sei xa por cantos van, onde só faltaba saber se tamén foi organizado polo amigo-comisionista Bárcenas, que dende hai anos e xunto co amigo-galego Crespo, corrían con tódolos eventos deste tipo, con propina incluída polos servizos prestados.

Coas fotos da Convención de Palma o amigo-consentidor Rajoy cumpre cos compromisos adquiridos durante todo este tempo de escarceos gürtellianos cos gobernos autonómicos de Madrid e Valencia. Surrealismo en esencia pura do papel cínico que todos eles están a xogar na rexeneración ética e moral da dereita española, ben certo é que a dereita pode con todo isto e máis, porque eles todo o fan como deus manda, e se non fora así, ¿para que demo están os confesionarios?.

Leer más

9 de marzo de 2011

incompetente competencial

Hoxe, as mulleres e homes que nos están vendo saben que miles de persoas engrosaron as listas do paro en Galicia, e este Goberno é responsable desta situación ”. Estas palabras poderían pero non son miñas, son as palabras do señor Feijóo-opositor pronunciadas o 7 de outubro de 2008 no debate do Estado da Autonomía culpando directamente ó Presidente Touriño do incipiente incremento do paro producido naquel intre.

Na memoria permanece tamén o Feijóo-candidato do 2009, cando en plena euforia electoralista escenificaba o seu “Contrato con Galicia” e situaba o paro galego como resultado das políticas do Goberno de Touriño. Dicía daquela que a súa prioridade sería o desemprego e prometía 50 plans, nada se sabe deles, contra un paro que hoxe medra escandalosamente e sobre o que agora nega ter competencia algunha.

Agora sabemos que nun exercicio camaleónico de populismo, o Feijóo-xestor pretende reducir as listas do paro apartando delas aqueles de longa duración, que “por procesos de orientación serán suspendidos como demandantes de emprego”, de xeito que así deixarán de computar nas estatísticas do paro. Nova argallada feijoniana coa que chegaremos a unha conclusión máis que evidente: se non hai listas do paro, non haberá parados.

Hoxe, no 2010 e con Feijóo no goberno, Galicia lidera a destrucción de emprego no Estado, con preto de 250.000 galegos e galegas en situación de paro. Pasamos de ser unha das comunidades cun menor crecemento do paro en 2009 a estar nas cinco primeiras onde máis medra; pasamos de ter un incremento do paro vintecinco puntos por debaixo da media española a superala hoxe en dous puntos. E cando, como é obrigado, se lle piden responsabilidades ó Feijóo-gobernante a súa resposta nos deixa atónitos, “seguimos a loitar contra o paro a pesar das poucas competencias que temos en materia de emprego, por non dicir practicamente ningunha”. ¡ Apoteósico !

De nada servirá recordarlle ó señor Feijóo que o goberno de Galicia si que ten competencias no emprego dos galegos e galegas. De nada servirá dicirlle que a Xunta é a autoridade laboral na nosa comunidade e que o abano competencial de Galicia en materia de emprego, dende o seu Estatuto de Autonomía de 1981, é extenso en materias transferidas e intenso no contido das mesmas.

De nada servirá porque aínda que temos un presidente moi espabilado na promoción de fin de semana da súa estampa política, dentro e fóra de España, non deixa de ser un presidente ausente e mentireiro, que se prodiga no escapismo máis publicitado e recorre frivolamente á teoría do inimigo exterior cando se trata de resolver os problemas de Galicia e das súas xentes.

Son máis de vinte Reais Decretos que, entre 1993 e 2006, deixaron nas mans do goberno galego a xestión da formación profesional ocupacional, os programas de apoio ó emprego, todo o relativo ás cooperativas e sociedades laborais, a seguridade e hixiene no traballo, os servizos públicos portuarios, tamén a xestión do INEM sobre traballo, emprego e formación, todo o relacionado coa mediación, arbitraxe e conciliación laboral, a inspección de traballo e a xestión dos EREs, tamén a xestión e planificación das políticas de emprego, tanto nas accións formativas como nas políticas activas, as competencias en materia asistencial, social, laboral e formativo do ISM, e mesmo as garderías infantís laborais. Practicamente toda a política laboral, a excepción das prestacións por desemprego que segue a manter o goberno central en toda España.

“Mire, o fracaso da súa política económica se mide no número de parados”. Tampouco son miñas, a pesares dos case cen mil empregos destruídos baixo o mandato de Feijóo, cen mil motivos máis que hoxe temos tras dous anos de desgoberno do PP en Galicia. Tampouco son miñas, son palabras do Feijóo-opositor no Parlamento de Galicia, dirixíndose ó Presidente socialista da Xunta, en novembro de 2008.

Manifestacións que desbordan en desfachatez e descaro e non teñen precedente na gobernación deste país. Cando Feijóo estaba na oposición o mínimo crecemento do paro en Galicia era responsabilidade grave e directa de Touriño e o seu goberno, hoxe cando a destrucción de emprego resulta insufrible e alcanza cifras de escándalo nunca vistas nesta terra, o Feijóo-presidente dinos que apenas ten competencias.

Temos aquí o mellor dos exemplos da incompetente xestión que un presidente autonómico fai das súas competencias sobre o emprego na súa Comunidade. Para desgracia de todos no goberno galego contamos cun auténtico incompetente competencial, o señor Feijóo-popular
.

Leer más

arbitrario e inxusto

Ninguén vai discutir, e menos en tempos de crise, sobre a imperiosa necesidade dunha xestión axeitada, eficaz e razoable do gasto farmacéutico. Cando os socialistas tivemos responsabilidades de goberno en Galicia melloramos o control do gasto sanitario, centralizando a compra de fármacos, reforzando a prescrición por principio activo e incrementando o uso de xenéricos, porque aquí é onde realmente está a clave do aforro farmacéutico e dunha política sanitaria eficiente. Precisamente porque na prescrición de xenéricos o conxunto do Estado sitúase xa no 26 por cento, mentres que en Galicia non chegamos nin ó 14.

Nestes dous anos de Feijóo no goberno da Xunta pasamos de ser unha das primeiras comunidades onde menos crecía o gasto farmacéutico e o número de receitas a ser neste 2010 a segunda de España onde máis se ten incrementado este gasto, como consecuencia da súa nefasta e caótica política sanitaria. Para disimular esta desfeita o goberno de Feijóo acaba de impoñernos un catálogo que deixa ós galegos e galegas con 427 medicamentos menos que ó resto de cidadáns españois.

O primeiro que hai que dicir é que a incorporación ou non dun medicamento na prestación farmacéutica do Sistema Nacional de Saúde é unha competencia única e exclusiva do Estado, quen ten como obriga constitucional garantir a equidade do sistema sanitario e o dereito de tódolos cidadáns no acceso ós mesmos medicamentos en todo o territorio español. Por iso esta decisión arbitraria e unilateral do PP é inxusta e inconstitucional, porque recorta dereitos dunha parte da cidadanía, a que vive en Galicia, no acceso ás mesmas prestacións sanitarias.

O propio Consello do Estado é rotundo e clarificador cando denuncia a invasión de competencias estatais, como esta da coordinación xeral da sanidade en España que lle corresponde exclusivamente ó goberno central, como único capacitado para fixar a carteira común de servicios e prestacións básicas, incluída a financiación de productos farmacéuticos. As comunidades como a Xunta sí que poden establecer os seus propios catálogos pero sempre a partir do común e básico do Estado, é dicir, pode ampliar servicios ou prestacións, pero nunca reducilos como está a facer neste caso o PP de Feijóo en Galicia.

O Partido Popular sempre tivo un xeito moi particular de semellar ser austeros: reducindo o gasto público a conta dos dereitos cidadáns ou, como neste caso, a conta das prestacións sociais. O mesmo ocurrira cando decidiron suprimir o programa de gratuidade dos libros de texto ocasionando ás familias galegas un gasto innecesario e tamén inxusto de 300 euros por neno cada ano. Non se pode ser austero a conta da saúde dos cidadáns.

Pero o debate real atópase naquilo que está a supoñer a imposición deste catálogo polo goberno de Feijóo. De entrada, rómpese a caixa única do medicamento en España, cunha clara discriminación dos galegos e galegas con respecto ó resto dos cidadáns que seguen a disfrutar do total de fármacos, co agravante de que aqueles que vivimos en Galicia pagamos as mesmas cotas á Seguridad Social e os mesmos impostos, pero sanitariamente non temos os mesmos dereitos e prestacións que os nosos veciños de Asturias, León ou Zamora.

Ocorre así que moitos cidadáns despois de anos consumindo un mesmo medicamento terán que deixar de usalo, e moitos deles van a optar por pagalo antes que cambialo, sobre todo naquelas persoas de maior idade, doentes crónicos ou cando se trata dos nenos, porque en todo tratamento médico sempre hai un factor suxestivo e persoal que sen dúbida reforza o seu valor terapéutico. Porque como ben dicía hoxe un paisano á saída do PAC, “dinche que é o mesmo, pero non cho é”.

O máis grave todavía é que non só discrimina ós galegos co resto de España, tamén en Galicia se establece unha discriminación escandalosa porque os cidadáns que somos funcionarios nonos veremos afectados por este recorte imposto, arbitrario e inxusto do goberno de Feijóo. Agora, si o Constitucional non o remedia, teremos galegos de primeira e galegos de segunda, en relación ós tratamentos que reciben da sanidade galega que xestiona o Partido Popular.

Por iso o Goberno de Zapatero ten recorrido diante do Tribunal Constitucional por ser esta unha competencia exclusiva do goberno central, pero tamén é consciente da necesidade de conseguir a mellor e máis eficiente xestión nos servicios públicos e prestacións sociais. Por iso está a tomar novas medidas sobre os prezos de referencia e as prescricións por principio activo, en coordinación con tódalas Comunidades Autónomas, que segundo os cálculos establecidos permitirannos aforrar máis de 120 millóns de euros en Galicia, iso sí, sen recortar ningún dereito ós galegos, nin clasificar ós galegos por categoría profesional.

Medidas serias e responsables que non rompen a equidade no Sistema Nacional de Saúde e non provocan ningunha discriminación dos galegos e galegas con respecto ó resto de cidadáns españois. O demáis son contos chinos ben publicitados a través dos medios para disimular a desfeita que este goberno do PP de Feijóo está a facer na sanidade, educación e asistencia social en Galicia
.

Leer más

30 de junio de 2010

reforma laboral

Coa chegada do verán agroman os primeiros datos positivos na dura e fonda crise que estamos a sufrir dende hai dous anos. Mal que lles pese a algúns, que ven nos males do país o seu medrar político ou negocio mediático. Todo apunta a que estamos a saír dos datos negativos propios dunha recesión e recuperar o camiño da recuperación, tan necesaria para crear emprego, primeiro dos problemas deste país.
Tras seis trimestres consecutivos de recesión, empezamos a crecer. Crece a produción industrial, mellora o consumo privado, o comercio minorista faino por primeira vez dende 2007, recupérase o comercio exterior, aumentan os ingresos tributarios despois de dous anos, aumenta a creación de novas empresas e soben o turismo, a compravenda de vivendas e tamén de vehículos. Resulta pouco relevante, pero tamén o paro baixa nos últimos meses e aumentan significativamente as afiliacións á Seguridade Social.

O Goberno de Zapatero ten adoptado neste tempo moitas medidas fronte á maior crise económica nunca coñecida, con capacidade de reacción e firmeza, diante de situacións inimaxinables e cambiantes, e sempre por diante doutros países, idealizados pola dereita española, Italia, Francia, Alemaña e mesmo Inglaterra.

Tomamos medidas difíciles e dolorosas para evitar o derrube das economías europeas, a desaparición do euro e o colapso do noso país. Porque había que reducir de xeito inmediato o déficit público. Agora temos que poñer tódolos esforzos na dirección do emprego.

Por responsabilidade de goberno e compromiso de país, temos que reformar o mercado laboral para crear un escenario social que nos permita crear máis emprego indefinido e acabar coa precariedade. Antes de aprobar esta reforma esgotamos tódalas posibilidades de consenso entre empresarios e sindicatos, foron moitos meses de negociación que non chegaron ó punto de consenso, pero que puxeron sobre a mesa medidas dunha e outra parte, moitas delas recollidas nesta proposta laboral.

Unha proposta de reforma que pretende reducir a temporalidade excesiva do noso mercado de traballo e incentivar os contratos indefinidos, incrementar as posibilidades de adaptación das condicións laborais á situación real das empresas mediante procesos de negociación entre empresarios e traballadores e tamén, clarificar as causas de despido por razóns económicas. Unha proposta que pretende mellorar a flexibilidade do mercado laboral sen prexudicar ós traballadores e que prestará unha maior atención ós colectivos de xoves e parados de longa duración.

Nesta ocasión Rajoy deberá aclarar dunha vez por todas a súa proposta de reforma laboral e deixarse de palabras demagóxicas, enganosas e valeiras de contido. Se quere outra reforma laboral que fale con claridade, escriba negro sobre branco e a presente no Parlamento para retratarse diante de tódolos españois. Rajoy non pode seguir a ocultar as súas verdadeiras intencións. Non pode pedir reformas, dicir que chegan tarde, votar en contra e non presentar unha alternativa.

Porque cada día máis vemos como na solución dos problemas de España nunca está o Partido Popular, nin se lle espera. Este país non se merece a irresponsabilidade dun partido que pretende debater sen ideas, confrontar sen alternativas, criticar sen propostas e gañar a costa do que sexa. Non se merece un partido de dereitas que por puro interese partidista se ten situado na dereita da dereita europea.
Co seu non a todo o PP tenta, un día si e outro tamén, empuxarnos a todos cara o abismo das calamidades, para así poder facerse coa caixa dos votos do descontento e o malestar. A súa ambición de poder non ten límites, abonando día a día o malestar da cidadanía, desprestixiando as nosas posibilidades e minando a credibilidade do noso país, convencidos de que o seu partido irá mellor, canto peor vaia España.

Leer más

24 de marzo de 2010

Guerra de muller

Non se trata dunha equivocación, nin dun xogo de palabras, é un feito constatado e publicado que o pasado luns, 8 de marzo, na praza do Obradoiro, o Conselleiro de Economía, Sr. Guerra, celebraba o día da muller traballadora disfrazándose de “fregona global”, evidenciando unha vez máis o desprezo máis absoluto que no goberno de Feijóo teñen polas políticas de igualdade, e o que ven a ser moito máis grave o pouco respecto e consideración polo traballo da muller galega.

Esta sería unha noticia do máis ridícula e ferinte, de non estar superada pola propia xustificación que o Conselleiro veu a dar da súa “performance doméstica”, versión que non ten desperdicio, “el objetivo de tal acto era demostrar nuestro compromiso con la igualdad entre hombres y mujeres”. ! canta desfachatez e descaro !

Non estaba só o conselleiro, en presenza do propio Presidente, compartía escena coa Sra. Mato, exemplarizante Conselleira de Traballo, que non deixa de fabricar paradas en Galicia, a pesar de que hai uns meses fora noticia por promover e amparar o servilismo doméstico a tempo completo, sen contrato nin seguro. Unha das medidas innovadoras deste PP de Rajoy e Feijóo, para loitar contra o paro feminino e traballar pola equiparación salarial da muller.

A realidade feijooniana supera sempre a ficción esperpéntica dos seus conselleiros, Guerra e Mato, porque as súas políticas antisociais están adiantando pola dereita ás propias do seu padriño mentor Fraga, que no 1991 creaba o Servizo Galego de Promoción da Igualdade do Home e da Muller.

Un organismo autónomo da Xunta de Galicia que ten entre os seus obxectivos a promoción da igualdade nos ámbitos familiar, laboral e político. No 2010 Feijóo, o seu alumno máis avantaxado, pretende agora suprimilo, e tamén paralizar a Lei 2/2007, de Igualdade no Traballo en Galicia, aprobada polo anterior goberno, sendo Conselleiro o lucense Ricardo Varela.

Vivimos tempos desafortunados e difíciles para Galicia, de crise económica, pero tamén de recortes sociais e merma nos dereitos, mentres o goberno do Partido Popular de Feijóo vive inmerso nun Entroido permanente de excesos, excentricidades e transgresións carnavalescas que imprimen o seu imaxinario político e sustentan un Goberno de ousados incapaces e inactivos mentireiros, onde pululan conselleiros como o disfrazado de Economía e a contratadora de Traballo, pero tamén outros tan ilustres coma o Conselleiro de Cultura que fala da “acomplexada cultura galega”, dende un concello chamado “Desván de los Monjes”. Mellor non seguir.

Señores todo vai ben, e Galicia tamén porque o Papa virá en novembro, segundo anuncia o arcebispo compostelán Xulián Barrio. No seu séquito arcebispal estiveron presentes en Roma, o Sr. Feijóo e a súa “colaboradora”. Asombrado me deixan estas “liberais” curias romanas polos seus, para nada disimulados, esforzos de superar o desfase monumental que existe entre os postulados dogmáticos da súa xerarquía episcopal, e os avances en dereitos e liberdades dunha sociedade moderna e civilizada. Queda dito e publicado, as “parellas de feito” dos prohomes da dereita que acoden ó Vaticano, fano en calidade de “colaboradoras”, amén. Señores todo vai ben, e senón, maloserá...

Leer más

15 de diciembre de 2009

Hai 25 anos que neste país existe unha regulación legal da interrupción voluntaria do embarazo. Nestes días estamos a debater unha reforma que a maioría entendemos como necesaria, equilibrada e razoable.
Necesaria porque 25 anos cambiaron moito a realidade social do noso país, e hoxe faise necesaria unha maior seguridade xurídica para as mulleres que deciden interromper un embarazo, e tamén para os profesionais sanitarios que interveñen no proceso.
Tamén porque nos últimos anos están a aumentar o número de embarazos en adolescentes e o número de abortos practicados. De nada serve mirar para outro lado, a realidade é a que é: hai que acometer aquelas reformas necesarias para resolver posibles carencias e impedir inxustizas sobrevidas na actual normativa legal.
O proceso elaborador de máis dun ano, previo á súa tramitación parlamentaria, ten sido laborioso, reflexivo e transparente. O resultado está a ser unha reforma legal que pretende reducir o número de embarazos non desexados, establecer limitacións que hoxe non existen e garantir os dereitos de intimidade e dignidade das mulleres, amais de incorporar importantes medidas de prevención e saúde sexual e reprodutiva.
O partido popular está en contra desta reforma, como estivo no seu día en contra da despenalización do aborto, aínda que durante oito anos que gobernaron con Aznar e Rajoy mantiveron a lei e non a aboliron. Non quero pensar que si agora non queren reformala é porque queren que se manteña a lei actual que consideran está ben. E pregúntome eu, si algún día volven a gobernar, ¿mirarán de novo para outro lado?.
Chegado a este punto, non deixo de pensar na Conferencia Episcopal e na súa máis que estridente condena pública e publicada de todo aquel que apoie co seu voto a reforma desta lei. E volvo preguntarme, ¿esta nova categoría de pecado obxectivo afectará tamén ós ministros e ministras dos gobernos de Aznar e Rajoy que durante oito anos mantiveron vixente a actual norma legal, con máis de cen mil abortos cada ano?. Non quero nin pensar que será dos políticos populares, que tamén durante oito anos de maioría absoluta do PP non lexislaron para derogar esta lei.
Se esta xerarquía inquisitorial tampouco acepta o divorcio, ¿estarán tamén os Duques de Lugo en situación de pecado obxectivo, camiño da súa ex-comunión?. A propia Familia Real que ten consentido e amparado, ¿terá que acudir tamén á confesión con arrepentimento público para recuperar o seu status espiritual e confesional ?.
Pepe Bono, actual presidente do Congreso e activo socialista cristián, dende hoxe tamén pecador público pola graza de Rouco, anda consternado porque sufrirá a ex-comunión dos bispos, mentres a un asasino coma Pinochet lle daban a comunión baixo palio. E digo eu, tanto alboroto por tan pouca cousa, porque toda a diferenza de trato está nun sinxelo ex-.
Noutro tempo e lugar dicíallo ós fariseos daquel tempo, alguén moito máis listo ca min, “a Dios lo que es de Dios, y al César lo que es del César”. ¡Qué razón que tiña!.

Leer más

8 de junio de 2009

silencios elocuentes

Finalizou maio con datos positivos no mercado laboral: descende o paro significativamente e aumenta a afiliación da Seguridade Social. Estamos diante dunha boa noticia sen dúbida, pero que non debemos magnificar porque, dentro deste tempo de crise absoluta e global que estamos a vivir, o dato global do paro rexistrado segue a ser malo, 3.620.139 persoas.

Boa noticia porque é a primeira vez que descende o paro dende hai 14 meses, algo que pode confirmar a boa dirección das medidas do goberno para frear a destrucción de emprego e que estas son acertadas porque empezan a dar resultados. Así e todo hai quen non se alegra.

Son os que dende unha oposición fatalista, fanática e destructiva levan tempo sementando pesimismo e intranquilidade á cidadanía, non propoñendo nada novo, opoñéndose a toda iniciativa do goberno afirmando que non servían para nada.

Pola contra o tempo está a demostrar que o Fondo de Inversión Local (Plan Zapatero), que o PP non apoiou nin votou, está a reactivar a economía e crear emprego, en España máis de 350.00, en Galicia supera os 18.000, en Lugo case que 2.500. Un conxunto de medidas que xa están a dar os seus primeiros froitos nesta loita sen cuartel de todos, traballadores, sindicatos, empresarios, concellos e gobernos, todos menos o Partido Popular, que nin estivo nin se lle espera nestes momentos de crise total que nos toca vivir.

A noticia do paro abre un camiño esperanzador para o conxunto da sociedade española, pero seguramente non tanto para aqueles que levan tempo amplificando os malos datos económicos coa intención única de desgastar ó goberno socialista, participando da teoría patrioteira-visceral de que canto peor, mellor.

É moi elocuente o silencio absoluto do PP nestes días, cando outras veces axitaron en tromba calquera tipo de dato negativo, como si deles se alegrasen. Un silencio dos dirixentes do Partido Popular que os delata publicamente e que debería avergoñalos especialmente porque nos seus bastións de Madrid e Valencia o paro segue aumentando.

Os chamados “brotes verdes” da economía e do emprego, semellan ser toxos e ortigas para algúns populares que converteron os continuos datos negativos do paro no eixo da súa estratexia para criticar a política económica de Zapatero, e agora se senten descolocados co que poida significar de cambio na tendencia laboral.

Dicía que unha boa noticia que o paro descenda, pero sendo conscientes que queda moito camiño por percorrer e moito esforzo por facer para superar a situación de desemprego que padecemos. O obxectivo final non pode ser outro que traballar dende tódolos ámbitos públicos e privados para frear o paro, recuperar o emprego e crecer de novo economicamente.

Todos estamos chamados a unir esforzos, tamén o Partido Popular se realmente son capaces de entender o que significa facer país entre todos para superar esta crise.

Leer más

15 de abril de 2009

camiño da igualdade real

Celebramos o día Internacional da Muller, e nada mellor que avaliar as políticas levadas adiante polo Goberno socialista nestes últimos anos. Temos un ministerio específico para a Igualdade, pero o verdadeiro valor está na actuación transversal dos distintos ministerios dende unha perspectiva de xénero, na procura da persecución da violencia de xénero, da incorporación da muller ó mundo do traballo, e da conciliación familiar e laboral.


Porque son moitas e boas medidas, en marcha a través da propia Lei da Igualdade (2007), como a creación en Ministerios e Universidades das Unidades de Igualdade, para establecer a paridade nos órganos de representación e goberno. Moitas son tamén as encamiñadas a favorecer a conciliación da vida profesional, persoal e familiar, nas administracións públicas, como a creación do permiso de paternidade e a ampliación do de maternidade.

A discriminación positiva tamén ten avanzado na participación política e nos órganos de decisión. Na Administración Xeral do Estado, no Consello Xeral do Poder Xudicial, e nos Consellos de Administración das empresas tense incrementado significativamente.

Toda unha transformación no mundo rural tense producido co Real Decreto que desenvolve a figura da titularidade compartida das explotacións agrarias, porque con esta nova regulación as mulleres poderán ser titulares de dereitos derivados da propia actividade agraria. Toda unha acción positiva que contribuirá á igualdade efectiva entre homes e mulleres no rural galego.

Coa aprobación do “Plan Integral contra la Trata de Seres Humanos con fines de explotación sexual”, tentase asegurar a asistencia e a protección da vítima, así como loitar incansablemente contra traficantes e proxenetas, aplicando socialmente o principio de tolerancia cero. Tolerancia cero tamén para o maltratador, e atención prioritaria ás mulleres maltratadas, de xeito individualizado e personalizado, para favorecer a súa recuperación e integración laboral. Información, formación, sensibilización, prevención, protección, atención e persecución delictiva son instrumentos necesarios contra esta lacra de violencia irracional. Unha novidade vai ser a implantación de dispositivos electrónicos de detección de proximidade dos agresores por violencia de xénero.

Tamén luz verde para poder dispoñer da información actualizada sobre ordenes de busca e captura dun agresor, a través do novo sistema que integrará tódalas bases de datos de “Penados, Víctimas de la Violencia Doméstica, Medidas Cautelares, Requisitorias y Sentencias No Firmes, Rebeldes Civiles y Sentencias de Responsabilidad Penal de los Menores”.

Por outra banda unha comisión de expertos está a estudar a situación da interrupción voluntaria do embarazo en España e as posibles propostas para unha nova regulación, para dar plenas garantías xurídicas ás mulleres que accedan a ela e ó persoal sanitario, recoñecendo o pleno dereito da libre elección da muller sobre a súa saúde sexual e reprodutiva, e nun intento de equiparar a lexislación española ó noso entorno europeo.

O compromiso sigue a ser claro e decidido para devolver á muller tódolos dereitos que como muller e traballadora lle pertencen e que moitas veces lle son arrebatados inxustamente. Porque aínda son moitos os retos pendentes neste camiño da igualdade real e efectiva, na conciliación plena, na eliminación das diferenzas salariais ou na mellora das condicións laborais.

Nada mellor que seguir logo o exemplo de millóns de mulleres no mundo que, con moito esforzo e abnegación, traballaron e traballan polos dereitos das mulleres. Por elo debemos estar atentos para non dar un só paso atrás nos dereitos adquiridos, e dispostos a traballar por un novo modelo económico e social máis equitativos e igualitario.

Unha sociedade moderna e democrática non pode nin debe prescindir da capacidade, do talento, da formación e dos valores da metade da súa poboación, as mulleres.


Leer más

11 de febrero de 2009

educar na cidadanía

Hai uns días o Tribunal Supremo establecía que o dereito de obxección de conciencia á materia de Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos non existe. Sentencia contraria a todos aqueles que tentaron boicotear esta asignatura coa intención de utilizar as institucións educativas como campo de batalla e marco de hostilidades contra o actual Goberno de España, presidido por Zapatero.

Durante os tres anos de vixencia da LOE, Lei Orgánica da Educación, o Partido Popular e algunhas das súas organizacións máis afines teñen impulsado un debate artificioso e maledicente de oposición radical a esta materia, para ocultar todas e cantas iniciativas tomou este Goberno para modernizar o ensino, impulsar a Formación Profesional, incrementar os presupostos de axudas, loitar contra o abandono escolar ou mesmo xeneralizar a Educación Infantil.

Este fallo xudicial pon fin a unha polémica estéril e falsa do PP, apoiada polos sectores máis reaccionarios da Conferencia Episcopal, que utilizaron descaradamente a batalla da “cidadanía” para torpedear o actual sistema educativo, crear incertidumes nas familias e un certo caos no funcionamento dos centros educativos, sobre todo naquelas Comunidades que gobernan, casos de Madrid e Valencia, onde con total irresponsabilidade pretenderon utilizar os colexios públicos como ariete anti-zapatero: a lideresa Esperanza ofertando un aprobado xeral sen asistir a clase, e o valenciano Camps obrigando a impartila en inglés.

Non se trata de ter ou non ter razón, o verdadeiramente importante é que con esta sentencia do Supremo recuperase o valor da cidadanía e o sentido da educación no país, porque queda meridianamente claro que en todo momento se teñen respectado os dereitos dos pais a elixir a formación moral dos seus fillos.

Durante este tempo foron precisamente as comunidades educativas as que máis activamente traballaron na defensa da educación nos valores democráticos e cívicos. Valores que constitúen o fundamento da nosa convivencia e cidadanía, independentemente de crenzas relixiosas ou ideoloxías de cada quen, moito máis sabendo que os contidos e o currículo se fundamentan na Declaración Universal dos Dereitos Humanos e nos postulados da vixente Constitución. Unha materia escolar que mal que lles pese a algúns xa se imparte tamén en 19 países europeos.

E si falamos de contidos estaremos a falar do respecto á dignidade persoal, da igualdade de dereitos individuais, do recoñecemento das diferenzas e do rexeitamento de calquera tipo de discriminación. Estaremos a falar do valor do diálogo, da resolución pacífica de conflitos e dos Dereitos Humanos. Estaremos a falar do funcionamento dos Estados democráticos e do noso modelo político actual. Estaremos a falar de cidadanía en liberdade.

Estamos pois no tempo de recuperar a normalidade, esquecendo proclamas incendiarias como aquelas de que “no vale para nada”, “adoctrinamiento del Estado”, “colaboración con el maligno”, “ataque a la libertad”, “imposición dictatorial”, pronunciadas durante todo este tempo por axitadores populistas ou eminentes diocesanos.

E tempo de pasar rapidamente páxina para que todos, gobernos, oposicións, relixiosos, educadores e familias dediquemos tódolos nosos esforzos a traballar pola mellor educación posible de todos e para todos. Porque como na maioría de países europeos onde tamén se contempla esta asignatura, estamos a falar de formar ós alumnos nos seus dereitos, nos seus deberes e nos principios fundamentais de convivencia que esixe unha sociedade democrática e tolerante como a nosa.

Leer más

25 de noviembre de 2008

unha loita sen tregua



Hai catro anos aprobabamos a Lei Integral contra a Violencia de Xénero cun compromiso inequívoco do Goberno socialista coa cidadanía, e moi especial coas víctimas desta violencia, un compromiso que segue vixente e se cabe máis forte ca nunca. Un dereito básico a sentirse seguro, a non ter medo. Un dereito a sentirse libre, a ter unha vida digna, dereito a vivir.

A Lei estase a desenvolver día a día, e estase a notar no que afecta ás dotacións económicas e os medios materiais e humanos, que aumentaron considerablemente. Pero todo é pouco e será sempre pouco, unha lei como esta esixe tamén da complicidade social, porque para que unha norma legal sexa realmente efectiva ten que emanar da propia sociedade e impregnar coa súa esencia ó conxunto da cidadanía, pasando deste xeito a formar parte da súa propia memoria colectiva.

Toda a sociedade debe estar involucrada nesta profunda transformación, camiño da sensibilización, da seguridade, do máis rotundo rexeitamento, da prevención e mesmo da educación, para poder acabar co silencio e a complicidade que aínda moitas veces emanan da chamada violencia de xénero.

Neste mesmo ano estamos na obriga de render homenaxe ás persoas anónimas que en defensa deste dereito tan básico, máis aló da obrigada axuda solidaria, teñen anteposto a súa propia integridade física, e mesmo a vida, en defensa dunha muller maltratada. Homenaxe ós moitos homes e mulleres que tódolos días están nunha loita sen tregua por devolver a dignidade ás mulleres que, polo mero feito de selo, sofren da mentalidade posesiva e machista dos maltratadores, ás veces con risco da súa propia vida.

Homenaxe tamén ós que, sentindo a terrible inxustiza que para as víctimas supón a violencia de xénero, tentan cambiar estas mentalidades opresoras e represivas, dedicando moitos esforzos e traballo para acabar dunha vez por todas con esta lacra social, con total honestidade e dedicación, case nunca debidamente valorada.


Algúns coma Daniel Oliver, teñen nomes e apelidos e unha vida rota por defender a unha muller que estaba sendo maltratada en Valencia, ou Jesús Neira, que sufriu e sufre un longo proceso de recuperación trala brutal agresión recibida por saír na defensa dunha muller agredida en Madrid. Homenaxe a moitos outros, anónimos, pero que sabemos moi ben viven entre nós e seguen a traballar pola liberdade, dignidade e xustiza das mulleres víctimas da violencia de xénero. Son e serán sempre os referentes persoais, modelos a imitar, as nosas guías para acabar con tanta dor, medo e sufrimento e así recuperar definitivamente o distintivo persoal e humano dunha cidadanía libre, igual, digna, en plenitude de dereitos.

É día tamén de esixir ós distintos gobernos toda a súa implicación e compromiso co desenvolvemento desta Lei Integral de Medidas Urxentes conta a Violencia de Xénero, e moi especialmente demandar de tódolos gobernos autonómicos e locais a colaboración total para poñer a disposición das mulleres maltratadas tódolos recursos posibles e necesarios, creando así unha rede integral de asistencia e apoio ás víctimas de maltrato en todo o territorio español e sendo implacables cos maltratadores.

Quizás avancemos cando todos nos sintamos responsables na solución e comprometidos na construcción de novos modelos sociais onde muller e home sexan tratados por igual.

Leer más

24 de noviembre de 2008

traballar polo emprego

Nestes días, inmersos como estamos nun proceso de crise económica global, tremendamente cambiante no día a día, estanse a tomar novas medidas de carácter social,; medidas de apoio ás familias e pensando de xeito moi singular no desemprego. Apoio ás familias que, como consecuencia do desemprego, están a ter dificultades serias para facer fronte ó pago das hipotecas, e tamén para atallar o problema de fondo, para favorecer a creación de emprego e a contratación laboral.

Meses atrás e diante das turbulencias da economía internacional e a crise do sector inmobiliario, aprobarase un amplo paquete de medidas con axudas directas ás familias (dedución de 400 euros, 2.500 euros por nacemento de fillo e ampliación das hipotecas a custe cero), acompañadas doutras ás empresas para reactivar a economía. Tamén para mitigar os efectos da quebra do sistema financeiro internacional medidas que garantiran o funcionamento das propias empresas, garantir o aforro dos cidadáns e acabar coa a ameaza dun posible e temido “corralito” español.

Hoxe son as dificultades económicas que atravesan moitas familias como consecuencia da perda do emprego que se está a producir como principal e máis grave consecuencia da caída do sistema económico liberal.

A resposta ten que ser inmediata, con medidas para que as familias afectadas e con maiores dificultades vexan incrementada os seus ingresos mensuais. Unha delas posibilitará que durante 2 anos os desempregados con cargas familiares poderán aprazar o pago da metade da súa hipoteca. Medida que tamén beneficiará ós autónomos con cargas familiares que teñan que pechar o seu negocio. Unha medida que beneficiará a máis de medio millón de familias españolas.


Tamén aplicar a redución das retencións do IRPF para adiantar mensualmente as devolucións por hipoteca. Ata o de agora cando se está a pagar unha hipoteca se recuperaba unha parte do imposto na declaración anual da Renda. Esta medida consistirá en adiantar mensualmente parte desta devolución, reducindo en 2 puntos as retencións por IRPF que están vixentes, e afectarán a case catro millóns de contribuíntes.

E por suposto o mellor que se pode facer por aquelas familias onde algún membro quedou sen traballo e activar medidas para favorecer o emprego, e nos próximos meses deberá ser esta a maior prioridade dos gobernantes, de tódolos gobernantes, con bonificacións das cotizacións sociais para empregos novos en sectores estratéxicos e innovadores, enerxéticos ou medioambientais. Tamén incentivar o fomento do autoemprego a través do cobro único do 60% das prestacións por desemprego.

Tamén en Galicia ten subido neste mes de outubro o paro, en algo máis de 11.000 persoas, en cifras por debaixo da media do Estado si, pero non por elo menos preocupante, ó acadar unha cifra total de 168.423 parados. De nada vala queixarse nin agachar a cabeza, a reacción da Consellería de Traballo é e debe ser inmediata cara a paliar estes efectos directos da crise económica no emprego. Así ven de poñer en marcha o Plan Contigo que dará resposta ós diferentes colectivos afectados, e así traballar por conseguir en Galicia as taxas de estabilidade comprometidas entre a administración, os empresarios e os sindicatos CC.OO. e UGT, compromiso recollido no Acordo polo Emprego, asinado en agosto deste mesmo ano.

Tampouco se pode esquecer o acordo recente entre Ministro e Conselleiro (Corbacho e Varela) que posibilitará a concesión dunha subvención de vintecatro millóns de euros á nosa Comunidade para o desenvolvemento don oso primeiro Plan Integral de Emprego. Instrumento que ten coma obxectivo posibilitar melloras substanciais en termos de actividade e ocupación nos mercados de traballo. Actuacións de formación, reconversión profesional de desempregados e ocupados, de orientación profesional e asistencia ó autoemprego, programas que combinen emprego e formación, contratación de traballadores desempregados en colaboración coas Corporacións Locais para a realización de obras e servizos de interese xeral e social, iniciativas de desenrolo local, programas de apoio ó emprego estable, a través da mellora da experiencia profesional e como non, programas de conciliación da vida laboral e familiar.

Traballar hoxe polo emprego é traballar pola seguridade e benestar de moitas familias, e debe ser o noso grande compromiso e prioridade. Non se pode entender outro xeito de velas cousas nestes momentos difíciles, non ten xustificación buscar proveito do mal alleo coma algúns políticos pretenden nestes tempos de máximo risco para o futuro dunha sociedade que debe porque pode afrontar as dificultades e saír adiante, sen deixar a ninguén tirado polas cunetas.

Leer más

27 de octubre de 2008

confianza para o emprego

O mundo participa dunha crise financeira internacional, provocada pola voracidade feroz do capitalismo yankee que ten xogado á ruleta rusa cos cartos de moitos traballadores, tamén da vella Europa.

E nesta crise do sistema, dous son os problemas fundamentais, a falla de confianza e o escaso crédito nos mercados. Diante desta máis que cambiante situación económica, o Goberno español ten adoptado medidas pensadas sempre en beneficiar máis a quen máis o necesita, familias, traballadores e pequenas empresas.

Hoxe a destrución do emprego aparece coma un dos mais graves problemas e principal preocupación deste goberno. Para empezar deberemos garantir as prestacións sociais ós parados, como ben se recolle nos presupostos do ano que ben. De seguido, traballar en sintonía cos axentes sociais para romper a tendencia e recuperar canto antes a senda da creación do emprego.

Nesta deriva atreveríame a sinalar que unha pronta e necesaria recuperación deberá pasar por confirmar a estabilidade do noso sistema bancario, incrementar a confianza dos cidadáns, favorecer a economía produtiva e, así, defender e incrementar o emprego.

O noso sistema financeiro ten evidenciado neste proceso de crise a súa solvencia e solidez, baixo o control e supervisión do Banco de España. Unha medida como a de fortalecer, máis se cabe, o sistema de garantía de depósitos, con 100.000 € por titular e entidade, supón que os cidadáns e empresas poidan confiar plenamente na garantía dos seus aforros. Resulta evidente que o modelo español de banca comercial tense revelado máis sólido e solvente que o modelo financeiro anglosaxón, por iso o mellor sitio onde os aforros dos españois están a salvo, son os bancos e caixas españolas.

Por outra banda, en momentos en que tódalas economías europeas se ven afectadas por unha importante restrición dos créditos a familias e pequenas empresas, o Goberno de Zapatero acerta en favorecer o financiamento de empresarios e cidadáns. Porque sen créditos non hai inversións e sen inversións non é posible actividade económica para que mañá poida haber crecemento e creación de emprego.

Esta necesidade de crédito na sociedade empresarial e familiar esixe decisións de grande calado como esta de crear un fondo de financiamento do sector bancario, con carácter temporal e plenas garantías de recuperación, que non teña costo para os cidadáns. Tratase de facilitar dende a responsabilidade do goberno que os mercados recuperen a normalidade e así axudar ó sostemento da actividade produtiva e ó financiamento de empresas e familias.

Hai quen dende a miopía política do interese partidista tratan de infundir desconfianza e medo na sociedade, dicindo que isto só servirá para rescatar bancos ou sanear o sistema financeiro español, como si é verdade ten ocorrido noutros países coma EEUU, Inglaterra ou Alemaña, que teñen iniciado procesos de intervención e nacionalización dos seus principais bancos.

Non é o caso español onde ningún banco ou caixa está en situación de risco, e porque estas medidas pretenden unicamente beneficiar ós cidadáns e ás pequenas empresas que nestes momentos teñen moitas dificultades de financiamento para saír adiante. Se o sistema financeiro non funciona, non pode funcionar a economía do país, nin a economía das empresas, nin o aforro dos cidadáns. E si as empresas non funcionan, tampouco se poderá recuperar a creación do emprego.

Por iso resulta tremendamente importante recompoñer a confianza dos cidadáns no sistema bancario español, camiño da recuperación da actividade económica para así poder trocar a inercia da destrución polas iniciativas da creación, no emprego. Neso estamos a traballar dende os gobernos español e galego.

Mentres tanto hai quen segue a predicar no deserto das ideas, esperando pescar algo no río revolto da economía aducidos como están pola teoría do canto peor, mellor. Son os que sempre se apuntan a un bombardeo e só pensan na conta electoral. Alá eles coas súas miserias.

Leer más

16 de septiembre de 2008

pensións mínimas

O Presidente Zapatero anunciaba nestes días que as pensións mínimas subirán de novo un 6 por cento, tamén en tempos de crise. Cumpre o seu compromiso de mellora-las pensións mínimas tódolos anos, cando a economía vai ben, e tamén agora, cando as cousas van mal, porque precisamente nos momentos difíciles é cando as medidas sociais se fan máis necesarias que nunca.
Estamos cun goberno que prioriza e mantén os seus compromisos de non recorta-las prestacións sociais para atalla-la crise, proposta capital da dereita que de gobernar conxelaría, sen complexos nin tapuxos, pensións, salarios e prestacións. Porque coa limitación de gasto público do 2% que propuxo Rajoy, entre outras cousas, non se poderían subi-las pensión mínimas como se fará en xaneiro.
Os socialistas temos unha vontade política inequívoca de gobernar para os que máis o necesitan, tanto co vento a favor como en contra, porque cando máis dificultades hai é cando máis temos que axudar ós que menos teñen. Non da igual quen goberne porque nada de certo hai en dicir que tódolos partidos sonche o mesmo. Por iso tamén dende o goberno galego se ten aprobado un Decreto que contribuirá cunha paga única de 200 €uros a tódalas pensións non contributivas (son as máis baixas), beneficiando a máis de 50.000 pensionistas en Galicia.

Vimos dunha lexislatura onde se ten producido a maior subida de pensións da democracia, as mínimas máis dun 30 por cento nos catro últimos anos, e a nosa pretensión é que nos próximos catro, a subida supere o 25%, para que a pensión mínima da calquera cidadán español e galego, con cónxuxe a cargo, non baixe dos 850 €uros mensuais.
Para valorar en profundidade estas medidas, convén pararse na foto fixa e facer un saudable exercicio de comparación que nos sitúe na realidade, fóra da demagoxia interesada dalgúns dirixentes do PP, que practican a teoría de canto peor, mellor. Hoxe as pensións mínimas (con cónxuxe a cargo maior de 65 anos) están en 659 €, 175 máis que no 2004, e as de viuvedade con cargas familiares en 615 €, 232 máis tamén que no 2004. Sobran as palabras, os datos falan por si mesmos.
Mentres a dereita do PP pide recortes sociais e flexibilidade laboral como remedio á crise económica, as prioridades deste goberno son en palabras do seu Presidente (Rodiezmo, sept-2008), “seguir adelante con las prestaciones sociales, las medidas de apoyo a las familias y las empresas, las políticas en favor del empleo y la lucha contra el paro y las desigualdades”.
Durante catro anos conseguimos avances sen precedentes na mellora da protección social e o benestar. Avances ben coñecidos por todos, aumentos nas pensións e o Salario Mínimo, creación do sistema nacional da dependencia, axudas por fillos ás familias, gratuidade da educación de tres a seis anos, Renda Básica de Emancipación para xoves e programa de saúde bucodental infantil, entre outros.
Decisións e medidas que representan un grande esforzo de solidariedade e son garantía de cohesión e convivencia; decisións e medidas que hai que manter e consolidar, máis se cabe, en momentos duros e complicados como os que estamos a vivir. Por iso debemos afondar nestas medidas e seguir avanzando en materia de pensións e salarios, na atención a dependencia, no número e cuantía das becas, nas vivendas de promoción pública, no ensino infantil de cero a 3 anos, e nas axudas directas ás familias e cobertura do desemprego.
Porque as políticas sociais e de apoio ás familias responden ó principio básico deste Goberno de que as dificultades non poden nin deben sufrilas en maior medida os cidadáns que se atopan nunha posición máis feble e vulnerable, tratase de asumir dende os poderes públicos un imperativo de solidariedade social incuestionable, que sen dúbida actuará de rede protectora fronte ás consecuencias inmediatas dunha conxuntura adversa derivada do estancamento económico actual.

Leer más

12 de septiembre de 2008

plan educa3


A Lei Orgánica de Educación (LOE) aprobada por este goberno que contempla a educación infantil como unha etapa educativa e non asistencial, permitiu que neste ano, por primeira vez neste país, tódolos nenos e nenas de 3 a 6 anos, (case millón e medio) teñan asegurada unha praza escolar gratis nunha escola infantil. Obxectivo cumprido.

No último consello de ministros do mes de agosto aprobamos o chamado Plan Educa3 para que tamén nenos e nenas ata 3 anos reciban unha educación de calidade, algo que nos tempos que estamos a vivir representará un investimento social de máis de 1.000 millóns de Euros.

Un plan que educativamente aposta pola calidade e socialmente pola equidade, ó beneficiar máis a quen máis o necesita, e por falla de recursos familiares non podían acudir ás escolas infantís privadas.

Para valorar esta medida do goberno hai que ter en conta o índice actual de escolarización de 0 a 3 anos, por debaixo do 20%, e a crecente demanda de prazas, sobre todo por familias traballadoras que necesitan conciliar a súa vida persoal e laboral.

Estamos diante dun novo reto, unha educación tempérana que sen dúbida favorecerá o éxito escolar e reducirá o abandono prematuro. Un bo instrumento para corrixir desigualdades de orixe socioeconómico e por suposto unha grande inversión no capital humano deste país.

Este plano Educa3 contempla a creación de novas prazas e mellora das existentes, a través de investimentos directos do goberno e convenios coas CCAA. Prazas educativas que deberán respectar criterios de separación por idades, habitabilidade, espazos, hixiene, acústica, etc.

Haberá que facer un esforzo singular naquelas zonas nas que a poboación está moi dispersa, caso da nosa comunidade, e tamén aumentar a oferta de ciclos formativos de técnicos superiores no ensino infantil, para que estas prazas estean suficientemente atendidas por profesionais da educación.

En momentos de dificultades económicas medidas como esta marcan a diferenza entre un goberno socialista e un de dereitas, non só non se reduce o gasto público social, como aconsellan os “gurús do PP”, senón que se vai máis alá, cumprindo cos compromisos, axudando a quen máis o necesita e investindo en futuro, a través do coñecemento e a educación pública e de calidade.

Leer más

3 de septiembre de 2008

"dumping social"

A Carta dos Dereitos Fundamentais recoñece a todo traballador o “dereito á limitación da duración máxima do traballo e a períodos diarios e semanais de descanso, así como a un período anual de vacacións pagadas”, con carácter xurídico vinculante dende a aprobación do Tratado de Lisboa en 2007.

No mes de xuño o Consello da Unión Europea aprobaba ampliar por enriba das 48 horas a semana laboral, un dereito social consagrado pola Organización Internacional do Traballo (OIT) hai 91 anos tras unha longa loita do movemento obreiro internacional.

O goberno socialista de España está a liderar a oposición máis radical á modificación regresiva da Directiva de Tempo de Traballo no Parlamento e Consello de Ministros da Unión Europea. A dereita non pode dar leccións nesta materia porque a maioría dos seus deputados europeos son o principal apoio desta proposta regresiva, pero tampouco teñen credibilidade aqueles que historicamente practican a política do “NON” por sistema á construcción europea.

Os que estamos na defensa dende sempre dunha Europa social dos cidadáns, levaremos tamén a iniciativa nos próximos meses para impedir que esta proposta conservadora poida ter éxito e saír aprobada.

Xa en maio de 2005, no Parlamento europeo se impuxera a posición española, defendida polos socialistas españois para rexeitar un primeiro intento de aumentar o tempo de traballo, recoñecendo que “unha duración de traballo superior a 50 horas pode ter efectos prexudiciais sobre a saúde e a seguridade dos traballadores” e que unha longa xornada de trabalo dificultaba a entrada das mulleres no mundo laboral.

Durante moito tempo España, Francia e Italia mantiveron en Europa o bloqueo ás pretensións do Reino Unido e Alemaña, que apostan por unha maior flexibilidade laboral (PP), insistindo en plantexamentos socialmente regresivos. O cambio de goberno en Francia (Sarkozy) e Italia (Berlusconi) ten debilitado este bloqueo, de aí que o Consello de Ministros da UE en xuño, (coa oposición de España) alcanzara un acordo sobre esta Directiva de ordenación de tempo de traballo, que autoriza ós Estados alongar a xornada semanal de traballo ata as 65 horas.

En breve os parlamentarios europeos terán a oportunidade de aprobar, rexeitar ou modificar esta proposta conservadora. Será nese foro onde veremos con meridiana claridade quen está a favor e quen en contra, a proba do algodón para moitos partidos como o PP que terá que decidir si está con Sarkozy e Berlusconi, que apoian esta medida antisocial, ou con Zapatero, que lidera a posición máis radical en contra desta Directiva de Tempo de Traballo, que pretende converter en norma europea o “opting out” británico, que dende 1993 permite no Reino Unido ó traballador pactar co seu empresario “libremente” o seu tempo de traballo.

Os socialistas xa fixemos e seguiremos a facer unha oposición frontal a unha directiva que nos faría retroceder ata o século XIX, e farémolo da man do movemento sindical europeo. Obxectivo a conseguir, unha maioría suficiente para rexeitar no Parlamento Europeo a proposta desta Directiva conservadora e antisocial, polo que ten de retroceso no dereito laboral europeo.

Deixar que o traballador poida pactar individualmente co empresario significa renunciar a toda unha historia legal e de loita social colectiva, que marcaría un perigoso precedente porque de seguido podería aplicarse tamén ós salarios ou mesmo ás condicións de traballo, nun auténtico e temerario “dumping” social.

Leer más