Alba de Groria (Castelao)

Miñas donas e meus señores:
Si no abrante deste día poidéramos voar sobor da nosa terra e percorrela en todas direicións, asistiríamos á maravilla dunha mañán única. Dende as planuras de Lugo, inzadas de bidueiros, até as rías de Pontevedra, oureladas de piñeiraes; dende as serras nutricias do Miño e a gorxa montañosa do Sil, até a ponte de Ourense, onde se peitean as augas dentrambos ríos; ou dende os cabos da costa brava da Cruña, onde o mar tece encaixes de Camariñas, até o curuto do monte de Santa Tegra, que vence coa súa sombra os montes de Portugal, por todas partes xurde unha alborada de groria.

Mostrando entradas con la etiqueta Seguridad. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Seguridad. Mostrar todas las entradas

3 de mayo de 2011

protección y seguridad

La gran mayoría de los ciudadanos tienen motivos más que suficientes para sentirse orgullosos del mucho y buen trabajo realizado por este gobierno en las políticas de protección y seguridad, en tiempos sumamente difíciles y con muy poca ayuda de otras fuerzas parlamentarias y ninguna del principal partido de la oposición.

Sentirnos razonablemente satisfechos por el trabajo que se ha hecho y se sigue haciendo en el campo de las libertades y los derechos. Mucho y bien, mal que les pese a algunos que desearían que todo fuera cuanto peor mejor, si, cuanto peor para España, mejor para ellos.

Mucho y bien en el campo de la seguridad vial, con un descenso continuado de los accidentes de tráfico y consecuentemente del número de víctimas en carretera. Los datos de esta misma Semana Santa son de por sí elocuentes, desgraciadamente hubo 39 muertes, muchas todavía pero son cien menos que hace diez años y esta es la primera vez que no se pasa de los 40.

También en la lucha contra la delincuencia común y organizada, con un índice de criminalidad que baja año tras año y se sitúa por debajo de la media europea. Esto hace que la percepción de seguridad en los ciudadanos sea elevada, amén de puntuales subidas en un tiempo o lugar determinado que pueden crear alarma social por su propia repercusión mediática.

Así en esta provincia de Lugo los últimos hechos delictivos que sucedieron han creado una cierta alarma social, en una provincia que sigue siendo de las más seguras de todo el país, con una muy baja tasa de criminalidad, que no llega a los 18 delitos o faltas denunciadas por cada mil habitantes; la media española está en 33 y la gallega en 23. Por el contrario la tasa de eficacia policial es muy elevada situándose por encima del 60 por ciento de casos resueltos. Es curioso como algunas veces una puntual percepción de inseguridad non se ve justificada por el número de delitos cometidos. Por ejemplo la ciudad de Lugo, que tuvo el pasado año un descenso del 1 por ciento en el número de infracciones penales con respecto al año 2009.

Lugo es una provincia segura y tranquila, nadie lo discute, únicamente determinados hechos puntuales en un pequeño espacio de tiempo pueden generar una cierta alarma, entendible sobre todo desde el lado de las víctimas, pero no de aquellos que pretenden pescar votos en las aguas revueltas de la desgracia ajena.

Por supuesto mucho trabajo y muy bien hecho en la lucha antiterrorista, porque nunca y digo nunca ETA estuvo más perseguida, más acosada y más débil. Tampoco nunca los españoles estuvimos tan seguros y convencidos de que el Estado de Derecho y la Democracia se impondrán a la violencia terrorista de ETA. Cabe felicitar a todos los miembros de la Policía y Gardia Civil, también al resto de policías autonómicas y locales por el buen trabajo que están haciendo en favor de la seguridad de todos y de todas, también destacar el buen hacer de Zapatero y Rubalcaba.

Lamentablemente siempre hay quien está en otra cosa y no duda en utilizar las instituciones y el terrorismo para desgastar al Gobierno y poder llegar de algún modo a la Moncloa. Tienen una obsesión, casi enfermiza, por alcanzar el poder cuanto antes y a costa de lo que sea. Tienen una obsesión por el poder que no les deja ver la grandeza de la política, ni compartir la satisfacción del trabajo bien hecho.

Un trabajo sin duda fecundo y como nunca se había hecho en la lucha contra la violencia de género y a favor de la igualdad, algo de lo que ya somos pioneros y modelo en el resto de la Unión Europea. Porque en esta materia poco o nada se había hecho antes del 2004, en que se aprobó la Ley Orgánica de Medidas de Protección Integral contra la Violencia de Género.

Pero mientras haya un solo caso de maltrato no nos podremos sentir plenamente satisfechos, porque el problema es de todos y no solo de las víctimas. Tenemos un camino iniciado en el que cada día es más necesaria una cierta complicidad de todas las administraciones, la unidad de las fuerzas políticas y por supuesto la colaboración inequívoca del poder judicial. También de las instituciones locales y sus policías para que los maltratadores no encuentren ningún resquicio de impunidad para sus terribles actos de violencia.

Leer más

3 de febrero de 2011

in memoriam


Neste mércores asistía a un sentido acto de homenaxe a dous policías e doce gardas civís que no pasado ano perderon a vida en defensa dos valores propios dunha sociedade democrática e constitucional como a nosa, un acto obrigado para honrar e recordar a uns homes e mulleres que viviron e morreron na defensa da liberdade e seguridade de todas e de todos.

Un acto de Estado emotivo e sinxelo, celebrado na Moncloa e presidido polo Presidente Zapatero, que se ven celebrando dende 2007 cando por acordo do Consello de Ministros se instauraba o “Día de Homenaje a los miembros de las Fuerzas y Cuerpos de Seguridad del Estado fallecidos en acto de servicio”.

Todos eles iniciaron no seu día un camiño de servicio público, elixindo unha profesión que sen dúbida aporta grandes satisfaccións, pero que tamén esixe moitos sacrificios e supón graves riscos; un traballo asumido, digno e impagable polo que supón de esperanza nun país en paz e libre de temor, un compromiso que todos estamos na obriga de recoñecer e agradecer para facer xustiza á súa memoria, moito máis nestes momentos de incertidume política e dificultades económicas onde tamén debe quedar tempo para os ideais e principios, para os valores e os compromisos.

Nun momento tamén onde semella que estamos diante do principio do fin da violencia terrorista e onde se fai máis necesario que nunca a unidade de tódolos demócratas, con firmeza e determinación, e o apoio total e sen fisuras ó traballo dos policías e gardas civís.

Todos aqueles, a máis grande maioría, que cremos na liberdade e na democracia consagradas pola Constitución Española, proclamamos que nela non hai lugar para a violencia e o terror, por elo só cabe combater calquera tipo de violencia terrorista coa forza exclusiva do noso Estado de Dereito, onde xogaron e xogarán sempre un papel fundamental as nosas forzas e corpos de seguridade, os nosos gardas civís e policías. E dende a dobre certeza de que o fin definitivo de ETA chegará, pero que para sempre quedará entre nós a memoria de tódalas súas víctimas. Terminará a violencia, pero a memoria perdurará.

Porque seguindo a xusta costume de render homenaxe a quen ben o ten merecido, quedará a memoria de tódolos policías e gardas civís que como eles adicaron e perderon a súa vida por facer mellor, máis segura e máis libre a nosa sociedade e que se merecen que hoxe e sempre os recordemos, ós policías Rosa Crespo e José Jaldón, tamén ós gardas Juan José Bueno, Francisco Martín, Angel Giménez, Juan José Martínez, Miguel Jorge Piñeiro, José María Galera, Abraham Leoncio Bravo, José Gil, Francisco Morcillo, Francisco Javier Gómez, Bruno Meiriño e Ignacio Fernández. Penso que é xusto e obrigado.

Remato coas palabras do Presidente do Goberno no seu discurso, “que su recuerdo consuele a cuantos les conocieron y a sus familias, y que su ejemplo nos sirva de guía a todos”.

Leer más

12 de enero de 2011

mobilidade nas cidades

As cidades de hoxe en día son un grande activo creador de actividade e emprego, nelas orixínase todo canto cambio sexa posible. Por iso resulta fundamental saber aproveitar as inmensas posibilidades que nos ofrecen para fomentar o civismo e asentar o principio de cidadanía. Aprender a vivir en comunidade cumprindo unhas mínimas e necesarias normas de convivencia, compartir a vía pública e respectar os espazos urbanos, e sempre pensando nos outros.

Nos últimos anos estamos a vivir unha auténtica espiral no incremento do tráfico urbano, con graves efectos na contaminación, ruído, atascos e accidentes, que inciden moi negativamente na calidade de vida dos cidadáns. Sabemos que a condición previa indispensable para unha boa política de seguridade viaria está nunha boa política de mobilidade. Os actuais gobernantes teñen por diante un desafío realmente complexo e difícil, o desafío da mobilidade nas súas cidades: onde, cando e como desprazarnos.

Neste contexto, o primeiro paso a dar terá que ser un cambio de mentalidade en torno ó que ten que ser o verdadeiro protagonista da mobilidade urbana, o cidadán fronte ó automóbil. Ata onte, toda política de transporte urbana se concibía e planificaba para dar respostas ás necesidades do automobilista e solucionar os problemas da circulación, hoxe temos o novo reto de mellorar a calidade de vida nas cidades, por iso teremos que afrontar un novo modelo onde teremos que falar de mobilidade e non de circulación, onde teremos que marcar prioridades nos diferentes actores que interfiren na vida cotiá: cidadáns, vehículos motorizados ou non, públicos ou privados, persoais ou comerciais, ...

Porque nun mundo tan competitivo e global como este que nos toca vivir, as nosas cidades estanse a xogar moito no terreo dunha mobilidade que se nos esixe altamente segura e no tempo sostible. Sostible porque a cidadanía é cada día máis esixente no respecto ó medioambiente e na defensa do público e común. Segura porque a realidade é teimuda, e resulta un feito, lamentable pero certo, que hai máis accidentes con vítimas nas cidades que nas estradas, chegando no pasado ano ata o 55 por cento do total.

Lamentable, pero certo, que os atropelos de persoas teñen un perfil eminentemente urbano, onde xogan un papel relevante elementos propios e característicos dunha cidade: diferentes modos de desprazamento e conducción, pasos de peóns e semáforos, maiores e nenos, polo día ou de noite, sinalización e iluminación, aglomeracións e aparcamentos, mercadorías e cidadáns, laborais e festivos.

Nesta liña deberemos traballar dende as administracións pola mellor e máis segura mobilidade urbana atendendo a obxectivos irrenunciables para mellorar a calidade de vida nas cidades, sabendo que nelas aprendemos a conducir, que debemos priorizar a seguridade, promover os transportes públicos, protexer ós peóns (peóns somos todos), prever e promover outras formas de desprazarse (bicicletas, rúas 30, camiño escolar seguro,...), controlar velocidades e usar elementos seguros nos vehículos, respectar ó máximo as normas cívicas e viarias (semáforos, pasos de peóns, sinais, axentes,...), e por suposto incorporar as cidades nas políticas de seguridade viaria de carácter estatal e autonómico.

Tamén nas cidades é onde se realizan máis dilixencias por delitos de tráfico (alcoholemia, conductores sen permiso, atropellos,...). Todo pasa pois por un recoñecemento e reforzo do papel dos concellos e das súas policías locais na vixilancia e salvagarda da mobilidade nas vías públicas. Así, desde o 2007 o Ministerio do Interior e a Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP) traballan, colaboran, cooperan e coordinan as súas accións en materia de seguridade viaria, no firme obxectivo de reducir os accidentes e incidir na cultura dunha mobilidade urbana sostible e segura que en todo momento nos debe preocupar e ocupar
.

Leer más

16 de noviembre de 2010

plancontigo@mir.es

En materia de educación e seguridade, en materia de convivencia todo esforzo dunha sociedade será sempre pouco, porque traballar polo ensino é investir en capital humano, garantir a igualdade de oportunidades e traballar polo futuro. Por iso resulta imprescindible perseverar na confianza que como cidadáns debemos ter na educación e na prevención, partindo do papel fundamental que xogan a escola e o profesor na formación dos nosos rapaces e recoñecendo a necesidade de proporcionar espacios máis seguros para esta grande empresa.Porque non se trata dun plano de substitución de formadores e si dunha oferta de colaboración para acadar unha convivencia escolar segura, o Goberno de España, a través do seu ministerio do Interior, ven de crear un novo espacio de comunicación na plataforma social Tuenti, que permitirá ós nosos xoves ter acceso a través da rede a consellos e protección ofrecidos polos propios axentes da Policía Nacional e Garda Civil sobre seguridade e convivencia nos centros escolares.
Estamos a falar do Plan Contigo que pretende dar información especializada sobre problemas e riscos obxectivos que afectan ós nosos mozos e mozas, de motivalos na adopción de conductas sociais pro-activas e facilitar ós pais e profesores pautas de detección e reacción, tamén axuda inmediata nas situacións máis graves que poidan acontecer.
Unha iniciativa innovadora no campo das novas tecnoloxías que se suma a outras moitas que xa se viñan realizando a través do Plan Director para a Convivencia e Mellora da Seguridade Escolar, en funcionamento dende 2008, que ten como principal obxectivo dar resposta rápida e eficaz a todo tipo de cuestión relacionada coa seguridade dos nenos na escola e o seu entorno, consolidar unha cada día máis necesaria cooperación policial coa comunidade educativa, e promover a protección dos adolescentes diante posibles delitos.
Xunto a este traballo realizado polas Forzas e Corpos de Seguridade do Estado nos centros educativos, o Plan Contigo permitirá ós xoves, que diariamente se comunican a través da plataforma social de Tuenti, informarse de temas relacionados co acoso escolar, consumo de alcohol ou drogas, bandas xuvenís, actos de xenofobia, riscos de Internet ou violencia de xénero.
Un programa que xa está operativo, curioso que nos poucos días que leva en funcionamento teña máis de 40.000 usuarios rexistrados, a través dunha dirección: plancontigo@mir.es, que lles permitirá contactar con axentes policiais especializados e capacitados para resolver calquera tipo de dúbida ou situación acontecida, e por suposto de ser o caso, recibir axuda axeitada e inmediata.
Para poder valorar o alcance destes programas resulta de grande interese comprobar como durante o pasado curso escolar 2009/2010 os axentes da Policía e Garda Civil, moitas das veces en colaboración con axentes das Policías Locais desenvolveron preto de 25.000 actividades entre charlas, conferencias e xuntanzas en máis de tres mil centros escolares de toda España, tanto con persoal docente como coas propias asociacións de nais e pais de alumnos. Sen dúbida un labor de prevención que está a conseguir un significativo descenso nos delictos e faltas contra da convivencia escolar.
Este firme compromiso do Goberno por reforzar o traballo policial no ámbito da Xuventude e da Seguridade vese reflexado tamén noutras actuacións como o propio Plano Estratéxico de Resposta Policial ó Tráfico Minorista e Consumo de Drogas en Centros Escolares, que nos ten permitido combater de xeito eficaz o tráfico minorista de estupefacientes nos entornos escolares e lugares de ocio frecuentados por xoves, cun importante número de detencións e desactivación de puntos de venta, nos últimos anos
.

Leer más

4 de junio de 2009

accidentes en moto

Existe unha importante demanda de seguridade para os motociclistas, diante do problema dos accidentes derivados dos choques contra os sistemas de contención nas estradas, unha, porque hai máis motos e máis moteiros, e dúas, porque os sistemas de protección existentes responden a un deseño pensado, no seu día, en función dos vehículos de 4 rodas, maioritarios nas nosas estradas.

Dende hai cinco anos a preocupación deste Goberno pola seguridade, está nas necesidades dos usuarios máis vulnerables das vías de comunicación, entendamos viandantes e motociclistas. Unha preocupación social compartida por tódalas administracións e institucións, cun obxectivo prioritario concreto, mellorar as barreiras de contención nos tramos de concentración de accidentes, para así acadar os maiores niveis de seguridade posibles e desexables.

Hai dous anos aprobábase o chamado “Plan de Seguridade Viaria para Motoristas”, coa intención de poder reducir o número de vítimas en accidente de motos, que contempla catro ámbitos de actuación: preparar ós motoristas para unha condución máis segura, reducir os puntos negros, combater as prácticas de risco na moto e reducir no posible as consecuencias dos accidentes.

Con accións concretas para mellorar os sistemas de protección e contención nas estradas, tamén minorar as marcas viarias horizontais, usar pinturas antideslizantes, control sobre usos indebidos da moto, esixencia total do casco, programas especiais de formación para colectivos profesionais que usan a moto, ou novos deseños viarios que melloren as condicións de seguridade.

Estas medidas específicas para mellorar as condicións de seguridade dos usuarios de motocicletas teñen suposto un gran esforzo inversor en materia de seguridade viaria; porque cando falamos de melloras na seguridade viaria estamos a falar de actuacións concretas e tamén de cartos. Si pensamos na nosa provincia de Lugo, vemos como nestes cinco anos, o Goberno de Zapatero ten destinados 89 millóns de euros en materia de seguridade viaria, máis de 21 millóns corresponden a este mesmo ano. No caso de Galicia, as inversións nesta materia superan os 300 millóns, e contemplan melloras en máis de 130 km. da rede estatal.

O novo sistema de contención e protección en caso de accidente de moto, consiste na colocación dunha nova barreira por debaixo da xa existente para evitar que os motoristas poidan pasar por debaixo da mesma e impedir así os golpes contra os soportes. A nova barreira inferior está situada a 3 centímetros do chan e actúa para absorber a forza do impacto ao producirse o accidente, cun perfil que se adapta tamén ao casco do motorista, de xeito que ao producirse o impacto a barreira diminúe os sucesivos golpes na cabeza.

Por iso é moi importante coñecer en qué circunstancias se produce un accidente de moto, o que poderíamos chamar perfil do motorista accidentado. Así teremos que ter en conta que oito de cada dez accidentados teñen menos de corenta anos, se accidentan na fin de semana e se corresponden con motos potentes e novas, que teñen menos de tres anos de uso e cilindradas superiores ós 500cc.

Un traballo intenso deste goberno en seguridade viaria para os motociclistas, que conta xa con bos resultados, mostra de elo é que durante o ano pasado os accidentes en moto se teñan reducido en case un trinta por cento, mentres no conxunto de Europa seguen a medrar.

Leer más

28 de abril de 2009

sentirse máis seguros

A taxa de criminalidade en España está actualmente case 23 puntos por debaixo da media europea, así no pasado ano 2008 rexistráronse 47 infraccións penais por cada mil habitantes, fronte ós máis de 70 que supón a media da Unión Europea, e moi lonxe do que acontece en países coma Suecia, con máis de 120, Reino Unido, máis de 101, ou mesmo Alemaña que chega ás 76.
Unha diferenza que sería moito maior si deste balance excluíramos algúns novos tipos delictivos, contra da seguridade vial, que precisamente dende o ano pasado se incorporan ás nosas estatísticas de criminalidade e delincuencia.
Son afirmacións contundentes e “seguras”, recollidas no Balance de Criminalidade e Delincuencia do ano 2008 que hai uns días foi presentado polo ministro do Interior; datos que avalan e permiten que o noso país se presente hoxe coma un dos países europeos máis seguros.
No 2008 descenderon significativamente o conxunto das infraccións penais máis importantes, os delitos cometidos contra da vida, a integridade e a liberdade das persoas, contra o patrimonio, xunto tamén coas faltas con lesións e tamén os furtos. E precisamente estes tipos delictivos son os que representan case a metade de tódalas infraccións cometidas. Caben nesta serie algúns malos datos, os referidos ós roubos con forza en vivendas, que se teñen incrementado levemente, como tamén ten ocorrido cos delitos contra das persoas, que se explica fundamentalmente polo aumento importante das denuncias por malos tratos no ámbito familiar.
Polo tanto estamos diante dun bo e mellorable, de perseverar nas políticas activas de seguridade, comportamento das cifras de delincuencia criminal, algo que se debe en moi grande medida á considerable mellora nos indicadores de eficacia das nosas Forzas e Corpos de Seguridade do Estado, Policía e Garda Civil, que están a pasar polo seu mellor nivel de eficacia policial. Eficacia policial que fixo que o número de delitos resoltos e detencións practicadas presentaran nese tempo os mellores resultados da última década.
Durante o 2008, Policía e Garda Civil esclareceron 339.150 delitos, acadando un nivel de casos resoltos que supera o 38 por cento, cando sete anos atrás apenas acadaba o 26 por cento. Eficacia policial especialmente intensa dende hai cinco anos, na que inciden positivamente un especial reforzo e aumento dos efectivos policiais, que hoxe pasa dos 142.000 axentes, 24.000 máis que había no 2004, así como o incremento no gasto en seguridade pública que neste tempo se ten incrementado nun vinte por cento, pasando do 0’49 ó 0’60 por cento do PIB español.
Esforzo intenso e continuado, dende hai cinco anos, en presuposto, medios e persoal, que ten multiplicado a propia capacidade investigadora das Forzas e Corpos de Seguridade, e tamén a súa labor preventiva, sobre todo naqueles asuntos relacionados coa posesión e consumo de drogas, que acochan directa e incisivamente nos colectivos máis febles da sociedade, os nosos rapaces. O plan de prevención de tráfico e consumo de drogas nos entornos escolares e lugares de ocio, con tres anos de vixencia, está a dar bos resultados, con máis de 120 mil denuncias, 3.400 detidos e máis de mil puntos de venta desactivados.
Unha boa xestión da seguridade pública, de todos e para todos, como garantía plena da nosa convivencia en liberdade, que se ten reflectido na propia percepción que temos os cidadáns da inseguridade, unha percepción da inseguridade que actualmente se sitúa nos niveis máis baixos nunca acadados.
Protexer, amparar e defender ós cidadáns ven a ser un dos máis altos e nobres obxectivos do goberno dun Estado democrático. Sentirse máis seguros para ser máis libres, así o entendemos os socialistas.

Leer más

9 de marzo de 2009

luces para ser vistos

A política de seguridade dun goberno debe ter como principal obxectivo acadar un país cada día más seguro, para que tódolos cidadáns poidamos exercer tódolos nosos dereitos, disfrutar plenamente da nosa liberdade e vivir sen ningún tipo de medo. Seguridade de todos e de todas, seguridade para todos e para todas.

A consideración da seguridade como unicamente policial ou militar resulta hoxe en día obsoleta. Nacións Unidas, dende hai tempo impulsa un novo concepto de seguridade, a seguridade integral das persoas, na que están moi presentes os novos riscos e ameazas que representan os accidentes de tráfico.

Neste sentido a preocupación máxima dun goberno estará en garantir que o conxunto dos cidadáns que viven en España sexan cada día máis seguros cando circulan polas vías públicas.

No pasado mércores, no Senado aprobábase unha moción socialista que mandata ó Goberno de España a modificar as normativas necesarias para que sexa obrigatorio que tódolos vehículos a motor circulen coas luces de cruce acesas polas vías interurbanas.

Unanimidade total no convencemento de que será unha medida tremendamente positiva, unha boa medida que axudará a reducir accidentes nas estradas.

Unha medida positiva que xa funciona en máis dunha trintena de países, tan distintos e distantes como Francia, Finlandia, Israel ou Canadá.

A propia Dirección Xeral de Tráfico recomendaba a través dun comunicado público o uso das luces de cruce no día, durante o período invernal ou situacións meteorolóxicas desfavorables, anticipándose así a decisión da Comisión Europea de que os novos turismos dispoñan de luces específicas a partir do ano 2011.

Son moitos e variados os estudios de Seguridade Vial realizados sobre esta materia por diferentes organismos, tanto privados como públicos, a propia Dirección Xeral de Tráfico, a Comisión Europea, a Asociación Española de Automobilistas, o Real Automóbil Club de España, o Instituto Tecnolóxico para a Seguridade do Automóbil- FITSA, o Centro de Investigación e Desenrolo na Automoción- CIDAUT, ou mesmo a iniciativa cidadá Luces24horas.

Estudios que coinciden na idea de que esta medida pode mellorar os niveis de accidentaliedade mortal por enriba do 5 por cento, hai algún incluso máis optimista, que chega a superar no 20 por cento a reducción de accidentes de tráfico.

Está pois máis que demostrado que unha mellor visibilidade dos vehículos convertese nun elemento fundamental na mellora da seguridade vial, porque favorece unha reducción significativa dos accidentes e víctimas nas estradas. Xa moitos automobilistas utilizamos, de xeito voluntaria, as luces durante o día, ó considerar que son moitos os efectos positivos: unha maior visibilidade dos vehículos, maior ángulo e distancia de detección dun coche, estimacións máis seguras nas distancias e velocidades, e mellor identificación dos vehículos en circulación.

Por outro lado os efectos negativos como maior contaminación ou maior consumo non parecen ter suficiente relevancia, xa que os índices barallados son pouco ou nada significativos e se ven moi superados por outras opcións de confort ou comodidade, que non de seguridade, como o aire acondicionado, o consumo de ambientadores e mesmo os equipamentos opcionais.

Nos últimos anos temos moito avanzado na seguridade vial, ó poñerse en marcha por parte do Goberno novas medidas de seguridade que teñen producido resultados moi positivos na reducción da taxa de accidentalidade nas estradas do país.

Si comparasemos as cifras actuais coas de fai cinco anos, hoxe tendo un 20 por cento máis de coches e conductores, temos conseguido reducir o número de víctimas por accidente en case que un 45 por cento. Sobran palabras.

E foron moitas e variadas as medidas concretas, de considerable impacto nesta loita pola seguridade viaria, a implantación do permiso por puntos, a partir de xullo de 2006, a reforma do código penal para excesos de alcohol ou velocidade, en vigor dende o pasado ano, mesmo a posta en funcionamento do ESTRADA (Centro Estatal de Tratamento de Denuncias Automatizadas), por non citar a enorme inversión pública que ano tras ano se realiza na construcción de novas autovías e na mellora da rede convencional, con plans tan ambiciosos como os de supresión e sinalización de puntos negros ou supresión de pasos a nivel.

Medidas todas elas que están a producir un cambio positivo e sen precedentes nos hábitos de conducción e na reducción da propia sinistraliedade vial. Pero tampouco por moito que se teña mellorado e avanzado debemos, nin podemos baixar a garda, porque a seguridade de todos e de todas, en todo momento e lugar nunca será total nin completa.

E sempre estaremos expostos a acontecementos incontrolables, impredicibles ou non pensables, que nos amosarán en máis dunha ocasión a cara tráxica e máis amarga do infortunio, por moita que sexa a nosa atención preventiva ou dedicación correctiva.

En temas de seguridade o noso obxectivo final non debería ser outro que a mesma protección da vida. Porque cando falamos de mortos por accidente de tráfico estamos a falar de mortes evitables en moitas das ocasións, e porque os accidentes de tráfico non son accidentais, son case que todos evitables. Por elo resulta vital, e nunca mellor dito o de vital, lexislar e investir en materia de seguridade, é sen dúbida unha inversión de futuro.

Esta nova proposta aprobada na Cámara Alta, hai uns días, ten dúas razóns de peso que a xustifican, as medidas xa tomadas están a funcionar ben, e neste caso concreto a medida aprobada non ten outro obxectivo que salvar vidas.

Estou convencido de que esta medida significará un paso máis, un importante paso, na mellora da seguridade vial das nosas vías públicas e na salvagarda de moitas vidas.

Unha medida importante, aprobada por tódolos grupos políticos, porque a fin de contas os vehículos que circulan polas nosas estradas son de diferentes gamas e cores, a seguridade necesaria para salvar unha vida non pode ter cor, nin tampouco matices.

Leer más

10 de diciembre de 2008

do noso mar

Hai 6 anos que o buque Prestige sufrira un accidente fronte ás nosas costas. Naquel intre, a falla evidente de medios, a inexistencia de protocolos de actuación e a incapacidade dos dirixentes políticos dos gobernantes populares fixeran que un accidente marítimo se convertise nunha das maiores catástrofes medioambientais de Europa.
Nunca se poderá esquecer e agradecer suficientemente o esforzo denodado de milleiros de voluntarias e voluntarios que xunto coas xentes do noso mar fixeron fronte coas súas maos e a súa decisión á catástrofe do Prestige.

Momento sen dúbida, seis anos despois, para o recordo agradecido e reafirmar o noso compromiso co mar galego, co seu medio mariño. Tanto pola súa propia riqueza pesqueira e marisqueira como polo que ten dado a Galicia de patrimonio ambiental, paisaxístico e cultural.

Con este novo goberno galego, os cidadáns somos sabedores do inmenso esforzo que se está a facer dende a Xunta que preside Emilio Pérez Touriño por recuperar ambientalmente o mar de Galicia, mesmo atendendo ó saneamento das rías como á recuperación da súa capacidade productiva pesqueira, marisqueira e acuícola. Actuación conxunta dun goberno orientada a través das consellerías de Pesca e Medioambiente.

Porque a protección integral das nosas costas e rías é e deberá ser sempre unha prioridade para calquera goberno socialista, e porque temos a seguridade que o valor global da seguridade está a ser un dos dereitos máis demandados e xustificados da cidadanía, a tódolos niveis, por iso neste mesmo ámbito estamos convencidos de que investir en seguridade marítima é investir no futuro de Galicia.

E por moito que se diga dende as bancadas do PP, noutra hora responsables directos daquela barbarie ecolóxica, moito, pero que moito ten mudado a seguridade marítima e a loita contra a contaminación mariña dende aquel fatídico ano 2002, dende o ano do Prestige.

Porque hoxe Galicia está mellor preparada e conta con máis e mellores medios humanos, técnicos e materiais para afrontar o risco dun accidente marítimo, algo que nunca se poderá evitar ó cen por cen, polas propias características da nosas costas e a intensidade do tráfico marítimo fronte a elas. Hoxe sí temos máis e mellores medios para chegado o caso atallar de raíz as consecuencias de calquera tipo de incidente marítimo.

Os Gobernos socialistas de Touriño e Zapatero traballaron arreo e deron un notable impulso a tódalas políticas de seguridade marítima e loita contra a contaminación mariña, así ten ocorrido coa aprobación primeiro dun Plan Ponte e logo máis tarde do Plan Nacional de Salvamento Marítimo 2006/2009, cos que se está a inverter en Galicia máis de 200 millóns de euros nesta materia.

O remolcador Don Inda, o buque recolledor Urania Mella, o avión Rosalía de Castro, a mellora dos tempos de resposta do Helimer Galicia, a construcción dunha nova base de material de salvamento en Fene, a dotación dun equipo de mergulladores dispoñibles permanentemente nesta base, son algúns dos moitos novos elementos da aposta decidida e comprometida dos Gobernos da Xunta e de España para dotar a Galicia de máis e mellores medios para combater a contaminación e afrontar o salvamento no mar.

Seis anos despois podemos dicir que pasamos dunha capacidade de recollida no ano 2002 de 80 m3 de contaminantes mariños en toda España, a máis de 5.000 m3 só no caso de Galicia neste mesmo ano 2008, e que cando menos temos duplicado a nosa capacidade de tiro dos remolcadores instalados nas costas galegas.

Non todo está nin estará resolto ó cen por cen, pero neste caso os cidadáns galegos non temos por máis que sentirnos particularmente satisfeitos do resultado da cooperación entre o Goberno de España e o Goberno da Xunta de Galicia. Esta coordinación, unha peza clave na xestión dun accidente marítimo, está hoxe máis reforzada algo que está a mellorar a nosa resposta no caso dun novo, que non desexado accidente marítimo fronte ás nosas costas. Resultado é o propio Convenio de Colaboración co Goberno de España para a unidade de acción en situacións de emerxencia, e o primeiro Plan Territorial de Continxencias por Contaminación Mariña de Galicia, aprobado no 2006, que nos permiten ter hoxe os suficientes instrumentos de colaboración e protocolos de actuación para continxencias marítimas en Galicia.

O material de loita contra a contaminación mariña é hoxe unha realidade nos portos de Vigo, Cambados, Ribeira, Corcubión, A Pobra do Caramiñal e na base de Gardacostas de Santiago de Compostela. Tamén no contexto europeo os avances son importantes, coa creación da Axencia Europea de Seguridade Marítima, e a entrada en vigor da prohibición da navegación para buques monocasco e no reforzamento das inspeccións en porto aos buques en tránsito polas costas europeas.

A pesares de todo o que se te feito, os socialistas sabemos que a seguridade é traballo de tódolos días, e consideramos que aínda quedan moitos e importantes retos por diante para mellora-la no ámbito marítimo e maximizar a loita contra a contaminación mariña.

Cremos que hai que seguir reforzando a formación das tripulacións e trasladar ao dereito comunitario as recomendacións da OIT (Organización Internacional do Traballo), consideramos imprescindible que a Unión Europea adopte o principio de “quen contamina paga” para o tráfico marítimo ao igual que xa o ten adoptado para a contaminación en terra, e que tamén sexa adoptado no seo da OMI (Organización Marítima Internacional) e avogamos porque a Axencia Europea de Seguridade Marítima ubique fronte ás costas de Galicia un buque anticontaminación ó igual que xa o ten feito no Mar do Norte ou na costa francesa, na portuguesa e no Estreito.

Todos somos conscientes do camiño percorrido e das melloras conqueridas, pero é tempo de apostar pola seguridade e comprometer o mellor dos nosos esforzos para seguir avanzando na seguridade marítima e na protección do noso mellor patrimonio natural, o mar de Galicia, o noso mar..

Leer más

12 de noviembre de 2008

pasos a nivel en proceso de extinción

Cada día máis consideramos a inseguridade viaria coma un dos moitos riscos que a cotío asumimos os cidadáns. Non é de estrañar polo tanto que a mellora da seguridade na circulación sexa, dende hai anos, un dos obxectivos ós que este goberno dedica un maior esforzo.

É un feito irrefutable que a eliminación de pasos a nivel das nosas estradas e camiños produce maior seguridade, que se traduce nun menor número de accidentes. Resultado, menos vítimas e máis vida.

Neste caso os números son moi importantes, porque cando os números descenden, as vidas non se perden. Por iso temos que seguir a traballar na dobre certeza de que os accidentes poden reducirse e de que este goberno sabe como facelo e así se está a demostrar coa diminución continuada de accidentes de tráfico e do número de víctimas.

En temas de seguridade o obxectivo final non pode ser outro que a protección mesmo da vida, evitando mortes innecesarias. Por elo resulta vital, e nunca mellor dito o de vital, inverter na mellora das redes viarias e ferroviarias, coa construción de autovías e redes de alta velocidade no medio prazo, e procedendo de inmediato á supresión do maior número posible de puntos negros nas estradas e pasos a nivel nas vías. Nunha palabra, priorizar e consolidar a inversión pública en seguridade viaria e ferroviaria.

Con este propósito en abril de 2005 o goberno socialista de Zapatero aprobaba o chamado Plan de Seguridade en Pasos a Nivel, cun percorrido temporal de oito anos e unha finalidade, elevar o nivel de seguridade da rede ferroviaria española, conseguir un ferrocarril seguro sen accidentes nos pasos a nivel. Para elo preténdense suprimir o 60 por cento dos pasos a nivel existentes, e mellorar o grado de seguridade do resto, cunha inversión próxima ós 1.500 millóns de €uros.

Un proxecto ambicioso e de compromiso, porque a supresión dun paso a nivel require do acordo e cooperación entre o titular do ferrocarril, Ministerio de Fomento, e o titular da estrada ou camiño onde este se sitúa. E resulta curioso comprobar que tan só 21 dos 4.465 pasos a nivel existentes en España pertencen a estradas da rede estatal. O resto afecta a estradas e camiños de titularidade autonómica, local e nalgúns dos casos particular, polo que existe de facto unha responsabilidade compartida entre distintas administracións, o que fai que o compromiso das administracións titulares das vías sexa imprescindible para levar adiante tódalas actuacións necesarias para incrementar a seguridade nos puntos negros da nosa rede ferroviaria.

Un plan que ten un horizonte temporal de oito anos e que pretende actuar sobre máis de catro mil elementos construtivos necesita tamén un grande esforzo por racionalizar a inversión á hora de aplicar ben os necesarios recursos para actuar sobre aqueles puntos de maior risco. Ata o de agora unicamente existía un factor de avaliación do risco, que era a intensidade na circulación de trens e vehículos.

O Plan introduce novos criterios de risco, como son o historial de accidentes, a visibilidade, a protección do mesmo, e a velocidade no paso dos trens. E o resultado está a ser que nestes primeiros catro anos se ten actuado na supresión dos pasos de maior risco de accidente, e mellorado a seguridade do resto, con especial atención ós que se atopan nun entorno urbano.

A aplicación deste Plan de Seguridade en Galicia, coa inestimable colaboración da Xunta, merece algún apunte singular. No ano 2005 había na nosa comunidade 339 pasos a nivel (145 na provincia de Lugo), a maioría sen ningún tipo de protección nin medida de seguridade. Cando estamos no punto medio de inflexión deste Plan, téñense en moito superado as previsións, pois ó día de hoxe as actuacións xa finalizadas en 162 pasos e aquelas outras que se atopan en execución noutros 164 pasos, suman xa 326, que representan o 96 por cento dos pasos existentes en Galicia. E claro cando falamos de obras executadas, estamos a falar de inversións económicas, e neste caso de inversións en seguridade.

Hoxe ninguén discute xa o grande esforzo inversor que está a facer o goberno socialista de España na nosa comunidade, superando con moito os 2.000 millóns de euros anuais en obra pública. Trabuqueime, si hai quen o cuestiona, algúns dirixentes do PP galego, os mesmos que cando gobernaban invertían na nosa terra tres veces menos, pero tiñan amigos moi importantes en Madrid.

Cifras altas e relevantes que se han de traducir en novas autovías que unan as grandes cidades galegas, nunha rede de alta velocidade ferroviaria que conecte as capitais galegas con Madrid, pero tamén cifras pequenas, aquelas que melloran trazados e calzadas das nosas estradas e suprimen puntos negros e pasos a nivel que resultan lesivos no tráfico viario e ferroviario. Cifras que teñen aumentado considerablemente nestes últimos anos e deberán seguir aumentando, porque detrás de cada accidente de tráfico hai sempre un drama familiar.

Leer más

24 de septiembre de 2008

antenas de telefonía, necesarias pero temidas

Os servizos modernos de telecomunicacións requiren dunha infraestrutura que afecta moi directamente ó territorio no que vivimos e á vida dos propios cidadáns. A necesaria e inevitable proliferación de antenas reemisores polo territorio ten provocado unha grande sensibilidade e alarma social, en relación coa súa instalación nos núcleos de poboación, tanto rurais como urbáns.

De cando en vez asistimos a este debate público, repetitivo si, pero aínda non superado, entre as empresas de telefonía móbil e os veciños acerca da perigosidade ou non destas instalacións radioeléctricas.
Os que se opoñen, falan dos supostos perigos para a saúde e os efectos negativos sobre os inmobles. A este respecto convén sinalar os contratos de arrendamentos de azoteas, utilizadas como bases para as instalacións, por períodos de 15 a 30 anos, que a miúdo inciden negativamente no valor das vivendas afectadas, pola excesiva alarma social que suscita a súa proximidade ás vivendas.

As empresas insisten nos informes oficiais e investigacións científicas para avalar a súa inocuidade. Neste senso quero facer algunhas aportacións a modo informativo, sobre aqueles estudos científicos máis relevantes realizados ata o día de hoxe por organismos internacionais, que avalan dalgún xeito a non perigosidade deste tipo de instalacións reemisoras.
A Organización Mundial da Saúde (OMS) no seu informe de xuño de 2000 afirma que ningún dos moitos e recentes informes realizados sobre campos electromagnéticos confirman que os campos de radiofrecuencias dos teléfonos móbiles, e as súas estacións base (antenas), teñan efectos adversos para a saúde dos cidadáns.
A propia “Asociación Española contra el Cáncer y los Campos Electromagnéticos” resolveu no 2004 que non se atoparan evidencias científicas que amosen relación de causa-efecto entre a exposición a campos electromagnéticos e o cancro. Moitos informes científicos internacionais abundan nestas afirmacións de que a exposición a estas radiofrecuencias, sempre que se axusten ós límites legais establecidos, non causan efectos adversos na saúde da poboación en xeral.
No ano 2001, recen chegado ó Senado, propiciei en nome do meu grupo o debate parlamentario e iniciativas lexislativas que darían lugar ó primeiro regulamento que sobre esta materia existe en España. Así naceu o Real Decreto 1066/2001 que normaliza e regula este tipo de instalacións e tenta poñer orde neste mercado das telecomunicacións. Neste senso a lexislación europea, recollida no Decreto, é tallante nos niveis de emisión destas antenas para que poidan operar legalmente.
Hoxe a potencia coa que emite e pode emitir unha estación base (antena) de telefonía móbil é normalmente de 30 vatios(poden chegar ata 170). Para facernos unha idea do que isto significa podemos facer un repaso sobre aparatos de uso común ou instalacións que nos rodean, pero non nos preocupan demasiado nin atemorizan. A potencia de emisión dun microondas é de 800 vatios, unha estación de TV, emite ata 500.000, e unha estación de radio pode chegar ós 2.000.000 de vatios.
Calquera pode te-la solución, non é difícil, levar canto máis lonxe mellor a instalación das antenas de telefonía móbil. Pero alonxar estas antenas dos centros urbáns ou núcleos rurais pode resultar unha certa contradición, porque a maior distancia da antena, necesitase maior potencia de emisión radioeléctrica.
A polémica está servida, por ser este un debate aberto nun país onde cada un de nós ten un móbil. A realidade é que todos queremos móbiles e, como non, tamén cobertura, pero ninguén queremos antenas preto das nosas casas, e este si que é un dilema dificilmente resoluble.
Por iso penso que as investigacións, como en calquera outro campo da ciencia, deben seguir abertas. Toda precaución e prevención será sempre pouca para unhas instalacións de telefonía móbil que se debaten entre a necesidade do servizo e o medo polos posibles efectos adversos. Unhas instalacións necesarias pero temidas.

Leer más

20 de agosto de 2008

Traballar pola seguridade

Dende 2005, polo mes de xuño, o Goberno activa o chamado “plan verano” que ben a supoñer un significativo aumento das medidas preventivas e de seguridade, materiais e persoais, nos incendios, as posibles olas de calor, nos desprazamentos vacacionais e no conxunto das zonas turísticas. Un plan integral de seguridade que implica a 10 ministerios e supón un financiamento extraordinario que supera os 150 millóns de €uros.

Na prevención e loita contra os incendios forestais o goberno contará con 71 medios aéreos de extinción (no 2004 non chegaban a 60), 42 avións e 31 helicópteros, que se unirán ós medios propios de cada unha das comunidades. A Unidade Militar de Emerxencias (UME) creada no 2006 conta xa con 1.250 efectivos dispoñibles para loitar contra o lume, mesmo en Galicia opera unha destas compañías de intervención, onde contarán coa colaboración de patrullas preventivas doutras unidades militares.

Neste campo son moi relevantes tódalas labouras de limpeza que se fan na rede viaria e ferroviaria, con segas e podas selectivas da vexetación para evitar posibles riscos de lume. E por suposto a colaboración económica cos gobernos territoriais das CCAA para intensificar a vixilancia e limpeza dos montes.

Estamos en momentos de grande afluencia turística e continuados desprazamentos, por elo é imprescindible contar cun sistema de detección, alerta e resposta ante situacións de emerxencia, e resulta máis que necesario reforzar a vixilancia e presenza da Garda Civil e Policía tanto nas estradas como nas zonas turísticas e medios de transporte. Este é o motivo polo que nestes meses de xullo e agosto se están a realizar catro operativos especias de tráfico, aumentando a presenza dos efectivos policiais e incluso suspendendo as obras públicas nos días de grandes desprazamentos e fins de semana. O obxectivo non pode ser outro que o de axilizar, mellorar e facer máis seguros os desprazamentos vacacionais e turísticos.

No ámbito da saúde tódalas medidas preventivas son poucas. A seguridade, un valor cada día máis demandado, esixe un seguimento diario de tódolos indicadores de riscos motivados por elevadas temperaturas e situacións de emerxencia medioambiental: consellos sobre conservación de alimentos e medicamentos, exposición ó sol ou exceso de calor, programas informativos sobre viaxes, uso de drogas ou mesmo enfermidades tropicais, identificación de persoas de alto risco e vulnerabilidade como son os maiores, dependentes ou discapacitados.

Unha liña de actuación tan completa dende o punto de vista social esixe tamén un esforzo de colaboración, obriga a establecer convenios con colectivos como Cruz Vermella e Cáritas, e cos propios concellos (FEMP) para realizar campañas destinadas a estes grupos de alto risco, e para coordinar actuacións de voluntarios e servizos municipais de asistencia social.

É moi posible que a seguridade global non exista nin existirá, todos o sabemos. Pero certo é tamén que cada día son maiores os niveis de seguridade esixibles, en tódolos ámbitos da vida, por unha cidadanía que con todo dereito aspira a ter unha vida digna, tranquila e segura. Misión dos gobernantes é traballar por este novo dereito cidadán, a seguridade en todo, de todos e para todos.

Leer más

30 de junio de 2008

sen baixa-la garda

Cada día máis consideramos a inseguridade viaria coma un dos moitos riscos que asumen os cidadáns a cotío. A mellora da seguridade na circulación é, dende hai anos, un dos obxectivos ó que este goberno dedica máis esforzo, porque detrás de cada accidente de tráfico hai unha desgraza familiar.

A reforma da Lei de Seguridade Viaria, que trouxo o permiso por puntos, a modificación do Código Penal, que posibilita a prisión para graves delitos contra a seguridade viaria, o reforzamento dos controis nas estradas e, algo moi importante, o esforzo continuado por introducir a loita contra os accidentes de tráfico na axenda dos condutores, están a mellorar considerablemente a conta de resultados. E neste caso os números son importantes, porque cando os números descenden, as vidas non se perden.

Neste anos España está a reduci-la sinistralidade nas súas estradas. Así no que vai de ano neste país houbo 838 vítimas mortais, 200 menos que no mesmo período do pasado ano 2007, un 20 por cento menos. Pero non é suficiente mentres vidas e familias queden rotas pola conduta delituosa, imprudente e mesmo descoidada na condución dun vehículo a motor; porque estamos a falar de miles de mortos nas estradas, de miles de vidas perdidas, de miles de feridos, moitos deles con secuelas irreversibles. Por iso temos que seguir traballando na dobre certeza de que os accidentes poden reducirse e de que este goberno sabe como facelo.

O obxectivo final non pode ser outro que a protección mesmo da vida, evitando mortes innecesarias e accidentes provocados pola temeridade dalgúns condutores. Por iso, hoxe en día, ninguén discute que a ferramenta máis poderosa que temos para cambia-los comportamentos dos novos condutores está na firme decisión de introduci-la educación viaria na escola, con carácter obrigatorio e na conciencia de que ten que ser unha verdadeira aposta de futuro.

Para facer fronte ós desafíos da seguridade viaria e garanti-la integridade das persoas nas vías de circulación a través da vixilancia e control das mesmas, será tamén necesario acometer unha ampliación do número de axentes de tráfico da Garda Civil ata chegar ós 11.000 efectivos dedicados integramente para esta tarefa e seguir impulsando dende o goberno a mellora das súas condicións de traballo e vida.

Ó mesmo tempo, e sen baixa-la garda, hai que traballar por mellora-lo funcionamento do permiso por puntos, polo cumprimento efectivo e inmediato das medidas previstas no Código Penal, por intensifica-la seguridade dos motoristas e continuar mellorando as redes viarias coa construción de autovías, supresión de puntos negros e consolidación da inversión en seguridade e conservación das estradas.

Leer más

11 de junio de 2008

Seguridade por dereito

A política de seguridade dun goberno democrático ten como único obxectivo acadar un país cada día máis seguro, para que tódolos cidadáns poidamos exercer tódolos nosos dereitos constitucionais, para que todos poidamos disfrutar plenamente da nosa liberdade, para que no noso país poidamos vivir sen ningún tipo de medo.

Sen medo, porque non só hai que loitar contra aquelo que xera sufrimento nas persoas, tamén hai que traballar para que se poidan sentir máis seguras e máis confiadas. Protexer, amparar e defender ós cidadáns ven a ser un dos máis altos e nobres obxectivos do goberno dun Estado.

Porque o mundo cambia a velocidade vertixinosa. Tamén o noso país se ve afectado por estes cambios, que sen dúbida condicionan a política de seguridade. A mesma consideración da seguridade policial ou militar ten resultado xa obsoleta. Nacións Unidas, dende hai décadas ven impulsando un novo concepto de seguridade, a seguridade das persoas, na que seguen presentes as tradicionais demandas de seguridade: loita contra o terrorismo e a criminalidade, prioridades como a protección dos chamados colectivos de risco: mulleres, nenos ou persoas maiores. Pero a estes riscos, chamémoslles tradicionais, se teñen sumado outros máis recentes, que entran na categoría de graves ameazas para a seguridade nacional: o terrorismo internacional, a criminalidade organizada, o tráfico de armas ou mesmo as catástrofes medioambientais.

Afrontar estas novas ameazas e reduci-las nosas vulnerabilidades require dun traballo conxunto e coordenado de moitas persoas, organismos e países. Os desafíos son de tal magnitude que so dende o conxunto das institucións do Estado se lles pode facer fronte, poñendo en común obxectivos e recursos para afrontar con eficacia as tarefas de prevención e as de intervención.

Resulta pois evidente o obxectivo: facer que o noso país sexa cada día máis seguro fronte a tódalas ameazas, facer que o conxunto dos cidadáns e as nosas institucións sexan máis seguros fronte ó terrorismo e o crime organizado; máis seguros nas rúas, no rural en nas cidades, tamén nos fogares; máis seguros ó circular polas estradas; máis seguros e protexidos fronte ós riscos das catástrofes naturais, climáticas, industriais, do transporte; máis seguros, en definitiva, para que tódolos cidadáns disfruten e exerciten libremente os seus dereitos e liberdades que a Constitución española consagra.

Leer más