Alba de Groria (Castelao)

Miñas donas e meus señores:
Si no abrante deste día poidéramos voar sobor da nosa terra e percorrela en todas direicións, asistiríamos á maravilla dunha mañán única. Dende as planuras de Lugo, inzadas de bidueiros, até as rías de Pontevedra, oureladas de piñeiraes; dende as serras nutricias do Miño e a gorxa montañosa do Sil, até a ponte de Ourense, onde se peitean as augas dentrambos ríos; ou dende os cabos da costa brava da Cruña, onde o mar tece encaixes de Camariñas, até o curuto do monte de Santa Tegra, que vence coa súa sombra os montes de Portugal, por todas partes xurde unha alborada de groria.

Mostrando entradas con la etiqueta economía. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta economía. Mostrar todas las entradas

8 de febrero de 2011

reformas necesarias

Un goberno que actúa cun grande sentido da responsabilidade nun momento de crise no que estamos na obriga de afrontar os problemas e tomar as decisións que o país necesita asegurar o seu progreso económico e social. Porque as reformas que debemos acometer son o instrumento imprescindible para crecer novamente, crear emprego e blindar tódalas conquistas sociais.

Sen dúbida estamos inmersos nun dos procesos de modernización económica e sostenibilidade social máis importante da recente historia democrática, da que vai depender a nosa prosperidade e benestar durante as vindeiras décadas. As reformas de hoxe son a garantía social de mañá, sabendo ben que nos próximos anos teremos menos traballadores con menos anos cotizados e haberá máis xubilados, que vivirán máis anos e co dereito tamén a disfrutar dunha pensión pública e digna. As contas son ben fáciles de botar .

Nestes días estamos a vivir momentos de extraordinaria importancia para o futuro do país, onde resulta vital un esforzo sen límites, de todos, para lograr o máximo consenso e contar co apoio e compromiso dos axentes económicos e sociais, tamén dos partidos políticos no acordo das reformas que necesitamos como país para garantizar o sistema público de pensións. Non sei se dará máis o menos votos, pero de conseguilo entre todos será un exercicio exemplar de responsabilidade política e social.

Non sorprende pero resulta lamentable que aínda así o principal partido da oposición se manteña estancado na política destrutiva do non polo non, do desgaste continuado do goberno e o desprezo absoluto por calquera política de Estado que poida avanzar na recuperación económica e a creación de emprego. Lamentable que non amosen ningún interese pola resolución dos problemas nin pola proposta de alternativas, viven obsesionados polos votos e as eleccións, alleos ós problemas dos cidadáns e celebrando os estragos da crise.

Estamos a ver a un Rajoy espectante que engorda de éxito, cebado polas enquisas do momento e as campañas insidiosas da dereita mediática. Todo isto ten o risco de pinchar polo camiño e estoupar de cheo cando os cidadáns teñan que decidir, de ahí o pánico terrible que anida en Génova-13, de que o tempo se lles acabe e non consigan nada, porque as eleccións coma os partidos xoganse ata ó final.

Mentres o Goberno actúa e decide, o PP de Rajoy e Aznar, instalado na máis absoluta das demagoxias, nin está nin se lle espera, nunha permanente e destrutiva actitude de pasividade indolente que un día si e outro tamén prexudica gravemente os intereses de España e para nada axuda á recuperación económica e do emprego.

Ós socialistas tócanos unha vez máis aceptar esta grande responsabilidade, sabedores da impopularidade de moitas das medidas pero convencidos de que as reformas de hoxe son a garantía de mañá, dun futuro de progreso e benestar, pensando unicamente no hai que pensar, no crecemento económico e na recuperación do emprego. Sabemos que as difíciles pero necesarias reformas que hoxe hai que facer en materia laboral para acabar co paro, incluíndo a negociación colectiva, no sistema público de pensións para podelas cobrar dentro de vinte ou trinta anos, tamén no campo das finanzas, para culminar o proceso de reestruturación das caixas, condicionarán o futuro económico e social de España nos vindeiros anos.

Porque é tempo de reformas e compromisos, este país necesita de políticos serios e responsables, tamén na oposición .

Leer más

8 de junio de 2010

a política do “no, nunca, jamás”


A crise está a ser dura, longa e difícil. Sen dúbida a crise económica e financeira máis grave dos últimos oitenta anos. Difíciles e dolorosas son tamén as medidas de axuste que o goberno socialista está obrigado a tomar para protexer a nosa economía dos especuladores e evitar a quebra do euro. Medidas necesarias para evitar males maiores, como xa acontece en Grecia, e que poderían estenderse ó conxunto de Europa. Medidas inevitables, as mesmas medidas que outros países da zona euro están a tomar, con gobernos de tódalas ideoloxías, como Italia, Reino Unido, Francia, Portugal e mesmo Alemaña.
Son medidas difíciles para os empregados públicos e moitos pensionistas, pero imprescindibles para reducir o déficit que hoxe temos por mor do elevado gasto público. Un gasto público que o goberno socialista tivo que facer para evitar o peche de moitas empresas e manter o seu emprego, para incentivar a economía, para axudar ós concellos e para protexer a familias, pensionistas, discapacitados e parados diante dos envites dunha crise tan cruel, como inxusta.

Porque cando falamos das orixes do déficit público, estamos a falar da inversión pública (infraestruturas) e das políticas sociais(educación, sanidade, pensións e dependencia), e tamén de protexer a máis de 3 millóns de persoas que neste tempo perderon o seu emprego. Sen dúbida a prioridade deberá ser a recuperación económica e a creación de emprego, pero primeiro e agora hai que axudar ós que o perderon.

Porque este goberno en 6 anos incrementou o gasto social nun 50 por cento, as pensións mínimas nun 49, e o salario mínimo interprofesional nun 35. Porque no 2004 a pensión mínima de xubilación, con cónxuxe a cargo, estaba en 485 €uros, hoxe está en 725. Porque coa lei da Dependencia, como dereito universal de protección, hoxe máis de medio millón de persoas teñen atención pública, e iso hai que pagalo.

Son medidas difíciles e dolorosas, que teremos que complementar nos próximos días con outras, de carácter impositivo, dirixidas a aqueles que máis teñen en patrimonio e renda. Medidas difíciles unicamente explicables dende o interese xeral de España, e tremendamente dolorosas para quen as toma ou quen debe defendelas, convencidos de que neste momento temos que pensar máis no futuro deste país e o benestar dos seus cidadáns, que nos propios ou de partido, como está a facer lamentablemente o partido popular.

Entendo e comprendo as protestas de funcionarios e moitos pensionistas, pero non soporto o cinismo hipócrita dos populares que levan meses pedindo recortes, sen dicir onde hai que recortar e agora se colocan á cabeza da manifestación. En todo este tempo os populares están a escribir a súa Teoría e Práctica da Crispación, con total ausencia de propostas e saturación indecente de demagoxia.

Porque cando falamos de austeridade haberá que dicir que a débeda do concello de Madrid é, neste momento, a metade da débeda de tódolos concellos de capital de provincia xuntos, e que as Comunidades Autónomas máis endebedadas e con máis paro son Madrid e Valencia, curiosamente tamén actores protagonistas do culebrón gürtelliano, que contan coa colaboración inestimable de Galicia e Castela-León.

Rajoy vive a crise de todos como a oportunidade da súa vida, co pensamento único das eleccións. O mesmo Rajoy que con Aznar conxelou varios anos o salario dos funcionarios e o salario mínimo interprofesional, cando a inflación estaba no 4 por cento e as hipotecas por riba do 10, agora simula defender ós traballadores.

No PP teñen unha obsesión enfermiza, danar ó Goberno de Zapatero, non entenden que con tanta crítica destrutiva están a xerar máis desconfianza nos mercados financeiros e a prexudicar os intereses de España e as súas posibilidades de recuperación. Son os de sempre, os que nunca se acordaron das políticas sociais, son os da contra, instalados dende hai anos na estratexia do “no, nunca, jamás”.
.

Leer más

9 de marzo de 2010

con rumbo firme

A modo de lenda mariña, propoño un exercicio de simulación virtual. Nun barco navegamos por un mar encolerizado e bravío polo temporal de ventos ciclónicos que dificultan a nosa travesía e ameazan co seu afundimento nas profundas augas transoceánicas. O capitán do barco está aferrado ó temón e trata de salvar o navío, pero sabe moi ben que para elo necesitará do esforzo común de tódolos tripulantes.

Trátase de remar todos xuntos e na mesma dirección para chegar a porto seguro, para salvar o buque e así non sucumbir ós cantos das populares sereas que anunciando medo e desconfianza nos chaman para levarnos ata os cantís da desfeita nacional.
É verdade que o capitán ten a responsabilidade de aferrarse o temón para dirixir a nave a bo porto e deixarse a pel no empeño, se para elo fose preciso, pero nunca poderá ser visto coma o causante da tempestade que nos ameaza, como así pretende o segundo de abordo que, co chaleco salvavidas posto, agarda impasible que se produza a catástrofe para así poder recoller o botín do naufraxio.
Volvamos ó mundo real e interpretemos o mar embravecido e colérico como a maior das crises financeiras mundiais dos últimos oitenta anos, e identifiquemos o buque transoceánico coa bandeira española; o capitán e o segundo penso non necesitan presentación, de todos son coñecidos, porque todo parecido coa realidade é a pura realidade.
Nada debe distraer o rumbo da economía española, que castigada polas turbulencias da situación financeira internacional, trata de saír con forza desta crise tempestuosa e recuperar a creación de emprego, porque crear emprego é hoxe o que máis nos debe preocupar e ocupar.


Nada nos pode distraer desta empresa, nin os exabruptos verbais dalgúns populares, nin os micrófonos abertos da lideresa, tampouco os dedos ameazadores dos resentidos, nin as verbas agoreiras dos sempiternos perdedores.
Eles son os mesmos que seguen a pensar que canto peor para España, mellor para o PP, pero non se decatan de que o seu discurso tremendista pode volverse contra eles e deixalos á deriva nos mares do esquecemento e a mentira.
Insistir que o momento é chegado de remar todos e todas na mesma dirección e con rumbo firme, e por iso nestes días temos que falar de acordos e consensos. Primeiro porque creemos no diálogo, segundo, porque somos autocríticos cos posibles erros cometidos na percepción inicial desta crise e tamén naquelas respostas que non acertamos, e convencidos de que hai que xuntar tódolos esforzos para remontar esta situación, eso si, para saír todos xuntos e sen que ninguén quede tirado na cuneta da exclusión marxinal.
Estamos a falar de pactos, no convencemento de que acordar dende a discrepancia e a diferenza é o que mellor distingue a un verdadeiro “patriota” e, porque realmente estamos nun momento de especial dificultade da nosa economía social, onde merece a pena dialogar e acordar, polo ben do país e dos seus cidadáns.

Leer más

25 de mayo de 2009

unha raiola de sol

Continúan as duras dificultades para as economías mundiais, tamén a nosa, pero coma unha raiola de sol no medio do temporal, aparecen indicios esperanzadores anunciando o que podería ser unha incipiente recuperación económica. Sabemos que calquera informe dun organismo internacional ou nacional, sexa público ou privado, que aporte datos e cifras económicas terá apreciacións negativas ou positivas, dependendo da lectura que se lle queira dar.


Dende marzo vense apreciando unha incipiente recuperación nos mercados financeiros, tras longos meses de caídas abismais e inestabilidade suprema. Esta melloría mínima e gradual aporta pequenas doses de optimismo diante do que poida ser unha pronta recuperación e inicio de actividade económica que nos devolva axiña á situación anterior de crecemento estable e consolidación do benestar.
Todo axuda, as propias medidas económicas e sociais aprobadas polo Goberno de Zapatero, xunto con outras que están a desenvolver algúns dos gobernos autonómicos, están a ter un efecto positivo recoñecido polo propio Banco de España, e outras entidades comunitarias. Medidas que están a dar os seus primeiro froitos, liquidez no sistema bancario, financiamento nas pequenas empresas, chegada dos créditos ás familias, cobertura social ós parados e inversión pública para frear a destrucción de postos de traballo e iniciar a senda da recuperación.
Resulta tremendamente positivo que no último debate do estado da Nación o presidente Zapatero desbotase, unha vez máis, as reformas laborais fronte á dereita económica e política deste país que permanentemente insisten nelas como solución, reformas que só conseguirían castigar máis ós que menos teñen e máis necesitan, ós traballadores e ás familias dos parados.
O Presidente de España retomou a iniciativa política coa presentación de novas propostas fronte a esta profunda crise que semella haber tocado fondo, poñendo sobre a mesa un importante e ambicioso paquete de medidas que apuntan directamente a sectores especialmente tocados pola crise: o automóbil, a vivenda, as pemes e os autónomos, e tamén pola aposta decidida que fai da reactivación económica a través das políticas públicas e o cambio no modelo produtivo, como Zapatero ben dixo, “ más ordenadores y menos ladrillos”.
Mentres Rajoy, erre que erre, leva 5 anos instalado no mesmo discurso de sempre, sexa a que sexa a situación do país, incluso achegándose ós limites do despropósito semella recrearse nos efectos perniciosos da crise, manipulando o sentir dos parados e sen aportar nada novo ou positivo, limítase a ensinar as tapas dun libriño e dicir que teñen un plan para saír da crise, un plan que ó día de hoxe ninguén coñece, “un plan oculto” que todos imaxinamos responde á consabida consigna da reforma laboral añorada pola dereita máis reaccionaria do país, para abaratar o despido, recortar dereitos laborais ou reducir políticas de protección social. Receita neoliberal que responde á idea perversa de que esta crise, orixinada pola voracidade financeira internacional, a paguen os de sempre, traballadores e parados.
Unha vez máis o mellor líder que ten a dereita española é incapaz de presentar unha soa proposta razoable e crible que axude a superar este momento de crise, limitándose de novo á gratuíta descualificación e o innecesario chascarrillo de casino.
O Goberno español estase a mover contra da crise, ás veces con lentitude ou titubeos, pero estase a mover e apostar por este país e as súas posibilidades de futuro. A dereita de Rajoy e Feijó agardan nas trincheiras opositoras do inmobilismo, esperando a que escampe e aproveitándose dos malos datos económicos ou laborais, como quen disfruta do mal alleo ou da ruína xeneralizada, co único propósito de desgastar a Zapatero e preparar o camiño de volta á Moncloa. Coma sempre o tempo poñerá a cada quen no seu lugar.

A necesaria recuperación chegará, e será máis pronto se todos, gobernos, institucións e partidos sumamos esforzos e deberá pasar pola estabilidade do noso sistema bancario, incrementar a confianza dos cidadáns, favorecer a economía produtiva e incrementar o emprego.

Leer más

11 de noviembre de 2008

as contas galegas

Véñense de presentar os orzamentos da Xunta para o vindeiro ano, as contas galegas, que destacan as prioridades de gasto dun goberno e dun Presidente por un proxecto modernizador económico e social de Galicia, e un compromiso inequívoco coas familias e as empresas do país.

Apoiar ás empresas galegas é apostar polo traballo dos galegos, coa ambición política de combater esta crise, e mentres esta dure, atender as necesidades dos cidadáns máis necesitados. Tratase de aportar solucións inmediatas e tamén de futuro, dende o rigor orzamentario, a austeridade no gasto e o sentido de país, nuns momentos de severas dificultades económicas.

Porque hai que favorecer o mercado do traballo, incentivando a contratación, promovendo a recualificación da man de obra e actuando con programas específicos para parados de longa duración, mulleres e xoves. Precisamente esta consellería, a de Traballo terá o incremento de gasto máis notable para o vindeiro ano, superando o 11 por cento.

Fundamental na creación de emprego será sempre a inversión e fortaleza das nosas empresas, e de xeito particular as empresas pequenas, familiares e autónomos. Fomentar con incentivos públicos a actividade empresarial e facilitar avais e préstamos que solucionen posibles problemas de liquidez ou dificultades no financiamento de novos proxectos, deberán ter o apoio decidido do goberno galego.

Ademais do emprego e o financiamento empresarial, os orzamentos para 2009 apostan pola modernización produtiva e as políticas sociais. Deste xeito o gasto social achegarase ó 60%, reflexo do que significa para un goberno situarse ó lado das familias, mantendo as prestacións sociais e dando prioridade ás políticas educativas e sanitarias. Tamén hai lugar para as medidas singulares de auténtica necesidade como a paga anual de 200 euros para pensións non contributivas, que afectará case que a 50.000 galegos e galegas que son os que máis o necesitan nos momentos de dificultade económica.

Provincias como a nosa xogan un papel importante no debuxo social e das inversións, tamén cando son amplamente consideradas nos Plans de Reequilibrio Territorial que os socialistas sempre defendemos, e o goberno de Touriño ten posto en marcha para a Galicia interior e rural.

A pesar desta crise o noso diferencial económico e de benestar con respecto a España e Europa ten mellorado nos últimos anos e mantense a expectativa da converxencia real, cun incremento do PIB superior á media española, uns niveis máis baixos de paro e unha inflación controlada, que permitiranos sen dúbida manter o volume de emprego e avanzar na evolución da produtividade. Isto ocorre así porque a economía galega está mellor preparada neste momento que outras do Estado para superar esta crise económica de ámbito global.

Elo non evita que a responsabilidade deste goberno o leve tamén a impulsar medidas adicionais para reactivar a economía canto antes, e sempre na dirección de fomentar o investimento empresarial, axilizar as obras públicas, e impulsar a vivenda protexida . Así é que tódalas medidas económicas e financeiras aprobadas polos gobernos socialistas de España e Galicia sentarán as bases da recuperación que tanto anhelamos. Porque nun momento como este estanse a cumprir as tres condicións esenciais para superar unha crise: austeridade no gasto, reforzo da protección social e incremento da inversión produtiva.

Nesta conxuntura difícil a tarefa máis importante que temos é traballar xuntos para saír dela e conseguir canto antes a recuperación económica, unha tarefa que debe ser común a calquera goberno, central, autonómico ou local. De aí que os socialistas decidiramos colaborar tamén alí onde somos oposición ó goberno, facilitando a aprobación dos respectivos presupostos municipais.

Queremos contribuír, dende os gobernos e tamén onde somos oposición, ó traballo de todos para superar o reto máis importante que hoxe temos, a crise económica, e contribuír coas nosas propostas a xerar emprego e manter as políticas sociais. Porque para os socialistas os presupostos non son só un instrumento político, sobre todo deben ser un instrumento de solidariedade e cohesión social.

Esta será a contribución dun partido socialista que hoxe, máis que nunca, xustifica e fortalece a súa razón de ser e facer política na defensa das persoas, de tódalas persoas, e na atención das súas necesidades, especialmente daquelas que por ter menos, sempre necesitan máis.

Leer más

14 de octubre de 2008

austeridade, protección e inversión

Dende o mes de xullo o PP de Rajoy asegura que ten a receita milagreira para que España saia inmediatamente desta situación de crise, e que si o Goberno aplicara o seu paquete de medidas, a situación económica estaría resolta. Para elo din que teñen 25 medidas, pero cando falan deste tema só se refiren a 3 delas, e sempre as mesmas, reducir os presupostos, baixar o Imposto de Sociedades e que se aumenten as deducións pola compra dunha vivenda.

A todos nos gustaría coñecer que outras medidas propoñen ademais das 3 de sempre, empresa difícil de acometer, nun plan intencionadamente agachado, ben porque non existe, ben porque non queren que se coñeza. Pero as propostas, sexan 3 ou 25, só teñen credibilidade cando veñen avaladas polos feitos, e non hai máis que observar onde o PP goberna: privatizacións dos servizos públicos, recorte de prestacións sociais ou paralización das inversións en infraestruturas.

Un exemplo, mentres Rajoy non se empacha en pedir a gratuidade dos libros de texto, onde hai menos axudas para libros escolares é precisamente en Madrid, Castela e León, Murcia ou Valencia, comunidades todas gobernadas polo PP; pola contra, onde existe gratuidade total dos libros de texto son Castela-A Mancha, Aragón, Andalucía e Galicia, curiosamente todas elas con gobernos socialistas.

Nos presupostos dun goberno é onde mellor se aprecian as diferenzas ente partidos de distinta cor política, porque é aquí onde se fixan as prioridades da súa política respecto do país e dos cidadáns. Están claros os dous grandes obxectivos do goberno de Zapatero, que os cidadáns teñan toda a protección social que precisan e que o país non se pare e continúe avanzando na modernización e benestar.
A realidade de que o noso país –como o resto do mundo– está atravesando unha das situacións económicas máis complicadas das últimas décadas, esixe dun goberno responsable medidas para aforrar no gasto corrente, apoiar ás persoas e familias máis necesitadas e inverter en infraestruturas e novas tecnoloxías. Austeridade no gasto corrente para concentrar os esforzos no gasto produtivo e social.

Austeridade, protección social e inversión pública como elementos básicos dun presuposto pensado para as persoas, mantendo tódolos compromisos e melloras nas pensións, becas, dependencia, vivenda, de compra ou aluguer, e nas prestacións por desemprego. Tamén pensando na necesaria recuperación económica a través da inversión produtiva en obra pública e novas tecnoloxías, conscientes de que este país necesita establecer o seu crecemento en actividades de valor engadido e na produtividade. Porque impulsando a contratación de obra pública, en autovías e alta velocidade, estimularemos a economía e paliaremos a perda de emprego orixinado no sector inmobiliario.

Agora que a escalada de prezos está dando un respiro, é ben certo que un dos principais problemas desta crise está a ser o aumento de parados. É necesario pero non suficiente que nestes momentos máis do 80 por cento deles teñan recoñecido o dereito a unha prestación económica, por iso o diálogo social con sindicatos e empresarios deberá buscar solucións para recuperar canto antes o emprego e aumentar a estabilidade laboral. Acordo cos axentes sociais e non decretazos, como impuxera o goberno de Aznar e Rajoy no ano 2002, abaratando o despido, conxelando os salarios públicos e reducindo as prestacións sociais.

O Goberno de España, dentro do pequeno marxe de manobra que ten diante da crise financeira internacional e a subida do petróleo, tomou con rapidez, contra do que di o PP, medidas importantes para minorar as consecuencias directas deste tempo de recesión, medidas que sen dúbida terán efectos positivos pero non se notarán ata dentro duns meses. A pregunta debe ser, ¿podemos facer máis en España?. Seguro que si, no prazo curto máis inmediato estabilizar o sector inmobiliario e fomentar a construción de vivenda protexida, aumentar máis se cabe a inversión en obra pública e convencer ó sector financeiro para que a oferta crediticia permita ós sectores saneados seguir funcionando e crecendo.

Tamén chegou o momento de que España presione na Unión Europea para que o Banco Central Europeo baixe dunha vez os tipos de interese, porque está ben que se preocupe da inflación, pero hai que facerlle saber que en Europa tamén existen cidadáns que teñen dificultades reais para pagar as súas hipotecas ou para acceder a un crédito.

A medio prazo por suposto hai que sentar as bases dun modelo produtivo alternativo ó actual modelo da construción. Un novo modelo de crecemento económico fundamentado na mellora da produtividade, na inversión produtiva e tecnolóxica, que sen dúbida contribuirá na innovación empresarial e na creación de emprego e riqueza.

Leer más