Coa invernía chegou o “borrador feijooniano” do despropósito e a traizón, vía decreto da Xunta que trasladará ós centros educativos o conflicto da lingua xerado polo propio Feijóo en campaña electoral. Un decreto presentado en período vacacional, como é costume da dereita, con premeditada aleivosía, opacidade e aproveitando o discorrer vaporoso da noite da despedida e dos consensos rotos.
Sen dúbida unha norma elaborada de costas á sociedade galega e por xentes que pouco pisaron as aulas e centros onde agora se pretende provocar o conflicto. Pouca esperanza queda para recuperar ese consenso lingüístico roto pola decisión intransixente do presidente popular, que elimina esa necesaria discriminación positiva en favor do galego, que no seu día, aló polo 2004 e con Fraga como Presidente, nacía da unanimidade parlamentaria galega.
Unha discriminación positiva e necesaria para garantir a competencia do
alumnado en galego e castelán, que agora atopa no “borrador por decreto” do PP unha drástica reducción das horas en lingua galega en detrimento da sobrevaloración do castelán, de por sempre xa sobradamente privilexiado. Na grande maioría das aulas impoñerase a doutrina do nunca ben entendido “patrioterismo españolista”, acaparando as clases en castelán máis do 65 por cento das horas lectivas.
Nós daquela e agora apostamos polo consenso social e a concordia lingüística, e reclamamos do goberno conservador da Xunta a volta ó espírito de 2004, pola vía da proposta do propio Consello da Cultura Galega de crear unha Comisión Parlamentaria onde as forzas políticas, axentes sociais e a comunidade educativa poidan debater e acordar sobre o desenvolvemento do Plan Xeral de Normalización.
Porque o Consello da Cultura ten sido rotundo, "en ningún caso se deben tomar medidas que supoñan pasos atrás no proceso de recuperación do galego", e claro ó aseverar que a nosa lingua “precisa dun apoio especial para superar a súa posición actual de desvantaxe respecto do castelán”.
O “borrador de Feijóo” desvela as súas verdadeiras intencións porque tamén é claro, orixinando un problema onde non había, e rotundo ó claudicar na defensa e protección da nosa máis importante sinal identitaria, a nosa lingua.
A maioría dos galegos levamos tempo apostando polo entendemento, a convivencia e a unidade de todos e todas en torno á lingua galega, sobran por tanto enfrontamentos en algo tan noso como son o uso, disfrute e defensa do galego. Porque unha lingua ten que ser valor de comunicación e convivencia, pero nunca xamais arma de discriminación, elemento separador ou postulado separatista. Por iso, rexeitamento total ós que pretenden dividirnos por mor das linguas, ás veces con imposicións vía decreto, ás veces con sectarismos exclusivistas.
Alba de Groria (Castelao)
Si no abrante deste día poidéramos voar sobor da nosa terra e percorrela en todas direicións, asistiríamos á maravilla dunha mañán única. Dende as planuras de Lugo, inzadas de bidueiros, até as rías de Pontevedra, oureladas de piñeiraes; dende as serras nutricias do Miño e a gorxa montañosa do Sil, até a ponte de Ourense, onde se peitean as augas dentrambos ríos; ou dende os cabos da costa brava da Cruña, onde o mar tece encaixes de Camariñas, até o curuto do monte de Santa Tegra, que vence coa súa sombra os montes de Portugal, por todas partes xurde unha alborada de groria.
8 de febrero de 2010
máis PP, menos galego
24 de marzo de 2009
o galego une, non divide
Nestes días de invernía ten agromado nas rúas de Compostela a violencia sempre irracional e nunca xustificable dos intransixentes. Como galego e socialista que son, exerzo e me sinto, non podo por menos que rexeitar pública e rotundamente calquera actitude violenta, tamén coma neste caso, cando energúmenos violentos, cargados de intolerancia agresiva, pretenden dividirnos por mor das linguas, sempre con imposición e sectarismo exclusivistas.
.
Levamos moitos anos apostando polo entendemento, a convivencia e a unidade de tódolos galegos e galegas en torno da nosa lingua, sobran por tanto enfrontamentos e confrontacións, en algo tan sensible e tan identitario para nós, como é o uso, disfrute e defensa do galego.
A nosa liberdade a manifestarnos, a expresarnos, a identificarnos, a vivir, a sentir non se pode ver coartada pola coacción ideolóxica, nin pola imposición violenta duns poucos fanáticos descerebrados.
Poderemos ou non estar de acordo cos postulados dunha convocatoria cidadán, pero sempre defenderemos o dereito de manifestación e opinión, dereito democrático que ninguén pode impedir nin limitar, utilizando métodos violentos. E vou máis aló, defendo tamén o dereito a estar equivocado, porque no respecto e consideración do contrario está o verdadeiro valor da liberdade en democracia.
Unha lingua debe ser ante todo un valor de comunicación, entendemento e convivencia, pero nunca xamais un arma de discriminación ou elemento diferenciador ou separador. En Galicia temos unha historia recente de forte unanimidade política en torno á nosa lingua. Dende postulados ou matices diferentes, si pero todos estamos e nos sentimos comprometidos coa lingua galega, con grandes doses de sensibilidade e prudencia, tamén, por ser este un tema de debate complexo.
Defendemos e promovemos o galego como lingua propia de Galicia, como expresión máis definida da nosa personalidade colectiva, como sinal da nosa identidade. E defendémolo e promovémolo porque ó día de hoxe segue a ser máis feble e reducido que o noso tamén idioma castelán. No respecto a todos e todas, somos moitos os que reivindicamos a nosa singularidade lingüística de ter dúas linguas que nos pertencen, o castelán e o galego. Un patrimonio fundamental que non deberiamos prexudicar con actitudes infames ou intolerantes. Castelao, Valle Inclán, Rosalía, Torrente Ballester, son galegos e galegas, patrimonio común de Galicia.
Non hai motivos para a desesperanza, hoxe en Galicia existen ó respecto leis moi claras para o que debe ser unha perfecta normalización lingüística. A vixencia do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, aprobado por unanimidade no 2004, xunto a decisións tan relevantes como o uso da lingua galega dende o ensino infantil, o propio uso do galego na Cámara senatorial e o seu uso nas institucións europeas, dan fe do momento histórico que estamos a vivir na recuperación da nosa identidade como pobo.
Nada mellor que o galego, lingua de todos nós, para falar das nosas sinais de identidade máis senlleiras, porque o galego está a ser e deberá ser sempre elemento de cohesión e convivencia, nunca fonte de conflitos nin causa de división. Por iso as posturas separadoras ou separatistas, sempre sectarias e intransixentes, dun ou doutro bando, son incompatibles cunha convivencia armónica das nosas linguas, nun bilingüismo integral como patrimonio irrenunciable de nosa identidade galega. Desconfiamos moito daqueles que se consideran propietarios únicos da máquina de facer galeguidade ou depositarios absolutos do sentir galego, moitas veces abonan, consciente ou inconscientemente, comportamentos violentos como os acontecidos en Compostela.