Blog de Lucho Lago

arde Auriensis

2011-11-10T04:18:00.000-08:00

Que ninguén se leve a engano, os nosos veciños de Ourense non están a plaxiar o espectacular “Arde Lvcvs” desta nosa cidade amurallada e bimilenaria que durante uns días ó ano, e xa vai para dez, se recrea no seu pasado romano. Nada máis lonxe da realidade porque tampouco llo íamos permitir. Desgraciadamente o Arde Auriensis ven a conto polo acontecido nestes últimos días cando unha vaga de lumes arrasaba esta provincia veciña que ten ardido polos catro costados.

Xa non hai lumes nos montes galegos, certo, porque chove. E xa todos podemos ser testemuñas agradecidas desa máxica fórmula anti-incendios dos mandamases do Partido Popular: “cando chove non hai lumes”, algo que Feijóo ten ben aprendido porque malo será que neste noso país dos mil ríos algún día non chova, e por fin choveu.

O mal tempo en Galicia sempre foi a resposta exitosa do PP ós incendios forestais, ¿para qué logo gastar en medidas de prevención ou conceder axudas veciñais para limpar montes?, ou ¿para qué contar con tantos medios técnicos ou contratar máis brigadas de persoal?, seguro que choverá e mentres non chova exerceremos o dereito de pernada na comunicación e caladiños agardaremos, porque segundo o mesmo ideario desta dereita indolente cando non se informa tampouco hai lumes.

Estamos agora no tempo dos balances que deberían desterrar a constante ocultación de datos e responder con claridade meridiana ó número real de incendios e hectáreas queimadas, poderiamos así avaliar debidamente tódolos danos causados e proceder á compensación económica e social dos milleiros de afectados, así como planificar a urxente restauración do patrimonio forestal e medioambiental asolado.

É tempo seguro de culminar actuacións policiais para perseguir as malas conciencias incendiarias que se teñan producido, pero tamén de esixir responsabilidades políticas ós que dende os despachos da Xunta tiñan obriga de ter planificado a prevención, coordenado a limpeza e vixilancia dos montes, e dirixido nestes días a extinción dos lumes . Pero pouco poderemos esperar dun goberno ausente que non sinte a Galicia nin se ocupa dos problemas dos galegos.

Eso sí, o que mellor sabe facer o señor Feijóo, ademais de viaxar e mentir porque éche moito o que viaxa e minte este home, é botar as culpas a outros, neste caso repartiunas entre os membros da policía e garda civil por non haber evitado os lumes e apresado os “sospeitosos incendiarios” e os propios militares da UME por non apagalos, cando foron realmente os que sempre, e ás veces en solitario, estiveron ó pé dos lumes facendo un traballo extraordinario e fundamental para o seu control e posterior extinción, con máis de 850 efectivos, 20 medios aéreos e 190 terrestres desprazados a Galicia.

O que este señor cala é que a competencia na prevención e loita contra os lumes tena en exclusiva o seu goberno, o que non di é que neste mesmo ano anularon a maioría das partidas orzamentarias para prevención, vixilancia e control, nin que abandonaron as políticas de axudas ós concellos e veciños para limpeza de montes e reduciron á metade en número e duración os contratos das brigadas galegas de intervención. Desculpas de mal pagador ou mentiras de mal xestor porque cando o monte ardía asistíamos perplexos ó esperpento feijooniano de ver como militares da UME, trasladados dende outras comunidades, apagaban os lumes ó tempo que brigadistas da Xunta se apuntaban nas listas do paro por cese do seu contrato.

Hai anos neste país, cando mandaba o mesmo PP de Aznar e Rajoy, houbo quen estaba de cacería mentres a negra sombra do Prestige asolaba as nosas costas e praias, agora cando o lume devastador avanzaba polas terras do outro lado do Miño, estes “eficientes xestores”, do mesmo PP, estaban de vacacións ou de “champions”. Por canto tempo seguirán mexando por nós...?

compromisos y vaguedades

2011-10-10T03:58:00.000-07:00

En menos de dos meses tendremos elecciones para decidir el próximo gobierno de España. Ocurre en un momento especialmente difícil y complicado, en el que están en juego muchos derechos ciudadanos y el futuro de las políticas de bienestar que más afectan a nuestras familias, especialmente a aquellas que no tienen de todo y sí necesitan de la solidaria y justa redistribución de la riqueza para evitar precisamente que los que menos tienen y más necesitan puedan quedar excluidos en el camino y abandonados a su suerte.

En este tiempo tan difícil y complicado los socialistas hemos sabido estar desde el primer día comprometidos con la superación de una crisis brutal, cambiante y duradera, también con la defensa imperiosa de las prestaciones sociales y siempre poniendo por delante los intereses generales del país, para entendernos, adoptando difíciles y costosas medidas si, pero siempre manteniendo el nivel máximo de protección social, para evitar una situación de quiebra económica y social como ya tienen países como Grecia, Irlanda, Islandia o Portugal. Mucho ha cambiado en estos dos años, solamente una cosa ha permanecido todo este tempo inalterable: el egoísmo electoralista del PP, la estrategia desleal e intencionada del no por el no absoluto como vía de desgaste al gobierno y así poder ganar unas elecciones a lomos de la crisis de todos.

En esta campaña asumimos un compromiso claro, acercar la política a las personas y abrir el partido a los ciudadanos, un compromiso adquirido que se condensa en tres palabras –escuchar, hacer, explicar-. Un compromiso que pretende hacer una política más próxima a la gente y sus problemas. Porque nada está escrito y una encuesta no es un resultado electoral, nadie puede resignarse a que otros decidan por el, más sabiendo que lo que realmente está en juego no es el color de un gobierno o el nombre de un presidente, de lo que hablamos y tendremos que decidir es sobre lo que más nos importa, sobre la vida de nuestras familias y el futuro de este país.

Nadie duda ya de que los gobiernos autonómicos y municipales del PP están atacando lo más sagrado da nuestra democracia, los derechos ciudadanos y las políticas sociales, un ataque directo y sin precedentes a la educación y la sanidad públicas. Nunca la escuela pública fue tan maltratada y criticada como por estos gobernantes del PP gallego o español. Aguirre ya nos ha dicho que la educación no tiene por que ser obligatoria y gratuita siempre, Cospedal que las prestaciones por desempleo se tienen que revisar y Feijóo que los niños que no puedan pagar el comedor escolar no podrán comer en ellos.

¿Cuanto más durarán las mentiras del PP, por muy bien condimentadas y cacareadas las presenten sus medios de comunicación amigos?. En Madrid pretenden ahorrar 80 millones de euros despidiendo a casi 3.000 profesores de la escuela pública, pero mantienen una desgravación fiscal a los padres que llevan a sus hijos a colegios privados por más de 100 millones de euros. En Galicia no vamos a ser menos, renunciamos al impuesto sobre el patrimonio de los que más tienen y para compensar suprimimos la gratuidad de los libros, subimos el comedor escolar y recortamos maestros en los colegios. En Castilla suprimen profesores, ayudas a los pensionistas o becas, pero se suben los complementos de altos cargos públicos. Mientras el candidato Rajoy calla, no dice nada y si habla, depende, todo depende....

Un depende que de resultar ganador significará entregar todo el poder institucional a uno de los partidos más retrógrados de la derecha europea, a uno de los partidos políticos menos comprometidos con el interés general del país y más insolidario con las políticas y derechos sociales. Nos encontramos ante un ataque sin precedentes de la derecha española al Estado del Bienestar con la única intención de asfixiarlo y desmontarlo, porque si bien es cierto que en momentos de crisis las políticas de austeridad en el gasto son necesarias, no es menos verdad que nunca debería ser a costa de nuestra salud, educación o atención social.

Todo está en juego el 20N, continuar por la senda del compromiso social o acabar en un modelo de país donde la cantidad y calidad de los servicios educativos, sanitarios o sociales que recibimos dependan exclusivamente de la cuna que tuvimos o del tamaño de nuestra cartera. Miente quien intente convencernos de que cualquiera tiempo pasado fue mejor, ni las casas de socorro, los reformatorios, hospitales de pobres o escuelas “de ferrado” pueden retornar a nuestro catálogo asistencial como paradigma carismático de una beneficencia pública para gente necesitada y sin recursos económicos. Montoro hablaba claro cuando dijo que “no es el Estado quien debe garantizar el bienestar de los ciudadanos”. Para que nos entendamos, cada cual que se arregle como pueda.

De ganar esta derecha “popularista” el próximo 20N asistiremos peligrosamente a la mayor concentración de poder político (central, autonómico e local), mediático (medios públicos e privados), económico y financiero y judicial, por cierto donde todos vienen a ser de las mismas familias, eso si como Fraga nos decía, “de familias prominentes”. Corremos pues un riesgo innecesario y hasta el momento nunca visto en democracia, de consecuencias impredecibles para la ciudadanía y su bienestar, en un momento en el que nadie discute tenemos graves problemas que solo encontrarán solución con mejor democracia y más bienestar, pero nunca a base de recortes sociales, restricciones políticas o vaguedades programáticas.

elexir ben

2011-09-21T04:32:00.000-07:00

Estamos preto dunha importante decisión cidadán: elixir ós representantes que conformen a maioría parlamentaria para decidir o próximo Presidente de España e o seu goberno. Unha decisión libre e democrática sobre ¿quén queremos que goberne este país nos vindeiros catro anos?.

Teremos que pensar nas persoas, pero tamén nos seus valores e principios, no seu traballo e capacidade, porque fundamentalmente se trata de confianza e compromiso nun momento de extraordinarias dificultades, e non todos valen. Teremos que decidir co noso voto entre Rubalcaba e Rajoy .

Ningunha elección é fácil porque a cultura democrática da cidadanía esixe cada día máis e mellor, pero estas son especialmente difíciles para os socialistas que tivemos que afrontar, desde o goberno e sen axuda algunha, a máis dura e prolongada crise mundial que está a sacudir duramente á nosa sociedade, sobre todo no desemprego que fai que moitas familias o pasen mal. E non se lle escapa a ninguén que esta crise ten xerado un enorme malestar cidadán e moito medo e inseguridade polo seu porvir.

Un tempo de crise no que aprendemos que a política importa e importa moito e que non pode facela calquera, hoxe menos que nunca, por iso será tan importante tomar unha boa decisión para decidir ¿quén dirixirá a política española, Rubalcaba ou Rajoy?, ¿o que fai ou quen non fai?, ¿o que da a cara diante dos problemas ou quen se agocha no faiado esperando que escampe?, ¿quen explica o seu proxecto ou aquel que teme llo descubran?. Esta será sen dúbida a importante decisión que todos e todas teremos que tomar o vindeiro 20 de novembro.

Con seguridade que se teñen cometido erros durante estes anos de crise, pasoulle a tódolos gobernos europeos tamén ó americano, pero neste tempo non estivemos contemplativos nin ociosos e todo canto se fixo foi para protexer ós que menos teñen e non deixar a ninguén tirado polo camiño. Outros utilizaron tódolos males do país e problemas dos cidadáns en función dos propios intereses electorais, o seu desexo non mudou neste tempo: canto máis se alongue e agrave esta crise, moito mellor para o PP de Rajoy, máis votos na colleita dos males e desventuras.

Tamén coa desculpa desta crise aproveitan, alí onde gobernan, para desmontar o estado de benestar recortando dereitos cidadáns, mutilando a educación e a sanidade, paralizando a dependencia e abrindo tódalas portas á privatización dos servizos públicos. Rajoy está ausente nin fala nin fai, nunca di nada pero sabemos que sería así de chegar a gobernar. Non hai máis que mirar ós “popularismos” autonómicos de Feijóo, Cospedal ou Aguirre como laboratorio de probas do que podería ser un futurible mandato de Rajoy.

Os socialistas apostamos por unha educación e sanidade públicas e gratuítas, defendémolas sempre con dentes e uñas e seguirémolo a facer co noso candidato, porque Rubalcaba cre na democracia e no seu país e dende o primeiro día está a facer o que un candidato debe facer, escoitar á xente, elaborar un proxecto e explicalo á cidadanía.

Temos elexido un camiño a seguir, con obxectivos e compromisos, o primeiro deles e máis urxente loitar contra o paro, sabendo que educación e innovación son as chaves do progreso e que a creación de emprego vai a depender e moito do nivel de crecemento da nosa economía, aínda limitado. Por iso insistiremos en que a creación de emprego cunha economía máis sana e competitiva que garantice un futuro de progreso deberán ser as nosas prioridades absolutas, coa mirada social sempre posta na igualdade de oportunidades, na cohesión social e na loita contra todo tipo de discriminación, por ser estes os nosos máis prezados valores. Tamén un compromiso político de reformas que a nosa democracia necesita e a cidadanía demanda, camiño dunha democracia máis directa e participativa.

Dende hai semanas estamos a trazar ese camiño a seguir para os vindeiros anos e cos nosos candidatos empregaremos todo este tempo a escoitar, explicar e convencer da importancia que ten elixir ben entre Rubalcaba e Rajoy. Haberá que pensar moi ben a quen confiarlle a educación, a saúde e o benestar das nosas familias
.

goberno ausente

2011-09-13T10:21:00.000-07:00

Nestes meses de verán asistimos perplexos á sublime ascensión ós altares da inutilidade dun presidente-Feijóo que permanece ausente da terra e distante dos galegos. Cun goberno descoñecido, paralizado e incompetente, onde as consellerías vexetan dende hai tempo orfas de calquera dirección e baleiras de toda xestión. Mentres en Galicia os problemas se acumulan, os dereitos dos galegos se recortan e as súas esperanzas emigran.

“Pechado para folgar“ colga dende hai tempo das portas dos despachos “popularistas” desta dereita que hoxe nos manda, consecuencia directa da súa manifesta incompetencia e do seu reiterado desamor por Galicia, porque tamén con eles estamos a descubrir que todo aquelo que se crea ou se fai en Galicia resulta ser demasiado galego.
No ensino vivimos nunha crispación constante, debidamente alimentada pola ideoloxía privatizadora do PP, cun deterioro constante nas escolas públicas e unha potenciación indecente dos colexios concertados e privados a conta do erario público. Privilexios duns poucos versus dereitos de todos.
Na sanidade semella do mesmo, aforros continuados en persoal, centros, especialidades ou fármacos sitúan a saúde galega no ámbito da inseguridade e posible colapso. O negocio empresarial da saúde reverdece polo permanente desvío de renda sanitaria a clínicas privadas. Ben o saben os de Lemos ou a Mariña co desmantelamento hospitalario e o déficit sanitario acontecido. Mesmo Lugo deixa moito que desexar na súa oferta médica, cun novo hospital incompleto e un servizo de saúde constantemente agredido polas míseras medidas de aforro do PP.
Un Presidente está para gobernar e tomar decisións, e cando non se está para o que se debe estar un acaba sendo mestre do escapismo e da distracción. Viaxar, criticar ou mentir dan moito de sí e Feijóo ben o sabe: viaxar á vez que permite coñecer lugares nos distancia dos problemas; criticar e falar do que outros fan tampouco está mal, ¡canta adicción manipuladora acumulada en torno ó AVE galego e o ministro Blanco!; non informar dos incendios ou das corruptelas do IGAPE e SOGAMA, ou mentir con descaro sobre as listas de espera ou do paro son xa o pan noso de cada día.
A mellor política do PP contra do lume sempre foi o mal tempo, porque cando chove non hai lumes. ¿Para qué prevención ou axudas veciñais para limpar montes?, ¿para qué tantos medios técnicos ou brigadas de persoal?, malo será que non chova e si non chove pechamos e calamos, porque cando non se informa tampouco hai lumes.
Trampas e ocultacións son xa cotiás no presidente do PP galego, minte cos incendios, nas listas de espera, nos recortes no ensino e no número de galegos e galegas que non teñen traballo, tamén cando fala de baixada de impostos e a realidade é ben a contraria: subidas encubertas nos recibos da auga polo canon de saneamento e unha desorbitada revalorización das vivendas. O relatorio oficial destes anos de goberno non fan máis que confirmar a Feijóo coma o presidente máis viaxeiro, mentireiro e trapallas da nosa historia autonómica.
A realidade e os datos son os que son: 80.000 familias que teñen que pagar os libros de texto, máis de mil mestres e profesores menos nas escolas galegas, máis de 120.000 galegos nas listas de espera, e case que o dobre nas do paro, e outros 40.000 dependentes tamén en espera desesperada, miles de traballadores do mar sen seguro colectivo da Xunta, e moitos máis miles de xoves afectados pola supresión do noitebús, e a contar....
Todo canto digo pode ser lóxicamente cuestionado por vir de quen ven, dun socialista lugués, por iso coido non teñen desperdicio as manifestacións ó respecto do portavoz parlamentario do PPdeG, Pedro Puy, que ten destacado o “importante y difícil trabajo del Gobierno gallego en este momento de reajuste presupuestario”, subliñando que o goberno que preside Feijóo "tienen que centrarse en el ajuste del gasto público a lo verdaderamente importante", dito doutro xeito: importante e difícil traballo de todo un goberno co seu presidente á cabeza para recortar na educación, saúde e nas prestacións sociais. Queda claro, están tan rebentados de recortar que imperiosamente necesitan dunhas vacacións.

maltrato educativo

2011-06-29T03:41:00.000-07:00

Dende que goberna en Galicia a dereita está a impoñer contínuos recortes nos dereitos sociais e unha merma considerable nos servizos públicos, especialmente graves no eido educativo. Unha política antisocial en toda regra, contraria tamén ás propias recomendacións da UE para que en ningún caso o ensino quede afectado polos recortes orzamentarios en tempos de crise.
Porque a estas alturas do seu mandato unha cousa temos suficientemente clara, Feijóo está empecinado no desprestixio e desmantelamento do ensino público galego.

A primeira das súas medidas foi a supresión da gratuidade dos libros de texto, e as familias teñen tódolos anos que volver a costear os libros de texto dos seus fillos, uns trescentos euros por neno e curso, o maior dos impostos directos sobre un dereito fundamental, precisamente agora que son máis necesarias que nunca as axudas públicas nas debilitadas economías familiares.

Neste tempo de goberno do PP téñense amortizado máis de dous mil prazas de profesores no ensino galego non universitario entre supresións, concursos e xubilacións. Por non falar da anulación de módulos na FP, do peche de escolas rurais e comedores escolares, dos recortes no transporte, da paralización de investimentos educativos e dos drásticos recortes nas partidas dirixidas ó funcionamento e mantemento dos centros públicos escolares.

Para “axudar” máis ás familias traballadoras, no vindeiro curso as garderías públicas dependentes da Xunta subirán os seus prezos nun 27 por cento, uns corenta euros máis ó mes, subidas que tamén repercutirán nos propios comedores, incluso aquelas familias con menos ingresos e máis necesidades, que tiñan o comedor gratis, pasarán a pagar un mínimo de seis euros.

Un goberno de recortes pero tamén de perfectos incapaces, que non fai nin axuda a facer e que se negan, por puro partidismo, a colaborar con concellos como Lugo que con grande esforzo e poucas axudas, xa leva posto en marcha catro escolas infantís na cidade, que atenden a máis de 230 nenos e nenas menores de tres anos, a pesar da indiferenza insolente de Feijóo e o seu goberno, que son os que verdadeiramente teñen as competencias educativas e sociais.

Cantos Lugo non haberá por Galicia adiante, testemuñas sufridoras do desprezo e abandono da dereita máis sectaria e incompetente nunca vista. Moitos xa din que isto non pasaba nin con Fraga.

Recortes en materia de educación que poden comprometer a continuidade de Preescolar na Casa, programa que funciona dende 1977 e atende a máis de 3.500 familias do rural galego, preto de catro mil nenos e nenas menores de tres anos. Un proxecto educativo e social promovido no seu día polo lucense Antonio Gandoy, que hoxe está ameazado dun axuste de persoal innecesario, preludio dun fin inesperado polos inxustos e inxustificados recortes (máis dun 45%) nas axudas que recibe da Xunta de Feijóo.

Agora aparecen cunha pretendida reestruturación no horario lectivo dos mestres. No fondo desta medida non hai máis que unha clara intencionalidade de amortizar preto dun vinte por cento do profesorado actual de infantil e primaria cunha incidencia negativa e directa na calidade educativa. Poderiamos estar a falar do maior ERE encuberto no ensino público galego, coa única intención de aforrar en mestres, aforrar en calidade, aforrar en educación, aforrar en dereitos.

Un retroceso educativo e laboral que se quere impoñer vía decreto, sen diálogo nin consenso, pasando amplamente de representantes e representados. E faise nun momento que non podía ser mellor escollido, despois das eleccións municipais, por aquilo de non alporizar a caixa dos pretendidos votos e antes do verán, para imposibilitar calquera tipo de protesta ou mobilización social.

Lamentablemente esta dereita de Feijóo está a cumprir con total fidelidade o seu ocultado programa de recortes sociais, dando un paso máis na contrarreforma educativa emprendida en Galicia e que de xeito continuado afonda no desprestixio do profesorado e o deterioro do ensino público, en favor sempre dun ensino privado, sobreprotexido e privilexiado, nun proceso desgarrador de continuado maltrato educativo.

O Partido Popular ten un xeito moi particular de practicar austeridade a conta dos dereitos dos outros, como neste caso recortando no ensino público, recortando nun dereito, recortando naquilo que debería ser garantía do futuro e sólido soporte da igualdade de oportunidades de todos e de todas.

Os recortes en educación, sanidade ou dependencia son unha constante perigosa nesta política antisocial e inxusta que está a impoñer o goberno do PP de Feijóo a tódolos galegos e galegas.

valedor do pobo

2011-06-07T09:45:00.000-07:00

Benigno López, actual Valedor do Pobo, ven de constatar na presentación do seu informe anual que a tan cacarexada austeridade do PP ten derivado en profundos recortes sociais durante os dous anos de goberno de Feijóo, “na cuestión educativa inciden dous aspectos negativos, a calidade no ensino e as restriccións de prestacións”, no tocante á sanidade precisa a esaxerada espera nas “listas de espera” e as escasas dotacións materiais e persoais nos centros hospitalarios, sen deixar de sinalar as demoras de varios anos para cobrar as axudas dos acollidos á lei da dependencia. Nin a máis mínima dúbida de que o goberno do PP de Feijóo é austero aplicando recortes sociais e limitando dereitos cidadáns.

Que lonxe quedan as palabras de Feijóo na presentación anual dos presupostos galegos, “de cada 100 euros que gastaba o goberno de Touriño en política social, nós gastaremos dous euros máis”, tentando blindar o gasto en educación, sanidade e dependencia no medio desta crise especialmente brutal en Galicia. Traspasada a metade do seu mandato deste demoledor informe do Valedor deducimos que, ó contrario do afirmado, a xestión dos dirixentes populares en Galicia ten propiciado acusados recortes sociais, con fortes restriccións económicas e inxustificados atrasos nas prestacións educativas, sanitarias ou sociais.

Un informe que fala abertamente das restriccións orzamentarias no ensino público, non así no privado e concertado que gozan de excelente saúde, con recortes esaxerados nas prestacións complementarias, especialmente en comedores e transporte, amén da supresión da gratuidade dos libros de texto, peche de escolas ou diminución continuada de persoal docente. Coincido plenamente coa valoración do Valedor, “as restriccións económicas deberían afectar á educación como última alternativa”.

Non teñen desperdicio as súas referencias ós casos concretos como aquel dunha nena de sete anos, que reclamaba coller o bus escolar diante da casa e sen modificar a ruta nin o tempo de percorrido, aducindo razóns de perigo con tráfico intenso e falla de beirarrúas ou iluminación, argumentos relevantes e razoables que contrastan coa negativa resposta da consellería que chegou a cualificar as exposicións do Valedor como esaxeradas.

Xunto ó ensino tamén a sanidade, polo excesivo tempo de espera na atención sanitaria, e a dependencia resultan especialmente críticos neste informe do pasado ano 2010. Segundo o mesmo as valoracións das persoas dependentes para facer efectivas as súas prestacións non poden quedar “sine die” por cuestións puramente orzamentarias e fóra de toda lóxica, nun contexto no que se seguen a producir abundantes casos de falecemento antes da aprobación da oportuna prestación. Con relativa frecuencia non se cumpren os prazos de resolución dos expedientes, e resulta máis que evidente a escaseza de prazas residenciais, centros de día e mesmo axuda no fogar.

Os datos non deixan lugar a dúbidas e veñen a sustentar a dureza da realidade: un de cada cinco galegos en listas de espera, preto de corenta mil dependentes agardan a súa prestación, oitenta mil familias teñen que pagar os libros de texto e moitas máis terán neste ano rebaixas nas subvencións escolares, subidas nos comedores e recortes no transporte escolar; supresión de escolas rurais e máis de cincocentos docentes, privatización da xestión de novos hospitais que incluso poderá chegar ós centros de saúde de nova creación, ou aquel frustrado intento de reducir o número de medicamentos ós que todos temos dereito.

Galicia xunto a outras comunidades autónomas gobernadas polo PP sitúanse na cola de España no gasto social, educativo, sanitario e de atención ós dependentes. Feijóo representa ese modelo de goberno austero que Rajoy preconiza: aforrar a conta dos recortes sociais e converter os servicios e dereitos que hoxe son universais, públicos e gratuítos en servicios restrinxidos e de pago que disfrutarán aqueles cidadáns con máis posibilidades económicas. O resto quedaremos relegados a servicios de segundo nivel propios da beneficencia ou da carismática atención. Os dereitos de todos e de todas que conquistamos nestes últimos anos non poden quedar relegados ó voluntarismo social ou a permisividade gobernamental, deben de seguir a ser universais, públicos e gratuítos. De nós vai depender
.

plan Zapatero

2011-05-10T02:33:00.000-07:00

No ecuador da crise, o Goberno de España foi consciente de que unha das administracións que máis estaban a sufrir as consecuencias e que mellor podían contribuír á creación de emprego eran os Concellos.

O primeiro Plan de Investimento Local no 2009 contaba cunha inversión de 8000 millóns de euros e permitiu que os concellos realizaran obras de infraestruturas, equipamentos e servizos públicos, ó tempo que creaba emprego, máis de 400.000 postos de traballo, e mantiña a actividade económica de miles de pequenas empresas, máis de 14.000 en toda España.

Tamén nese mesmo ano aprobábase un Real Decreto que autorizaba ós Concellos a realizar operacións de endebedamento para financiar o seu déficit de tesourería a 31 de decembro, algo que permitiu aliviar os problemas de liquidez de empresas e autónomos, ó facilitar os pagos das súas débedas pendentes. Xunto cun adianto do pago do fondo especial de financiamento a favor de concellos con menos de 20.000 habitantes, cun montante de 60 millóns de euros.

Tralo éxito deste plan estatal de inversión e apoio ós concellos no seguinte ano 2010 comezábase un segundo Fondo para o Emprego e a Sustentabilidade Local cunha dotación de 5000 millóns de euros. Un plan que conseguía crear preto de 300.000 novos postos de traballo directos e miles de indirectos para minorar os efectos negativos da grave recesión económica.

Todo elo supuxo unha sobrefinanciación municipal que veu ben para axudar ós concellos a implantar nos seus territorios as novas tecnoloxías para favorecer o desenvolvemento dunha economía sostible social e medioambientalmente, que nos poida levar a un cambio de modelo económico, manter e xerar emprego e axudar a manter as prestacións sociais en tempos de crise.

Esta sobrefinanciación local supuxo na provincia de Lugo unha aportación do Goberno de Zapatero de 101.299.452 euros, nun tempo de gravísima crise económica e redución drástica nas arcas municipais. Pola contra o goberno galego do PP de Feijóo pouco ou nada ten feito, máis que reiterados anuncios que non veñen seguidos de ningunha medida económica, e unha redución drástica nas prestacións e dereitos sociais dos galegos, en políticas de emprego, educación, sanidade ou dependencia. Ben o contrario as medidas de axuste económico da Xunta de Feijóo ten reducido nun catro por cento os fondos anuais que recibían os concellos galegos.

Institucións locais, tamén gobernadas por socialistas, como a Deputación Provincial de Lugo que puxo en marcha Plans Estratéxicos na provincia con dotacións que superaron os 12 millóns de euros para equipamentos sociais e actividade económica que xeraran valor engadido e tiveran un retorno económico para os propios Concellos, e creación de novos postos de traballo a través das políticas activas, exemplo do Lugo Emprega, que ó final redundarán na creación de preto dun millar de empregos directos repartidos por todos, e digo todos, os concellos da provincia, sen ningún tipo de distinción colorista nin partidaria, como nos veñen acostumbrando os gobernos da dereita coas subvencións, obras e empregos.

Poñamos por exemplo os concellos de Bóveda (1.719 - 493.266), Páramo (1.733 - 500.619), Samos (1.743 - 501.346) e Cervantes (1.780 - 518.797), e consideremos na primeira cifra o número de habitantes e na segunda os euros que recibiron do Estado durante 2009 e 2010, pola decisión política do goberno socialista de Zapatero. Bóveda e Páramo con alcaldes do PP reciben con poboación semellante a Cervantes e Samos, gobernados por socialistas, cantidades tamén semellantes. Reparto equitativo e xusto, sen trampas nin cartón; nunca unha política de inversións ou subvencións ten sido máis transparente, eficaz e democrática. Reparto criticado polos dirixentes do partido popular, pero non polos seus alcaldes que se viron durante este tempo reconfortados e recoñecidos polas medidas municipalistas do goberno socialista de Zapatero.

Sen dúbida un esforzo extraordinario do goberno socialista, un Plan que en dous anos supuxo un investimento municipal de 13.000 millóns de euros, o maior esforzo inversor da democracia nos concellos deste país, un compromiso económico e social pola recuperación do emprego e a saída de crise. Algúns serán recoñecidos por todo o que traballaron en tempos realmente difíciles, outros por todo aquilo que calaron e non fixeron
.

protección y seguridad

2011-05-03T11:23:00.000-07:00

La gran mayoría de los ciudadanos tienen motivos más que suficientes para sentirse orgullosos del mucho y buen trabajo realizado por este gobierno en las políticas de protección y seguridad, en tiempos sumamente difíciles y con muy poca ayuda de otras fuerzas parlamentarias y ninguna del principal partido de la oposición.

Sentirnos razonablemente satisfechos por el trabajo que se ha hecho y se sigue haciendo en el campo de las libertades y los derechos. Mucho y bien, mal que les pese a algunos que desearían que todo fuera cuanto peor mejor, si, cuanto peor para España, mejor para ellos.

Mucho y bien en el campo de la seguridad vial, con un descenso continuado de los accidentes de tráfico y consecuentemente del número de víctimas en carretera. Los datos de esta misma Semana Santa son de por sí elocuentes, desgraciadamente hubo 39 muertes, muchas todavía pero son cien menos que hace diez años y esta es la primera vez que no se pasa de los 40.

También en la lucha contra la delincuencia común y organizada, con un índice de criminalidad que baja año tras año y se sitúa por debajo de la media europea. Esto hace que la percepción de seguridad en los ciudadanos sea elevada, amén de puntuales subidas en un tiempo o lugar determinado que pueden crear alarma social por su propia repercusión mediática.

Así en esta provincia de Lugo los últimos hechos delictivos que sucedieron han creado una cierta alarma social, en una provincia que sigue siendo de las más seguras de todo el país, con una muy baja tasa de criminalidad, que no llega a los 18 delitos o faltas denunciadas por cada mil habitantes; la media española está en 33 y la gallega en 23. Por el contrario la tasa de eficacia policial es muy elevada situándose por encima del 60 por ciento de casos resueltos. Es curioso como algunas veces una puntual percepción de inseguridad non se ve justificada por el número de delitos cometidos. Por ejemplo la ciudad de Lugo, que tuvo el pasado año un descenso del 1 por ciento en el número de infracciones penales con respecto al año 2009.

Lugo es una provincia segura y tranquila, nadie lo discute, únicamente determinados hechos puntuales en un pequeño espacio de tiempo pueden generar una cierta alarma, entendible sobre todo desde el lado de las víctimas, pero no de aquellos que pretenden pescar votos en las aguas revueltas de la desgracia ajena.

Por supuesto mucho trabajo y muy bien hecho en la lucha antiterrorista, porque nunca y digo nunca ETA estuvo más perseguida, más acosada y más débil. Tampoco nunca los españoles estuvimos tan seguros y convencidos de que el Estado de Derecho y la Democracia se impondrán a la violencia terrorista de ETA. Cabe felicitar a todos los miembros de la Policía y Gardia Civil, también al resto de policías autonómicas y locales por el buen trabajo que están haciendo en favor de la seguridad de todos y de todas, también destacar el buen hacer de Zapatero y Rubalcaba.

Lamentablemente siempre hay quien está en otra cosa y no duda en utilizar las instituciones y el terrorismo para desgastar al Gobierno y poder llegar de algún modo a la Moncloa. Tienen una obsesión, casi enfermiza, por alcanzar el poder cuanto antes y a costa de lo que sea. Tienen una obsesión por el poder que no les deja ver la grandeza de la política, ni compartir la satisfacción del trabajo bien hecho.

Un trabajo sin duda fecundo y como nunca se había hecho en la lucha contra la violencia de género y a favor de la igualdad, algo de lo que ya somos pioneros y modelo en el resto de la Unión Europea. Porque en esta materia poco o nada se había hecho antes del 2004, en que se aprobó la Ley Orgánica de Medidas de Protección Integral contra la Violencia de Género.

Pero mientras haya un solo caso de maltrato no nos podremos sentir plenamente satisfechos, porque el problema es de todos y no solo de las víctimas. Tenemos un camino iniciado en el que cada día es más necesaria una cierta complicidad de todas las administraciones, la unidad de las fuerzas políticas y por supuesto la colaboración inequívoca del poder judicial. También de las instituciones locales y sus policías para que los maltratadores no encuentren ningún resquicio de impunidad para sus terribles actos de violencia.

PPrograma oculto II

2011-04-22T03:44:00.000-07:00

Recentemente Rajoy dixo que os gobernos deben ser serios, gobernos con programas claros, entendibles e coñecidos. Pois ben, imos aló. O seu programa oculto está ben tapado e raramente imos coñecendo o que podería ser ese modelo de dereitas para superar esta crise, ou que medidas adoptaría no suposto de acadar o goberno.

Así nestes días aparecía de xeito accidental, nas palabras do presidente murciano Valcárcel, que habería que pensar no pago directo polas prestacións de dereitos universais como a educación ou a sanidade. Non é a primeira vez que desto se fala, por moito que logo se desmintan, porque no ideario profundo da dereita está o copago dos servizos públicos, un principio ideolóxico do PP que se fai realidade accidental nas súas conversas, e de levarse adiante acabaría co principio de igualdade de tódolos cidadáns no acceso ós dereitos universais. Negro sobre branco, o partido popular quere facer negocio coa saúde e o ensino públicos.

En todo este tempo non houbo a mínima posibilidade de coñecer a fondo ese programa claro e entendible que din eles, e dificilmente podemos aproximarnos ás que poderían ser as medidas alternativas do PP. Non hai moito escrito ó respecto, algún que outro despistado líder popular que se escapa das directrices de Génova, como o mencionado Valcárcel ou o sesudo Montoro, tamén as declaracións do propio Rajoy aplaudindo as medidas adoptadas polo Primeiro Ministro Cameron en Inglaterra. Hai que recordar, porque a memoria da dereita é feble, que o 31 do outubro pasado Rajoy declaraba en El País: “... el plan de Cameron da confianza, yo haría algo similar en España”.

De ser, así o axuste económico e social sería moito máis duro. Trasladar a España as medidas fiscais de Cameron implicaría doblar o recorte de gasto actual e concentralo nunha reducción brutal da política social, eliminando prestacións sociais que estamos a manter a pesar da crise. Para entendernos estariamos cuestionando as axudas familiares por fillo, a renda de inserción de parados de longa duración, moita da cobertura ós parados, o programa de bolsas universitarias, a renda xove, e por suposto as axudas ós dependentes, que por certo xa se están a bloquear en comunidades como Madrid, Valencia e mesmo Galicia.

De ser así tamén teriamos que falar da posibilidade real de recortar empregos nas administracións públicas, en Inglaterra anunciouse o despido de 500.000 funcionarios. Si Rajoy aplicara un recorte equivalente estariamos a falar de máis de douscentos mil mestres, sanitarios ou policías que perderían o seu posto de traballo. Non debemos esquecer que unha das medidas máis discutidas do programa Cameron, aplaudido por Rajoy, foi o aumento de case que o 250 por cento nas matrículas universitarias, de tal xeito que acabar os estudios de grao custaría máis de doce mil euros nunha universidade pública.

Outras políticas nas que coinciden está no renacemento nuclear coa construcción de novas centrais e o conseguinte retroceso das enerxías renovables (recollido nos informes FAES), por non falar do insólito que podería resultar neste país a privatización dos bosques que se pretende na Inglaterra de Cameron.

A pesar da indefinición do seu programa, o líder Rajoy ten unha axenda oculta de recortes similar ó modelo británico actual. Estamos sen dúbida diante dun retorno planificado ó modelo económico especulativo e privatizador dos anos noventa, que en boa parte agravou a situación de crise que hoxe padecemos. Por non falar do seu modelo social insolidario, excluínte e inxusto que avanzaría profundamente na privatización do ensino, a saúde e as pensións. Leis tan democráticas e avanzadas como a de igualdade, o matrimonio homosexual, o aborto e mesmo a da loita contra a violencia de xénero ou dependencia quedarían pendentes do freo con marcha atrás que teñen perfectamente programado desde as filas populares.

Os cidadáns non poden esquecer que a fórmula secreta de Rajoy para superar esta profunda crise económica está, segundo as súas palabras, en traballar máis, cobrar menos e pagar polos servizos públicos esenciais.

O programa electoral de Rajoy, que pouco a pouco se vai destapando, supón un corte polo sano do Estado de Benestar que hoxe estamos a disfrutar todas e todos. Un recorte social sen precedentes que convertería dereitos universais, públicos e gratuítos en lucrativos negocios privados, en dereitos restrinxidos a unha minoría selecta de cidadáns: economicamente pudientes e familiarmente solventes
.

PPrograma oculto I

2011-04-15T03:03:00.000-07:00

O debate político dende 2008 está centrado na crise económica. A súa persistencia no tempo, derivada do colapso financeiro internacional e do derrube do sector inmobiliario español, supón un aliciente para a oposición destrutiva e carroñera do partido popular, na que está ausente calquera tipo de proposta ou alternativa. A estratexia é sinxela: acabar con todo con tal de danar ós socialistas.

En todo este tempo non houbo ocasión clara de aproximarnos ás que poderían ser esas medidas alternativas do PP, o seu programa oculto está ven tapado e raramente imos coñecendo cal sería ese modelo alternativo da dereita para acabar con esta crise, ou ben qué medidas adoptará no suposto de acadar o goberno dentro dun ano.

Non hai moito escrito ó respecto, algún que outro despiste dos líderes populares ou declaracións do propio Rajoy aplaudindo as medidas adoptadas por Cameron en Inglaterra.

Nunha reconstrución aproximada do acontecido temos claro que os populares se opuxeron o maior plan laboral e de investimentos municipais durante os anos 2009 e 2010, que na primeira fase da crise reconfortou as economías municipais e supuxo que neses anos non houbera un millón máis de parados e pecharan centos de empresas, algo que neses anos aumentaría considerablemente o sufrimento social.

O ano pasado tivemos que tomar duras e difíciles medidas de contención do gasto público para reducir o déficit. Rajoy tamén se opuxo poñendo en grave risco a solvencia de España nos mercados internacionais, que se cebaban con Islandia, Grecia e Irlanda. Foi o tempo no que o PP nos sorprendía coa proposta de aumentar gastos e reducir impostos en nada menos que 12.000 millóns de €uros. Hoxe teríamos un país en quebra financeira e intervido polas autoridades europeas. Pouco importaba o crack español si con elo prexudicaban a Zapatero.

Finalmente, agora que estamos no momento da recuperación e temos que afianzar os piares da nosa economía tamén se opoñen ó cambio de modelo produtivo, pasar da especulación inmobiliaria ó crecemento sustentable. Neste caso tiveron unha ocorrencia monumental: recuperar de novo a dedución por compra de vivenda, que estivo xa na orixe da burbulla inmobiliaria que tanto nos ten prexudicado nesta crise.

Durante todo este tempo o PP de Rajoy non axudou para nada e se opuxo a canta medida se tomaba, e polo que sabemos ten a vista posta no modelo 1996, que nos levou ós desequilibrios estructurais que hoxe padecemos: sobredimensionamento do sector da construción, escasa productividade e forte endebedamento no comercio exterior.

Mentres o presidente do Goberno, Zapatero, adaptaba as súas políticas económicas e reformistas ás distintas fases polas que ten atravesado esta crise para superala canto antes, o líder da oposición, Rajoy, tamén adaptaba as súas contrapropostas, esencialmente dicir non e votar en contra, ás distintas medidas tomadas polo Goberno, unhas veces caendo en graves contradicións e incoherencias e outras poñendo en grave risco a solvencia da nosa economía. Ver para crer.

Chegados a este punto non sei que houbera sido peor para un socialista, estar como agora no Goberno loitando contra unha gravísima crise e traballando pola recuperación do país, ou estar na oposición vendo como un goberno do PP recortaba dereitos sociais e privatizaba servizos públicos a conta desta crise.

Deixarei pois para un segundo relato o que podería ser, polas pistas que nos dan, case sempre accidentais, o modelo alternativo da dereita española para o caso que dentro dun ano tiveran ocasión de gobernar
.

realidade ou ficción

2011-04-05T04:57:00.000-07:00

Nestes días falouse moito da oportunidade ou non de que persoas extremadamente coñecidas, mediática e políticamente, anuncien as súas doenzas en público e diante dos medios de comunicación. No meu caso sempre primará o respecto á doente, á súa doenza e o desexo dunha pronta recuperación, e sempre por enriba de calquera interese persoal ou político. Dito isto, non me resisto a facer miñas algunhas consideracións que nestes días poñía negro sobre branco unha traballadora dun hospital público da capital, pola súa naturalidade e polo moito que ten de razón.
Esta cidadá reflexionaba sobre o que pode e debería facer unha sociedade moderna e consumista como a nosa, pero con tan pouco respecto polo seu entorno medioambiental, diante dun cada vez maior número de casos de cancro. Tamén escribía sobre a hipocrisía manifesta dos que por un lado venden como reclamo publicitario o seu paso pola sanidade pública e logo se empregan a fondo e a cotío no desmantelamento progresivo do sistema público de saúde, abrindo camiños a súa paulatina conversión en negocio privado e lucrativo.
Dicía ela que nestas ocasións hai unha rara mezcolanza de realidades e montaxes difíciles de separar, porque si ben certa é a doenza do famoso, ben certo é tamén que nestes casos desaparece todo tipo de problemas para ter probas en tempo record, operacións inmediatas, acceder ós mellores profesionais, escapar das listas de espera, ou dispoñer de espacios máis que suficientes. Eso sí, ¡...imos á pública…!. hai que dicilo ben alto e publicitalo mellor para que se saiba ben por todos.
Tentarei recoller as súas propias verbas, suficientemente elocuentes: ”...soy una limpiadora de la sanidad pública, y se lo que conlleva tener ciertos políticos entre nuestras paredes. Para ellos solos media planta bloqueada, para ellos solos los mejores médicos, cirujanos y fisioterapeutas, volcados al cien por cien, y para su exclusividad una sola limpiadora que se aburre religiosamente todo el puñetero día, teniendo que estar pendiente de cualquier cosa que pueda surgir. Se nos entrega un carro nuevo, porque no pueden ver un carro viejo, los cubos también son nuevos y relucientes, la fregona recién estrenada, la presa ídem de lo mismo, el palo de la fregona y escoba recién sacados del almacén. Que no falte un cepillo sin estrenar...”
E continúa dicindo:”...Volviendo a nuestra planta bloqueada y “super” vigilada, el carro, sus artilugios y la limpiadora al pie del cañón pero sin ser visibles. Solo si se precisa de nuestra intervención, saldremos del escondite que se nos asigna, para sigilosamente cumplir en el acto, sin la más mínima espera, la labor solicitada y desaparecer otra vez a esperar la siguiente alerta. Si vienen familiares, la Casa Real, famosos o políticos a visitar al paciente, a las limpiadoras se nos pide que nos esfumemos junto con nuestro material para no dañar la vista soberbia de toda esa gente. Se nos hace fregar una y otra vez todos los pasillos por donde se les pudiese ocurrir pasar esas ilustres visitas. Hay un tal despliegue tanto inútil como vergonzoso cuando tenemos un paciente de esa índole, que deberían sonrojarse pensando en cómo y cuánto perturban un lugar público que ellos utilizan como si fuese un palacio privado con todo y todos a sus pies”...
Con toda seguridade e polo que podo ler, cando todo felizmente acaba, do que sempre un se alegra, tódolos agradecementos serán para os dilixentes e sumisos xefes, mentres os traballadores do hospital permanecerán invisibles na compaña dos carros que se atascan, do vello cubo, da fregona rota ou trebellos malgastados. Todo volta á normalidade nun hospital público da capital que tivo en sorte, por uns días, dar acollida a tan ilustre persoeiro e ser foco de atención mediatizada.
“Todos los animales son iguales, pero algunos animales son máis iguales que otros”. Unha cita escollida da novela “Rebelión na granxa”, escrita por Orwell no 1945, e que a modo de sátira fai unha formidable análise da corrupción que nace do abuso do poder. Qué razón que tiña.
.

dous anos de desgoberno

2011-03-31T14:26:00.000-07:00

Ata o de agora cando un conselleiro ou conselleira visitaba un concello, a pregunta obrigada era, ¿e logo, que nos trae?. Hoxe, tras dous anos de desgoberno de Feijóo na Xunta, non hai quen se resista a mirar ó redor do ilustre visitante para ver si se leva algo do que xa tiñamos.

A conta da crise, porque a crise pode con todo e se non sempre estará Zapatero para botarlle as culpas, a nova dereita galega está a impoñer en Galicia graves recortes sociais e unha merma considerable dos servizos públicos. Por decisión deste goberno xa contamos con 80.000 familias que tódolos anos teñen que pagar os libros de texto dos seus fillos, uns 300 euros por neno e ano, por non falar da redución de máis de 600 profesores na primaria e secundaria, supresión de módulos na FP, eliminación de comedores escolares, recortes no transporte e inversións, e mesmo peche de escolas rurais e unidades educativas que son unha constante desta política antisocial do PP de Feijóo.

A nosa saúde trata de recuperarse dos virulentos ataques ó que nos ten sometidos, coa paralización dos quirófanos de tarde, a manipulación descarada das listas de espera, con máis de 120.000 doentes que desesperan na espera, agora tamén en atención primaria. Cando a dereita quere parecer austera non aforra en méritos como o intento baldío de impoñer un catálogo que deixaba ós galegos e galegas con 427 medicamentos menos que ó resto de cidadáns españois.

Hoxe temos xa 40.000 dependentes galegos que agardan unha axuda á que teñen dereito e co PP no goberno non lles vai chegar a tempo. ¿Quen non acorda o compromiso de Feijoo no 2009?: “en 45 días todos terán recoñecida a súa prestación”. Nin axudas nin centros, porque nestes dous anos apenas abriron algún dos 30 centros de día construídos polo goberno Touriño. Non se pode entender tampouco o cruento tixeiretazo nos fondos galegos de loita contra da exclusión social e a pobreza, xestionados a través dos concellos. Co PP na Xunta 30.000 traballadores do mar xa perderon o seu seguro colectivo de accidentes. E qué dicir da inseguridade que acocha ós 300.000 dos nosos mozos e mozas que xa non contan co seguro do noitebús nas noites de movida. Tamén llelos quitaron.

E se analizamos con atención a situación do paro vemos como se ten invertido a tendencia coa chegada de Feijoo á Xunta. Ata 2009 tódolos índices marcaban un mellor comportamento do emprego en Galicia con respecto a media estatal, con Feijoo no goberno somos nós os que empezamos a superar ó resto de España no crecemento porcentual do paro. Así a economía galega perdeu nestes dous anos de desgoberno popular o diferencial positivo que tiñamos respecto da española, cun proceso virulento de destrución de emprego que se ten máis que duplicado nos últimos meses.

O Partido Popular sempre tivo un xeito moi particular de aparentar austeridade: reducindo o gasto público a conta dos dereitos cidadáns e das prestacións sociais. A clave neste debate está en distinguir dereitos e dereitas, termos antagónicos que nunca se entenderon, porque a dereita de sempre non ten escrúpulos para facer aquilo que sempre quere, pero nunca di: desmantelar o estado social e apostar polo abuso da economía e o tamaño da carteira. Algúns sempre estamos pola igualdade de oportunidades de todos e de todas, para todos e para todas, outros só gobernan por acaparar tódalas oportunidades.

Nestes dous anos de desgoberno de Feijóo, perdemos dereitos que xa tiñamos tódolos galegos e galegas. Nonos sorprende porque gobernan coas receitas da dereita de sempre, e porque temos un presidente incapaz de asumir algunha responsabilidade, ben por incapacidade declarada, ben polas permanentes ausencias do seu lugar de traballo, un Feijóo mentireiro coma ninguén e intrépido viaxeiro que se prodiga maxestosamente polas pasarelas mediáticas de fin de semana. A boa nova, xa queda menos para recuperar o camiño social de progreso que Galicia necesita e nunca debeu perder
.

como deus manda...

2011-03-22T12:51:00.000-07:00

Hai días o goberno socialista aprobaba por Real Decreto un plan de emprego, incluído no Acordo Social e Económico asinado con empresarios e sindicatos, para impulsar a contratación de parados menores de 30 anos. Un plan que contempla reducións de ata o cen por cen nas cotizacións empresariais á Seguridade Social e intensifica tódalas accións relativas á súa orientación e formación profesional. Propostas para mellorar a empregabilidade dos xoves, a través dos chamados itinerarios individualizados que faciliten a incorporación ó mundo do traballo nun momento de incipiente recuperación da economía.

A resposta do candidato Rajoy foi a mesma de sempre: todo está mal, todo chega tarde, habería que facer un plan como Deus manda, porque a súa oposición fundamentalista se resume en cinco palabras: todo é culpa de Zapatero. E digo eu que si nestes meses aumentan os parados en Galicia e se reducen en Euskadi algo terán que ver as políticas laborais de Feijóo ou Patxi López.

Semella que non porque todo é culpa exclusiva de Zapatero, culpable de ter que xestionar unha crise que provocaron os mesmos que agora queren medrar en beneficios e asaltar o poder civil. Pobre Zapatero, porque “... me cae bien. Un hombre que está siendo tan denostado, tan agredido, creo que es una persona limpia y que está tratando de hacer lo mejor para este país...”.

Chegados a este punto, sen dúbida que esa marabunta de encrespados da dereita máis fanática que poidan estarme a ler, erguerán a mirada do diario para agraciarme cun “rojo de m...”, educados coma sempre e sen perder a compostura, polas comprensivas verbas adicadas ó Presidente do Goberno. Decepción grande que se levarán pois non me pertencen, aínda que así tamén o penso, que son do moi laureado e benquerido seleccionador Del Bosque, publicadas no País do 28 de novembro.

Comprensión, sinceridade e valentía, sen dúbida, moito máis nos atormentados tempos que corren pola obsesión máis que enfermiza que persiste na dereita mediática e mediatizada deste país de liquidar politicamente a Zapatero e facerse co poder a toda costa.

O falar non ten cancelas e os papeis dos “pepeis” poden con todo. Din que unha imaxe vale máis que mil palabras e a instantánea do candidato Rajoy na entrevista que lle fixo o amigo-editor Pedro J. Ramírez na súa tele de Veo7 pon ó descuberto unha considerable incompetencia e nula preocupación polos problemas da cidadanía.

Díxolle a P.J.: “... espere que lo he escrito aquí y no entiendo mi letra...”, reveladoras verbas do líder da dereita cando tentaba falar das súas receitas para loitar contra o paro xuvenil. Dificilmente se poderán entender os problemas dun país cando un non entende nin a súa propia letra. Acaso sería a fórmula do amigo-viaxeiro Feijóo de reducir o paro reclasificando ós parados de longa duración para logo sacalos das listas.

Pero para fotos exemplarizantes a do amigo-traxeado Camps na Convención que o PP celebraba na Mallorca do tamén amigo-palacego Matas, asinando un novo manifesto contra a corrupción, non sei xa por cantos van, onde só faltaba saber se tamén foi organizado polo amigo-comisionista Bárcenas, que dende hai anos e xunto co amigo-galego Crespo, corrían con tódolos eventos deste tipo, con propina incluída polos servizos prestados.

Coas fotos da Convención de Palma o amigo-consentidor Rajoy cumpre cos compromisos adquiridos durante todo este tempo de escarceos gürtellianos cos gobernos autonómicos de Madrid e Valencia. Surrealismo en esencia pura do papel cínico que todos eles están a xogar na rexeneración ética e moral da dereita española, ben certo é que a dereita pode con todo isto e máis, porque eles todo o fan como deus manda, e se non fora así, ¿para que demo están os confesionarios?.

incompetente competencial

2011-03-09T04:41:00.000-08:00

Hoxe, as mulleres e homes que nos están vendo saben que miles de persoas engrosaron as listas do paro en Galicia, e este Goberno é responsable desta situación ”. Estas palabras poderían pero non son miñas, son as palabras do señor Feijóo-opositor pronunciadas o 7 de outubro de 2008 no debate do Estado da Autonomía culpando directamente ó Presidente Touriño do incipiente incremento do paro producido naquel intre.

Na memoria permanece tamén o Feijóo-candidato do 2009, cando en plena euforia electoralista escenificaba o seu “Contrato con Galicia” e situaba o paro galego como resultado das políticas do Goberno de Touriño. Dicía daquela que a súa prioridade sería o desemprego e prometía 50 plans, nada se sabe deles, contra un paro que hoxe medra escandalosamente e sobre o que agora nega ter competencia algunha.

Agora sabemos que nun exercicio camaleónico de populismo, o Feijóo-xestor pretende reducir as listas do paro apartando delas aqueles de longa duración, que “por procesos de orientación serán suspendidos como demandantes de emprego”, de xeito que así deixarán de computar nas estatísticas do paro. Nova argallada feijoniana coa que chegaremos a unha conclusión máis que evidente: se non hai listas do paro, non haberá parados.

Hoxe, no 2010 e con Feijóo no goberno, Galicia lidera a destrucción de emprego no Estado, con preto de 250.000 galegos e galegas en situación de paro. Pasamos de ser unha das comunidades cun menor crecemento do paro en 2009 a estar nas cinco primeiras onde máis medra; pasamos de ter un incremento do paro vintecinco puntos por debaixo da media española a superala hoxe en dous puntos. E cando, como é obrigado, se lle piden responsabilidades ó Feijóo-gobernante a súa resposta nos deixa atónitos, “seguimos a loitar contra o paro a pesar das poucas competencias que temos en materia de emprego, por non dicir practicamente ningunha”. ¡ Apoteósico !

De nada servirá recordarlle ó señor Feijóo que o goberno de Galicia si que ten competencias no emprego dos galegos e galegas. De nada servirá dicirlle que a Xunta é a autoridade laboral na nosa comunidade e que o abano competencial de Galicia en materia de emprego, dende o seu Estatuto de Autonomía de 1981, é extenso en materias transferidas e intenso no contido das mesmas.

De nada servirá porque aínda que temos un presidente moi espabilado na promoción de fin de semana da súa estampa política, dentro e fóra de España, non deixa de ser un presidente ausente e mentireiro, que se prodiga no escapismo máis publicitado e recorre frivolamente á teoría do inimigo exterior cando se trata de resolver os problemas de Galicia e das súas xentes.

Son máis de vinte Reais Decretos que, entre 1993 e 2006, deixaron nas mans do goberno galego a xestión da formación profesional ocupacional, os programas de apoio ó emprego, todo o relativo ás cooperativas e sociedades laborais, a seguridade e hixiene no traballo, os servizos públicos portuarios, tamén a xestión do INEM sobre traballo, emprego e formación, todo o relacionado coa mediación, arbitraxe e conciliación laboral, a inspección de traballo e a xestión dos EREs, tamén a xestión e planificación das políticas de emprego, tanto nas accións formativas como nas políticas activas, as competencias en materia asistencial, social, laboral e formativo do ISM, e mesmo as garderías infantís laborais. Practicamente toda a política laboral, a excepción das prestacións por desemprego que segue a manter o goberno central en toda España.

“Mire, o fracaso da súa política económica se mide no número de parados”. Tampouco son miñas, a pesares dos case cen mil empregos destruídos baixo o mandato de Feijóo, cen mil motivos máis que hoxe temos tras dous anos de desgoberno do PP en Galicia. Tampouco son miñas, son palabras do Feijóo-opositor no Parlamento de Galicia, dirixíndose ó Presidente socialista da Xunta, en novembro de 2008.

Manifestacións que desbordan en desfachatez e descaro e non teñen precedente na gobernación deste país. Cando Feijóo estaba na oposición o mínimo crecemento do paro en Galicia era responsabilidade grave e directa de Touriño e o seu goberno, hoxe cando a destrucción de emprego resulta insufrible e alcanza cifras de escándalo nunca vistas nesta terra, o Feijóo-presidente dinos que apenas ten competencias.

Temos aquí o mellor dos exemplos da incompetente xestión que un presidente autonómico fai das súas competencias sobre o emprego na súa Comunidade. Para desgracia de todos no goberno galego contamos cun auténtico incompetente competencial, o señor Feijóo-popular
.

arbitrario e inxusto

2011-03-09T04:36:00.000-08:00

Ninguén vai discutir, e menos en tempos de crise, sobre a imperiosa necesidade dunha xestión axeitada, eficaz e razoable do gasto farmacéutico. Cando os socialistas tivemos responsabilidades de goberno en Galicia melloramos o control do gasto sanitario, centralizando a compra de fármacos, reforzando a prescrición por principio activo e incrementando o uso de xenéricos, porque aquí é onde realmente está a clave do aforro farmacéutico e dunha política sanitaria eficiente. Precisamente porque na prescrición de xenéricos o conxunto do Estado sitúase xa no 26 por cento, mentres que en Galicia non chegamos nin ó 14.

Nestes dous anos de Feijóo no goberno da Xunta pasamos de ser unha das primeiras comunidades onde menos crecía o gasto farmacéutico e o número de receitas a ser neste 2010 a segunda de España onde máis se ten incrementado este gasto, como consecuencia da súa nefasta e caótica política sanitaria. Para disimular esta desfeita o goberno de Feijóo acaba de impoñernos un catálogo que deixa ós galegos e galegas con 427 medicamentos menos que ó resto de cidadáns españois.

O primeiro que hai que dicir é que a incorporación ou non dun medicamento na prestación farmacéutica do Sistema Nacional de Saúde é unha competencia única e exclusiva do Estado, quen ten como obriga constitucional garantir a equidade do sistema sanitario e o dereito de tódolos cidadáns no acceso ós mesmos medicamentos en todo o territorio español. Por iso esta decisión arbitraria e unilateral do PP é inxusta e inconstitucional, porque recorta dereitos dunha parte da cidadanía, a que vive en Galicia, no acceso ás mesmas prestacións sanitarias.

O propio Consello do Estado é rotundo e clarificador cando denuncia a invasión de competencias estatais, como esta da coordinación xeral da sanidade en España que lle corresponde exclusivamente ó goberno central, como único capacitado para fixar a carteira común de servicios e prestacións básicas, incluída a financiación de productos farmacéuticos. As comunidades como a Xunta sí que poden establecer os seus propios catálogos pero sempre a partir do común e básico do Estado, é dicir, pode ampliar servicios ou prestacións, pero nunca reducilos como está a facer neste caso o PP de Feijóo en Galicia.

O Partido Popular sempre tivo un xeito moi particular de semellar ser austeros: reducindo o gasto público a conta dos dereitos cidadáns ou, como neste caso, a conta das prestacións sociais. O mesmo ocurrira cando decidiron suprimir o programa de gratuidade dos libros de texto ocasionando ás familias galegas un gasto innecesario e tamén inxusto de 300 euros por neno cada ano. Non se pode ser austero a conta da saúde dos cidadáns.

Pero o debate real atópase naquilo que está a supoñer a imposición deste catálogo polo goberno de Feijóo. De entrada, rómpese a caixa única do medicamento en España, cunha clara discriminación dos galegos e galegas con respecto ó resto dos cidadáns que seguen a disfrutar do total de fármacos, co agravante de que aqueles que vivimos en Galicia pagamos as mesmas cotas á Seguridad Social e os mesmos impostos, pero sanitariamente non temos os mesmos dereitos e prestacións que os nosos veciños de Asturias, León ou Zamora.

Ocorre así que moitos cidadáns despois de anos consumindo un mesmo medicamento terán que deixar de usalo, e moitos deles van a optar por pagalo antes que cambialo, sobre todo naquelas persoas de maior idade, doentes crónicos ou cando se trata dos nenos, porque en todo tratamento médico sempre hai un factor suxestivo e persoal que sen dúbida reforza o seu valor terapéutico. Porque como ben dicía hoxe un paisano á saída do PAC, “dinche que é o mesmo, pero non cho é”.

O máis grave todavía é que non só discrimina ós galegos co resto de España, tamén en Galicia se establece unha discriminación escandalosa porque os cidadáns que somos funcionarios nonos veremos afectados por este recorte imposto, arbitrario e inxusto do goberno de Feijóo. Agora, si o Constitucional non o remedia, teremos galegos de primeira e galegos de segunda, en relación ós tratamentos que reciben da sanidade galega que xestiona o Partido Popular.

Por iso o Goberno de Zapatero ten recorrido diante do Tribunal Constitucional por ser esta unha competencia exclusiva do goberno central, pero tamén é consciente da necesidade de conseguir a mellor e máis eficiente xestión nos servicios públicos e prestacións sociais. Por iso está a tomar novas medidas sobre os prezos de referencia e as prescricións por principio activo, en coordinación con tódalas Comunidades Autónomas, que segundo os cálculos establecidos permitirannos aforrar máis de 120 millóns de euros en Galicia, iso sí, sen recortar ningún dereito ós galegos, nin clasificar ós galegos por categoría profesional.

Medidas serias e responsables que non rompen a equidade no Sistema Nacional de Saúde e non provocan ningunha discriminación dos galegos e galegas con respecto ó resto de cidadáns españois. O demáis son contos chinos ben publicitados a través dos medios para disimular a desfeita que este goberno do PP de Feijóo está a facer na sanidade, educación e asistencia social en Galicia
.

reformas necesarias

2011-02-08T09:10:00.000-08:00

Un goberno que actúa cun grande sentido da responsabilidade nun momento de crise no que estamos na obriga de afrontar os problemas e tomar as decisións que o país necesita asegurar o seu progreso económico e social. Porque as reformas que debemos acometer son o instrumento imprescindible para crecer novamente, crear emprego e blindar tódalas conquistas sociais.

Sen dúbida estamos inmersos nun dos procesos de modernización económica e sostenibilidade social máis importante da recente historia democrática, da que vai depender a nosa prosperidade e benestar durante as vindeiras décadas. As reformas de hoxe son a garantía social de mañá, sabendo ben que nos próximos anos teremos menos traballadores con menos anos cotizados e haberá máis xubilados, que vivirán máis anos e co dereito tamén a disfrutar dunha pensión pública e digna. As contas son ben fáciles de botar .

Nestes días estamos a vivir momentos de extraordinaria importancia para o futuro do país, onde resulta vital un esforzo sen límites, de todos, para lograr o máximo consenso e contar co apoio e compromiso dos axentes económicos e sociais, tamén dos partidos políticos no acordo das reformas que necesitamos como país para garantizar o sistema público de pensións. Non sei se dará máis o menos votos, pero de conseguilo entre todos será un exercicio exemplar de responsabilidade política e social.

Non sorprende pero resulta lamentable que aínda así o principal partido da oposición se manteña estancado na política destrutiva do non polo non, do desgaste continuado do goberno e o desprezo absoluto por calquera política de Estado que poida avanzar na recuperación económica e a creación de emprego. Lamentable que non amosen ningún interese pola resolución dos problemas nin pola proposta de alternativas, viven obsesionados polos votos e as eleccións, alleos ós problemas dos cidadáns e celebrando os estragos da crise.

Estamos a ver a un Rajoy espectante que engorda de éxito, cebado polas enquisas do momento e as campañas insidiosas da dereita mediática. Todo isto ten o risco de pinchar polo camiño e estoupar de cheo cando os cidadáns teñan que decidir, de ahí o pánico terrible que anida en Génova-13, de que o tempo se lles acabe e non consigan nada, porque as eleccións coma os partidos xoganse ata ó final.

Mentres o Goberno actúa e decide, o PP de Rajoy e Aznar, instalado na máis absoluta das demagoxias, nin está nin se lle espera, nunha permanente e destrutiva actitude de pasividade indolente que un día si e outro tamén prexudica gravemente os intereses de España e para nada axuda á recuperación económica e do emprego.

Ós socialistas tócanos unha vez máis aceptar esta grande responsabilidade, sabedores da impopularidade de moitas das medidas pero convencidos de que as reformas de hoxe son a garantía de mañá, dun futuro de progreso e benestar, pensando unicamente no hai que pensar, no crecemento económico e na recuperación do emprego. Sabemos que as difíciles pero necesarias reformas que hoxe hai que facer en materia laboral para acabar co paro, incluíndo a negociación colectiva, no sistema público de pensións para podelas cobrar dentro de vinte ou trinta anos, tamén no campo das finanzas, para culminar o proceso de reestruturación das caixas, condicionarán o futuro económico e social de España nos vindeiros anos.

Porque é tempo de reformas e compromisos, este país necesita de políticos serios e responsables, tamén na oposición .

in memoriam

2011-02-03T03:46:00.000-08:00

Neste mércores asistía a un sentido acto de homenaxe a dous policías e doce gardas civís que no pasado ano perderon a vida en defensa dos valores propios dunha sociedade democrática e constitucional como a nosa, un acto obrigado para honrar e recordar a uns homes e mulleres que viviron e morreron na defensa da liberdade e seguridade de todas e de todos.

Un acto de Estado emotivo e sinxelo, celebrado na Moncloa e presidido polo Presidente Zapatero, que se ven celebrando dende 2007 cando por acordo do Consello de Ministros se instauraba o “Día de Homenaje a los miembros de las Fuerzas y Cuerpos de Seguridad del Estado fallecidos en acto de servicio”.

Todos eles iniciaron no seu día un camiño de servicio público, elixindo unha profesión que sen dúbida aporta grandes satisfaccións, pero que tamén esixe moitos sacrificios e supón graves riscos; un traballo asumido, digno e impagable polo que supón de esperanza nun país en paz e libre de temor, un compromiso que todos estamos na obriga de recoñecer e agradecer para facer xustiza á súa memoria, moito máis nestes momentos de incertidume política e dificultades económicas onde tamén debe quedar tempo para os ideais e principios, para os valores e os compromisos.

Nun momento tamén onde semella que estamos diante do principio do fin da violencia terrorista e onde se fai máis necesario que nunca a unidade de tódolos demócratas, con firmeza e determinación, e o apoio total e sen fisuras ó traballo dos policías e gardas civís.

Todos aqueles, a máis grande maioría, que cremos na liberdade e na democracia consagradas pola Constitución Española, proclamamos que nela non hai lugar para a violencia e o terror, por elo só cabe combater calquera tipo de violencia terrorista coa forza exclusiva do noso Estado de Dereito, onde xogaron e xogarán sempre un papel fundamental as nosas forzas e corpos de seguridade, os nosos gardas civís e policías. E dende a dobre certeza de que o fin definitivo de ETA chegará, pero que para sempre quedará entre nós a memoria de tódalas súas víctimas. Terminará a violencia, pero a memoria perdurará.

Porque seguindo a xusta costume de render homenaxe a quen ben o ten merecido, quedará a memoria de tódolos policías e gardas civís que como eles adicaron e perderon a súa vida por facer mellor, máis segura e máis libre a nosa sociedade e que se merecen que hoxe e sempre os recordemos, ós policías Rosa Crespo e José Jaldón, tamén ós gardas Juan José Bueno, Francisco Martín, Angel Giménez, Juan José Martínez, Miguel Jorge Piñeiro, José María Galera, Abraham Leoncio Bravo, José Gil, Francisco Morcillo, Francisco Javier Gómez, Bruno Meiriño e Ignacio Fernández. Penso que é xusto e obrigado.

Remato coas palabras do Presidente do Goberno no seu discurso, “que su recuerdo consuele a cuantos les conocieron y a sus familias, y que su ejemplo nos sirva de guía a todos”.

feitos e non palabras

2011-01-18T09:08:00.000-08:00

Dende o ano 2004, no noso país, temos vivido un avance substancial das políticas educativas, sanitarias, de pensións ou vivenda, tamén noutras como a atención á dependencia, nas que somos pioneiros en Europa. Un grande avance nas políticas sociais que ten suposto un incremento do 40 por cento no gasto público en tempos de graves dificultades económicas, de necesaria austeridade e de axuste das contas públicas. A pesares da dureza desta crise económica, o goberno socialista está a manter e garantizar as prestacións sociais fundamentais.

A orientación socialdemócrata e progresista da política de Zapatero é evidente: en tempos de bonanza económica, como vivimos ata 2008, o seu obxectivo foi acadar os maiores avances sociais e así se fixo; cando toca unha época de crise como agora, manter as grandes políticas de Benestar se converte no obxectivo central do seu proxecto político, a pesar de tantas dificultades e tan poucos apoios, dos que por certo moito falan e pouco fan.

Temos conseguido aumentar o gasto educativo ata o cinco por cento do PIB, situándonos nos índices europeos de maior investimento en educación, mesmo as becas se teñen duplicado nestes anos. Para os socialistas defender a política educativa e de igualdade de oportunidades a través das becas resulta gratificante e tranquilizador vendo o que está a ocorrer nestes días en países coma Inglaterra ou Italia, gobernados pola dereita, onde o acceso á universidade se producirá en función do tamaño da carteira e non dos méritos académicos.

Na sanidade aumentamos nun 40 por cento os recursos para a seu financiamento, mentres nalgunhas comunidades como a nosa os gobernantes do PP están a reducir drasticamente investimentos, recursos e persoal sanitarios. Tamén hoxe por primeira vez neste país e case que toda Europa preto dun millón de persoas dependentes reciben axudas dos poderes públicos.

Podemos e debemos falar de pensións, porque é falso como se di que baixarán as pensións, se ben é certo que neste ano, con fortes pero necesarias restriccións económicas, aquelas que non son mínimas só medrarán o 1 por cento. Ben certo é tamén que as pensións mínimas, 50.000 na nosa provincia, seguirán a medrar coma sempre, por enriba do que suban os prezos. Claro que podemos, e debemos dicir alto e claro que cos socialistas no goberno as pensións mínimas gañaron nestes seis anos un 27 por cento de poder adquisitivo, cando durante os oito anos de goberno do PP tan só chegaron ó 3.

A sensibilidade social cos pensionistas se demostra con feitos cando se goberna, e non coa palabrería demagóxica dunha oposición populista e irresponsable. O resultado é evidente, nos seis anos de goberno socialista as pensións subiron nove veces máis que nos oito anos de goberno popular. Feitos e non palabras.

Tamén hai que falar do paro porque estamos a vivir un dos peores momentos en relación co mundo do traballo. Cunha preocupación máxima do Goberno, compartida pola maioría dos cidadáns, porque detrás dos números hai persoas sen emprego e familias sen recursos, que teñen todo o dereito a unha vida digna. As primeiras medidas dun goberno socialista deberán ser para protexer esas familias mentres non poidan retornar ó mundo laboral, por iso a protección económica por desemprego neste país ten superado o oitenta por cento das persoas en paro. As seguintes medidas, toda vez que se teñen superado os peores momentos de destrucción de postos de traballo como semella ser, teñen que vir pola recuperación laboral a través das políticas activas de emprego concertadas con sindicatos e empresarios.

Os últimos datos da evolución do paro deixan constancia da extrema gravidade da situación galega: cando a nivel de España se contén o número de parados, en Galicia seguen aumentando de xeito significativo. Estes datos avalan as miñas palabras de hai semanas cando dicía que coa chegada de Feijóo se tiña invertido a tendencia no comportamento do emprego en Galicia, iniciándose un proceso virulento de destrucción de emprego, que se ten máis que duplicado nos últimos meses. E considerando que a Xunta ten tódalas competencias nas políticas activas de creación de emprego, algunha explicación debería darnos o señor Feijóo diante do que debería ser a súa primeira e prioritaria responsabilidade de goberno.

Resulta cando menos que imposible discutir de política social cos dirixentes populares, porque nos oito anos de goberno do PP de Aznar e Rajoy non houbo nin asomo de política social, tampouco agora nas comunidades onde gobernan porque fundamentan a súa austeridade con importantes recortes no gasto educativo, sanitario ou de protección social. Queda claro que mentres uns traballan polo país, outros barullan e critican para sacar tallada electoral, porque para pouco ou nada lles interesa o porvir deste país e o benestar da cidadanía, máis alá do seu propio proveito persoal ou partidario. Porque España e Galicia necesitan máis compromisos e menos promesas, feitos e non palabras.

mobilidade nas cidades

2011-01-12T07:10:00.000-08:00

As cidades de hoxe en día son un grande activo creador de actividade e emprego, nelas orixínase todo canto cambio sexa posible. Por iso resulta fundamental saber aproveitar as inmensas posibilidades que nos ofrecen para fomentar o civismo e asentar o principio de cidadanía. Aprender a vivir en comunidade cumprindo unhas mínimas e necesarias normas de convivencia, compartir a vía pública e respectar os espazos urbanos, e sempre pensando nos outros.

Nos últimos anos estamos a vivir unha auténtica espiral no incremento do tráfico urbano, con graves efectos na contaminación, ruído, atascos e accidentes, que inciden moi negativamente na calidade de vida dos cidadáns. Sabemos que a condición previa indispensable para unha boa política de seguridade viaria está nunha boa política de mobilidade. Os actuais gobernantes teñen por diante un desafío realmente complexo e difícil, o desafío da mobilidade nas súas cidades: onde, cando e como desprazarnos.

Neste contexto, o primeiro paso a dar terá que ser un cambio de mentalidade en torno ó que ten que ser o verdadeiro protagonista da mobilidade urbana, o cidadán fronte ó automóbil. Ata onte, toda política de transporte urbana se concibía e planificaba para dar respostas ás necesidades do automobilista e solucionar os problemas da circulación, hoxe temos o novo reto de mellorar a calidade de vida nas cidades, por iso teremos que afrontar un novo modelo onde teremos que falar de mobilidade e non de circulación, onde teremos que marcar prioridades nos diferentes actores que interfiren na vida cotiá: cidadáns, vehículos motorizados ou non, públicos ou privados, persoais ou comerciais, ...

Porque nun mundo tan competitivo e global como este que nos toca vivir, as nosas cidades estanse a xogar moito no terreo dunha mobilidade que se nos esixe altamente segura e no tempo sostible. Sostible porque a cidadanía é cada día máis esixente no respecto ó medioambiente e na defensa do público e común. Segura porque a realidade é teimuda, e resulta un feito, lamentable pero certo, que hai máis accidentes con vítimas nas cidades que nas estradas, chegando no pasado ano ata o 55 por cento do total.

Lamentable, pero certo, que os atropelos de persoas teñen un perfil eminentemente urbano, onde xogan un papel relevante elementos propios e característicos dunha cidade: diferentes modos de desprazamento e conducción, pasos de peóns e semáforos, maiores e nenos, polo día ou de noite, sinalización e iluminación, aglomeracións e aparcamentos, mercadorías e cidadáns, laborais e festivos.

Nesta liña deberemos traballar dende as administracións pola mellor e máis segura mobilidade urbana atendendo a obxectivos irrenunciables para mellorar a calidade de vida nas cidades, sabendo que nelas aprendemos a conducir, que debemos priorizar a seguridade, promover os transportes públicos, protexer ós peóns (peóns somos todos), prever e promover outras formas de desprazarse (bicicletas, rúas 30, camiño escolar seguro,...), controlar velocidades e usar elementos seguros nos vehículos, respectar ó máximo as normas cívicas e viarias (semáforos, pasos de peóns, sinais, axentes,...), e por suposto incorporar as cidades nas políticas de seguridade viaria de carácter estatal e autonómico.

Tamén nas cidades é onde se realizan máis dilixencias por delitos de tráfico (alcoholemia, conductores sen permiso, atropellos,...). Todo pasa pois por un recoñecemento e reforzo do papel dos concellos e das súas policías locais na vixilancia e salvagarda da mobilidade nas vías públicas. Así, desde o 2007 o Ministerio do Interior e a Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP) traballan, colaboran, cooperan e coordinan as súas accións en materia de seguridade viaria, no firme obxectivo de reducir os accidentes e incidir na cultura dunha mobilidade urbana sostible e segura que en todo momento nos debe preocupar e ocupar
.

austeridade

2010-12-13T08:53:00.000-08:00

Os socialistas nos diferentes gobernos central, autonómicos e mesmo locais estamos comprometidos coa saída desta crise, canto antes e canto mellor posible, tomando decisións, ás veces difíciles e dolorosas, pero que conveñen ó país. Pola contra os dirixentes do PP descansan e tratan de saborear os perniciosos efectos da crise económica como maná electoral chovido do ceo, agardando todo vaia a peor e lles chegue o momento de recuperar o poder.

Neste tempo pasan o día pedindo reformas e demandando austeridade e logo axitar as protestas contra toda canta medida reformista ou austera se propicia dende o goberno. Neste desmedido afán por descalificar ó goberno non dubidan en minar a confianza do país e denigrar a economía española tódolos días en todo lugar, sen un mínimo de responsabilidade e sentido de país. Rajoy cala cando se trata de defender a solvencia económica de España, e fala máis da conta cando debería estar calado para non xerar falsas incertidumes. Todo un “patriota”.

Hoxe xa coñecemos o modelo anti-crise do Pp a través das medidas que practica a dereita europea en Irlanda, Italia, Francia ou Inglaterra e tamén pola súa xestión en comunidades que gobernan como Galicia e Madrid: recortes sociais, privatización de servizos públicos e retroceso nas liberdades.

Austeridade é a proposta máis repetida por Rajoy neste tempo de crise. Pero unha cousa son as palabras e outra moi distinta os feitos: o goberno “pupularista” de Feijóo ten máis que duplicado a nosa débeda en menos de dous anos que leva na Xunta. De austeridade ten moito tamén de dicir a xestión do rexidor da capital de España, abanderado municipal do PP de Rajoy, que nestes momentos supera os 7.000 millóns de euros, para entendernos, dez veces máis que a débeda de Barcelona e máis da cuarta parte da débeda total dos máis dos oito mil concellos de España. Hoxe tamén sabemos que cando pasou varios anos pola presidencia da Comunidade de Madrid acumulou tamén unha débeda que superaba os 9.000 millóns de euros.

O que ten sido buque insignia do municipalismo popular semella navegar con rumbo fixo ó naufraxio por conta dos contribuíntes madrileños, e xa o están a pagar pois ó contrario do que sempre din os manuais populistas en Madrid non paran de subir os impostos nos últimos anos, o IBI máis dun 200 por cen e mesmo os vados un 300 por cento, e si falamos de obras faraónicas vemos como a remodelación da Casa Consistorial na Cibeles leva xa consumidos máis de 500 millóns de euros e todavía sen rematar, cual Cidade da Cultura dos tamén populares galegos.

As elevadas débedas do concello de Madrid son propias dun xeito de facer populismo do alcalde abanderado de Rajoy, son propias dun Gallardón megalómano, manirroto e demagogo. Si a historia fixo dun rei como Carlos III “o mellor alcalde de Madrid”, sen dúbida Gallardón quedará nos ____ castizos da Villa e Corte como o seu reverso.

Tamén o goberno “popularista” de Feijóo practica como ninguén o principio de austeridade no gasto social con recortes no gasto educativo: mestres, comedores, libros, transporte e mesmo unidades escolares; tamén en sanidade premiando as altas médicas para aforrar a conta da saúde ou recortando o catálogo de medicamentos en Galicia, deste xeito os galegos e galegas non teremos dereito ós mesmos medicamentos que ten un asturiano ou leonés, por obra e graza do austero Feijóo.

Neste país temos unha dereita que sabe e pensa o que quere e máis lle interesa, que nunca di realmente aquilo que pensa e sempre fai o contrario do que predica. Conclusión: a dereita española sempre fai aquilo que pensa máis lle beneficia.

incompetencia manifesta

2010-12-07T04:01:00.000-08:00

Poderá pensarse que na crítica que algúns vimos a facer da xestión do actual goberno do PP na Xunta, estamos a caer no mesmo “pecado” de Rajoy do non polo non, do criticar por criticar e opoñerse a todo, do ningún tipo de acordo nin alternativa. Nada máis lonxe da realidade ó non ser poucas as propostas socialistas para mellorar a maltreita economía galega e non rebaixar o nivel de benestar dos cidadáns, e a nosa disposición permanente ó acordo e consenso.
Dúas reflexións a modo de exemplo: primeira, para aumentar os ingresos da Xunta non se deberían aprobar rebaixas fiscais para as altas rendas empresariais e de capital, como ten feito Feijoo, e pola contra sí deberiamos subir os impostos das rendas máis altas como se fixo a nivel estatal e nas comunidades con gobernos socialistas; segunda pola vía dos gastos, porque temos propostas orzamentarias no Parlamento concretas e asumibles, como adicar 385 millóns de euros, que o PP destinará a gastos correntes e non produtivos, para incrementar as partidas de gasto social (135), en educación, sanidade, dependencia e políticas activas de emprego, e tamén (250) para aumentar a inversión en infraestructuras e poder rematar obras estancadas na provincia.

Son moitas que poderiamos citar como medidas concretas e perfectamente asumibles, encamiñadas a mellorar a nosa economía e benestar. Porque non é de recibo que a dereita pretenda aproveitar que a crise pasaba por aquí para desempolvar as súas vellas receitas conservadoras, e impoñelas en Galicia con importantes recortes sociais, privatización de servizos públicos e retroceso nos dereitos cívicos. Porque non é de recibo que á conta da crise se pegue un cruel tixeiretazo nos fondos que se adican para loitar contra da exclusión social e a pobreza: conxelando a renda social de 378 euros (Risga) e recortando as axudas de emerxencia social a través dos concellos.

E como quen non quere a cousa, por decisión do goberno popular de Feijoo, en Galicia xa contamos con 80.000 familias que tódolos anos teñen que voltar a pagar os libros de texto dos seus nenos, e outras moitas que tamén perderon servizos escolares complementarios; ou case que 15.000 escolares que todavía agardan por uns ordenadores que xa teñen noutras comunidades.

Con máis de 120.000 galegos e galegas que desesperan nas listas de espera, mentres son habituais os escándalos no Sergas que nos últimos meses se ten convertido nun indecente coladeiro de familiares dos dirixentes dun PP onde “os vellos caciques nunca morren”.

Tamén 40.000 dos nosos dependentes agardan unha axuda á que por lei teñen dereito e co PP no goberno non lles vai chegar a tempo. ¿quen non acorda aquel compromiso de Feijoo no 2009, “en 45 días todos terán recoñecida a súa prestación”. Nin axudas, nin centros, porque todavía non se abriu ningún dos 30 centros de día construídos polo goberno de Touriño.

Co PP na Xunta 30.000 mulleres e homes, traballadores do mar, xa perderon o seu seguro colectivo de accidentes, e tamén será cuestionada a seguridade para 280.000 dos nosos mozos e mozas que a partires de xaneiro non contarán con servizo público e seguro do noitebús nas noites de movida. Dereitos que xa tiñan moitos galegos e galegas e que agora coa dereita están a ver recortados coa disculpa dunha crise que unha dereita indolente e sen escrúpulos utiliza para facer aquelo que sempre quere, pero case nunca di, desmantelar o estado social e apostar pola tiranía da economía, polo valor da carteira, que curiosamente sempre se ceba cos máis necesitados.

E se analizamos con atención o comportamento do emprego en Galicia veremos con meridiana claridade como se ten invertido a tendencia coa chegada de Feijoo á Xunta. Ata 2009 tódolos índices laborais marcaban un mellor comportamento do emprego en Galicia, con respecto a media estatal, con Feijoo no goberno estamos a invertir os termos e somos nós os que empezamos a superar ó resto de España no crecemento porcentual do paro. Así a economía galega perdeu neste ano feijoniano o diferencial positivo que tiñamos respecto da española, cun proceso virulento de destrución de emprego que se ten máis que duplicado nos últimos meses.

Cando, para ben ou para mal, un presidente non é capaz de asumir as súas responsabilidades por incapacidade declarada e permanentes ausencias do seu lugar de traballo, Galicia, Feijoo debería ter a dignidade de asumir o seu fracaso e a gallardía de abdicar desas responsabilidades.

Porque utiliza sempre as desculpas do mal pagador, das que un xa empeza a estar farto, polo seu sobreactuado vitimismo e incompetencia manifesta, algo que nos leva a pensar que si, como conta o sr. Feijoo, todo depende do goberno de Zapatero e tódolos nosos males veñen de Madrid, ¿para qué un goberno do PP na Xunta?. Mellor sería abandonar a poltrona e adicarse a outra cousa, por exemplo coller a maleta e a viaxar, que se aprende moito e semella dárselle ben.

Pero por moito que se empeñen no PP galego, a Xunta non é nin será unha delegación subvencionada do goberno de España en Galicia, tampouco unha plataforma mediática e mediatizada para a súa proxección política e ambición desmedida, tal como pretende o señor Feijoo
.

plancontigo@mir.es

2010-11-16T10:33:00.000-08:00

En materia de educación e seguridade, en materia de convivencia todo esforzo dunha sociedade será sempre pouco, porque traballar polo ensino é investir en capital humano, garantir a igualdade de oportunidades e traballar polo futuro. Por iso resulta imprescindible perseverar na confianza que como cidadáns debemos ter na educación e na prevención, partindo do papel fundamental que xogan a escola e o profesor na formación dos nosos rapaces e recoñecendo a necesidade de proporcionar espacios máis seguros para esta grande empresa.Porque non se trata dun plano de substitución de formadores e si dunha oferta de colaboración para acadar unha convivencia escolar segura, o Goberno de España, a través do seu ministerio do Interior, ven de crear un novo espacio de comunicación na plataforma social Tuenti, que permitirá ós nosos xoves ter acceso a través da rede a consellos e protección ofrecidos polos propios axentes da Policía Nacional e Garda Civil sobre seguridade e convivencia nos centros escolares.
Estamos a falar do Plan Contigo que pretende dar información especializada sobre problemas e riscos obxectivos que afectan ós nosos mozos e mozas, de motivalos na adopción de conductas sociais pro-activas e facilitar ós pais e profesores pautas de detección e reacción, tamén axuda inmediata nas situacións máis graves que poidan acontecer.
Unha iniciativa innovadora no campo das novas tecnoloxías que se suma a outras moitas que xa se viñan realizando a través do Plan Director para a Convivencia e Mellora da Seguridade Escolar, en funcionamento dende 2008, que ten como principal obxectivo dar resposta rápida e eficaz a todo tipo de cuestión relacionada coa seguridade dos nenos na escola e o seu entorno, consolidar unha cada día máis necesaria cooperación policial coa comunidade educativa, e promover a protección dos adolescentes diante posibles delitos.
Xunto a este traballo realizado polas Forzas e Corpos de Seguridade do Estado nos centros educativos, o Plan Contigo permitirá ós xoves, que diariamente se comunican a través da plataforma social de Tuenti, informarse de temas relacionados co acoso escolar, consumo de alcohol ou drogas, bandas xuvenís, actos de xenofobia, riscos de Internet ou violencia de xénero.
Un programa que xa está operativo, curioso que nos poucos días que leva en funcionamento teña máis de 40.000 usuarios rexistrados, a través dunha dirección: plancontigo@mir.es, que lles permitirá contactar con axentes policiais especializados e capacitados para resolver calquera tipo de dúbida ou situación acontecida, e por suposto de ser o caso, recibir axuda axeitada e inmediata.
Para poder valorar o alcance destes programas resulta de grande interese comprobar como durante o pasado curso escolar 2009/2010 os axentes da Policía e Garda Civil, moitas das veces en colaboración con axentes das Policías Locais desenvolveron preto de 25.000 actividades entre charlas, conferencias e xuntanzas en máis de tres mil centros escolares de toda España, tanto con persoal docente como coas propias asociacións de nais e pais de alumnos. Sen dúbida un labor de prevención que está a conseguir un significativo descenso nos delictos e faltas contra da convivencia escolar.
Este firme compromiso do Goberno por reforzar o traballo policial no ámbito da Xuventude e da Seguridade vese reflexado tamén noutras actuacións como o propio Plano Estratéxico de Resposta Policial ó Tráfico Minorista e Consumo de Drogas en Centros Escolares, que nos ten permitido combater de xeito eficaz o tráfico minorista de estupefacientes nos entornos escolares e lugares de ocio frecuentados por xoves, cun importante número de detencións e desactivación de puntos de venta, nos últimos anos
.

plans de axuste económico

2010-11-08T03:48:00.000-08:00

A Unión Europea traballa intensa e conxuntamente contra unha das maiores crises económico-financeiras acontecidas con afán de superación, salvagarda dos valores e principios democráticos e garantía dos niveis de benestar acadados nos últimos cincuenta anos. Nesta empresa Europa afronta un dos seus maiores retos: reducir o déficit dos estados membros en máis de 300.000 millóns de euros en catro anos, superar a recesión económica e iniciar a recuperación do emprego, o primeiro e principal problema que hoxe temos. Porque nun mundo global onde todo se move, España, toda Europa, non poden permanecer quedas.

Así Inglaterra, Portugal e Grecia deberán reducir 120.000, Alemaña 80.000, Francia 40.000, e mesmo España reducirá uns 20.000 millóns de euros neste tempo. Unha primeira lectura do “nivel perigoso” do déficit acadado indica a situación menos alarmante do noso país no concerto da eurozona. Punto e aparte deberá ser o análise pormenorizado das solucións propostas por cada quen para afrontar esta redución necesaria, solucións que afectan, e moito, ás vidas dos seus cidadáns.

España ten adoptado medidas de axuste económico difíciles e dolorosas, pero necesarias para evitar males maiores e afrontar con esperanza o futuro, medidas de austeridade no gasto e de reformas estruturais nos mercados económico-financeiros e nas relacións socio-laborais; todo elo acompañado do maior esforzo posible na protección social das familias (educación, saúde, dependencia, becas) e dos parados, consolidando as súas prestacións por desemprego ata límites xamais acadados e dificilmente igualables no resto de Europa.

Para poder valoralas dende a racionalidade e o sentido común, deberemos analizalas na súa integridade, tamén comparalas con aqueloutras tomadas polos países que nos acompañan nesta andaina europea e por suposto chegar a coñecer as alternativas da propia dereita española.

Os recortes salariais a empregados públicos é unha medida adoptada pola maioría dos países europeos, algúns deles teñen ido máis aló con medidas de recortes no persoal (despidos) das administracións públicas, como Alemaña (15.000) ou Inglaterra (500.000). As subidas do IVE español ata o 18 por cento segue a estar por debaixo da media europea e lonxe doutras subidas acontecidas en Inglaterra (20), Grecia (24) ou Portugal (23). E cando en España blindamos a protección social, chegando no vindeiro ano ó 58 por cento do presuposto total de gastos, países como Alemaña, Inglaterra, Italia ou Portugal recortan drasticamente as axudas sociais.

Tampouco estaría mal saber que propoñen aqueles que poderían estar ou aspiran a estar no goberno. Está ben, é lexítima e ata pode resultar un estímulo para o goberno a existencia dunha oposición dura, crítica e negativa, pero a cidadanía tamén ten o dereito de coñecer as propostas ou medidas alternativas diante de problemas acontecidos. Precisamente nestes días o xefe popular “saía da cama”, onde os seus asesores lle recomendaron permanecer “sine die”, e empezamos a coñecer algo dese plan deliberadamente oculto e debidamente ocultado de Rajoy. Un plan oculto e ocultado, que existe pero non se coñece, porque segundo o argumentario popular: canta máis crise, peor para Zapatero; e canto menos Rajoy, mellor para o PP.

Falou Rajoy e dixo estar dacordo coas receitas económicas de Cameron, o primeiro ministro británico, situándose inequivocamente na órbita das contra-reformas sociais: máis reforma laboral, despido masivo de empregados públicos, recortes nas políticas sociais, privatizacións de servizos básicos educativos, sociais ou sanitarios, algo que xa están a practicar nas comunidades de Madrid ou Valencia e mesmo experimentan en Galicia; privatizacións tamén de infraestruturas portuarias, aeroportuarias ou ferroviarias, por non falar do freo e marcha atrás no campo dos dereitos e liberdades. Sen dúbida un paso atrás en toda regra.

Esta é a dereita que temos, a de sempre, a representada por un partido cada día máis “popularista” (popular-populista), e digo ben, porque contan cun programa popular que trata de ocultar as súas verdadeiras intencións pro-privatizadoras e anti-sociais con proclamas populistas ben anunciadas de menos impostos e máis de todo e para todos. Sen dúbida a grande mentira da dereita, a cuadratura do círculo “popularista”: ingresar menos, gastar máis e reducir o déficit.

Rajoy falou hai uns días, e vaia se falou, tanto que soaron tódalas alarmas en Génova 13 e ó momento tiveron que recuar e desculparse con aquilo de que non leran ben a letra pequena dos recortes de Cameron. O programa real do PP pasou de novo a ser debidamente ocultado, e Rajoy tornou á cama. Cuestión de votos.

Tomemos boa nota, ninguén vende pesos a catro pesetas
.

Colaboración público-privada

2010-11-03T02:02:00.000-07:00

Non cabe dúbida de que o goberno socialista de Rodríguez Zapatero ten unha aposta decidida polo impulso das infraestruturas en Galicia; traballa dende hai anos na mellora das comunicacións terrestres, viarias e ferroviarias, con investimentos millonarios como nunca se recorda. Neste mesmo ano Galicia, cunha inversión superior ós 2.000 millóns de euros, situouse nas seis CCAA con máis inversión pública do Estado e nas tres, xunto a Cataluña e Valencia, con máis inversión en ferrocarril.

A comparativa temporal das inversións é incuestionable e rotunda: seis anos de goberno de Zapatero con 10.500 Millóns de €uros duplican a inversión de oito anos de goberno de Aznar e Rajoy (5.500 M€). A inversión estatal en Galicia está no 8´5 % do total de España, mentres a nosa aportación ó PIB español é do 5’2 %, e a nosa participación poboacional do 6 % estatal.

Precisamente no tempo que se corresponde coa xestión do ministro José Blanco, téñense executado en Galicia máis de 1.500 millóns de euros na mellora das infraestruturas de Fomento. E digo ben, téñense executado, non prometido, nin presupostado, nin licitado. Sen dúbida a maior execución inversora da historia de Galicia, nun ano 1.500 millóns de euros de obra pública.

Por certo, resultaría moi clarificador recordar que durante os gobernos de Aznar e Rajoy nunca se pensou en dúas obras fundamentais para o desenvolvemento desta provincia e básicas no futuro de Galicia, a conexión de Lugo vía León-Ponferrada-Monforte, como solución idónea do tráfico ferroviario de mercadorías, nin a futura autovía A-72 dende Ponferrada a Ourense, pasando por Monforte, que o Partido Popular sempre negou. Sen dúbida obras singulares que apostan decididamente pola conversión da nosa provincia en modelo estratéxico de comunicacións de transporte, nunha década na que a provincia de Lugo contará con máis de catrocentos quilómetros de autovía, unha liña de alta velocidade para viaxeiros e outra de transporte de mercadorías por ferrocarril, que veñen a confirmar a referencia potencial do eixo Baamonde-Lugo-Sarria-Monforte como plataforma loxístico-empresarial do noroeste peninsular, con Monforte como centro capital do transporte de mercadorías de Galicia.

Estamos pois diante dunha estratexia de inversión imprescindible para o desenvolvemento económico de Galicia, nun desafío permanente para acurtar tempos e distancias que hoxe nos separan do resto de España e Europa. Porque cremos firmemente nas posibilidades do país e que as infraestruturas de transporte son de vital importancia para vertebrar o territorio e favorecer a mobilidade dos galegos e galegas.

Por iso a grande maioría destas inversións están a ser para completar a rede de autovías interiores que nos unirán ás principais cidades galegas e rematarán a conexión co Cantábrico e Portugal, tamén para dar o maior dos impulsos coñecidos ó novo ferrocarril de Galicia, porque o AVE galego é unha prioridade absoluta e como tal deberá ser o punto de referencia a partir do que se reorganice o noso sistema ferroviario, que deberá ser sostible, intermodal e cos máximos niveis de eficiencia.

A nivel de España, estes seis anos de goberno socialista teñen servido para situarnos como primeiro país da Unión Europea en quilómetros de autovías e pronto seremos tamén o país coa maior rede de Alta Velocidade. Unha forte inversión pública que tamén ten contribuído a que as empresas do sector sexan referentes de primeiro nivel no mercado internacional. Estamos pois á cabeza de Europa en materia de infraestruturas de transporte, pero con algún déficit a corrixir, o transporte ferroviario de mercadorías, sen dúbida clave para reducir os custos loxísticos e potenciar a competividade empresarial.

Chegados a este punto é o momento en que, con sentidiño e visión de futuro, empecemos a reflexionar sobre as políticas públicas de inversión, máis nos tempos de austeridade que nos toca vivir. Porque temos que contribuír á saída desta profunda crise con políticas inversoras que prioricen aquelas infraestruturas que realmente favorecen a cohesión territorial e aportan valor engadido á nosa economía.

Seguramente que en materia de infraestruturas viarias e ferroviarias estamos no tempo de pensar nun cambio de mentalidade e forma de facer política, para deixar de medir a xestión dun goberno en millóns de euros invertidos, toneladas de aglomerado ou quilómetros inaugurados. Deberiamos pasar a un debate máis racional e obxectivo. Deberiamos pasar ó debate da comunicación, da conectividade e a intermodalidade, da mobilidade cidadán e da seguridade, da sustentabilidade e da eficiencia no servizo público. Tamén ó propio debate do financiamento das infraestruturas.

A política de financiamento das infraestruturas, como todas as políticas que consumen grande cantidade de recursos públicos, ten que ser repensada. Trátase de mellorar a xestión do sistema español de comunicacións e transportes integrando nel a tódolos axentes afectados, modificando no que sexa necesario a normativa vixente e abordando en profundidade novos modelos de financiamento, que aporten estabilidade á nosa rede viaria e ferroviaria.

Porque en materia de infraestruturas nada é de balde, e menos poderá ser en tempo de crise e restrición, e temos que admitir que a canteira de fondos europeos esgotarase en poucos anos. Teremos pois que revisar moitos vellos dogmas sobre o que debe ser público e o que podería ser privado, e idear novos modelos para financiar aquelas obras de nova creación, e conservar ben as que xa temos, tamén porque teremos que pensar nun marco duradeiro de estabilidade empresarial no sector.

Trátase de facer compatible un extraordinario esforzo de austeridade no gasto, coa necesaria inversión naquelas infraestruturas que nos permitan seguir avanzando en benestar e modernidade. A construcción dun quilómetro de autovía ou de alta velocidade ten que servir para desenvolver un país, non para afogalo economicamente. Polo camiño da colaboración público-privada no financiamento de infraestruturas viarias e ferroviarias lograremos manter os niveis de inversión dos últimos anos, e moitas obras afectadas polos recortes orzamentarios poderán seguir a súa tramitación e execución.

O Presidente do Goberno, José Luis Rodríguez Zapatero, e o ministro de Fomento, José Blanco, presentaron en abril o Plan Extraordinario de Infraestruturas (PEI) que ten por obxectivo reactivar a economía e o emprego a través da inversión en infraestruturas do transporte, co novo modelo de colaboración público-privada que permitirá anticipar licitacións de obra pública por valor de 17.000 millóns de euros.

Este plan é unha aposta conxunta do Goberno, as entidades financeiras e as empresas do sector, nunha aposta decidida pola seguridade e a calidade das infraestruturas onde a conservación e o mantemento resultan imprescindibles. Cun novo marco de financiamento que recorre ó modelo concesional, establece o pago das infraestruturas, unha vez rematadas e postas en servizo, nun tempo de 25 a 30 anos, e non compromete os obxectivos de diminución do déficit público.

O pago realizarase ó concesionario (empresa adxudicataria) mediante un canon único que contempla a inversión, a conservación e o mantemento das infraestruturas. Deste xeito afrontar o reto das novas infraestruturas viarias e ferroviarias será viable e plenamente financiable. Contarase para elo coa participación do Banco Europeo de Inversións (BEI), do Instituto de Crédito Oficial (ICO), e a colaboración da Asociación Española da Banca (AEB) e a Confederación Española de Caixas de Aforro (CECA).

Un plan que incluirá diferentes proxectos con diferentes volumes de inversión que posibilitarán a participación de empresas de distintos tamaños, fomentando a competencia, a especialización nas actividades concesionarias e a cooperación empresarial. Un novo modelo público-privado que sen dúbida establecerá o marco axeitado capaz de dar estabilidade ó financiamento das infraestruturas do presente e adiantar as do futuro, porque a realidade é a que é, e debemos aceptala e gobernar con responsabilidade.

Por elo debemos escapar da presión colectiva publicada de que en materia de infraestruturas temos que ter o mellor de todo, en tódolos sitios e no mesmo tempo, algo que nin os países máis ricos se poderían permitir. Pola contra, teremos que aproveitar e conservar ben o que xa temos e investir no que realmente é necesario, só así o debate será racional, moderno e de futuro. Só así teremos o que Galicia e os galegos necesitamos.

siempre nos quedará la democracia

2010-10-18T10:28:00.000-07:00

La derecha global navega viento en popa y a toda vela por un desconocido mar de turbulencias financieras y tempestades económicas que su excesivo liberalismo y ambición desmedida desencadenó. El poder conservador cabalga enorgullecido sobre la crisis desbocada que asoló a España, Europa y medio mundo, sin duda la más destructiva de nuestra reciente historia democrática. Impregnados del furor radical de los Tea Party americanos o los ultras europeos, los neocom y compañía avanzan por media Europa poniendo en situación de riesgo las conquistas del estado del bienestar alcanzado durante décadas.

Una dura realidad marcada por la ofensiva declarada en toda regla a la socialdemocracia europea, que acusa los duros golpes de esta crisis sobrevenida, tratando de superarla y limitando al máximo la posible fractura social. Gobiernos socialdemócratas ocupados y preocupados por salir de la recesión y evitar lo que podría ser un auténtico cataclismo, caer en una profunda depresión al estilo de la de los años treinta.

Realidad marcada también por un renacer sin precedentes de la derecha más conservadora, de la derecha pura y dura que suma al poder político todos los demás financieros, económicos y por supuesto mediáticos. Sin duda un poder global y total, porque en ese lado de la balanza todo es lo mismo y todo se confunde, porque todo es mercado.

Parece como si ante la inseguridad e incertidumbre originadas por una situación tan calamitosa, la ciudadanía europea acudiera en tromba a refugiarse bajo el paraguas salvador de los que, habiendo sido responsables únicos y subsidiarios de la crisis, ahora se autoproclaman señores de la ley y del orden.

Ya ocurrió hace 80 años, tras la Gran Depresión, cuando millares de alemanes creyeron ver en un aclamado líder y sus promesas populistas una oportunidad engañosa para salir de la crisis. Un gran aparato de propaganda, un derroche de simbología patriótica y también la pasividad cómplice de gentes de negocios, de la prensa, la Judicatura o la Iglesia, consiguieron exacerbar los sentimientos de orgullo ultra-nacional y crear un caldo de cultivo de odios y rencores que posibilitaron el fanatismo, la discriminación y la xenofobia. La incipiente democracia alemana desaparecía por unos años.

Por ello no debería haber lugar para el despiste ideológico ni la apatía política, porque los que verdaderamente han propiciado esta crisis que castiga más a los que menos tienen, socavando sin escrúpulos el estado del bienestar, no pueden salirse de rositas, exitosos y cargados de poder. De ser así muchos seríamos cómplices por no saber distinguir aquello que realmente es necesario hacer en cada momento difícil, de lo que necesariamente tiene que ser prescindible, pero que a la larga garantiza nuestra prosperidad. No están los tiempos para los cantos de sirena, ni para salvadores de la patria.

En nuestro país el Partido Popular camina por la misma senda, cual crisol variopinto de todas las derechas españolas habidas y por haber. Así nostálgicos del franquismo, ultras sin causa aparente, especuladores sin fronteras o xenófobos revenidos son acogidos en el maternal seno de una derecha española inspirada en los principios más radicales del “caudillo Aznar”, que conjuga los postulados neoliberales de Aguirre con los verbos aburguesados de Rajoy, aderezados con moderados toques de Gallardón, donde la modernidad viene de la mano de un renovador Cascos y la progresía la pone Cospedal.

Una derecha que con Rajoy ha roto todas y cada una de las reglas del juego democrático, negándose siempre a cualquier medida para salir de la crisis, acusándonos de todo lo habido y por haber, incluso de complicidad con los terroristas, alentando y jaleando cualquier atisbo de algarabía institucional, descalificando siempre y en todo lugar, también en el exterior, al Gobierno de España, y eso es lo que más les duele, que sean otros “ el Gobierno de España”.

Una derecha popular-populista, que no respeta nada y todo le vale con tal de conseguir el poder. Porque para muchos de ellos se trata simple y llanamente de SU bandera, SU himno, SU desfile, SU ejército, SU patria, SU gobierno, SU gente, en definitiva, se trata de SU propiedad.

Con la caída del muro de Berlín cayó también el comunismo totalitario; hoy con la crisis mundial está en peligro el socialismo democrático, pocos son ya los países europeos, junto a España, gobernados por la izquierda socialdemócrata. Paradojas del destino, los que han creado, alimentado y aprovechado esta crisis brutal e injusta son los que harán caja y reparto de beneficios y al final asaltarán las riendas del poder. Los culpables de hoy son los gobernantes de mañana, salvo que funcione y logre impedirlo el arma más eficaz de una democracia, el arma determinante de los votos depositados en una urna.

reforma laboral

2010-06-30T10:30:00.000-07:00

Coa chegada do verán agroman os primeiros datos positivos na dura e fonda crise que estamos a sufrir dende hai dous anos. Mal que lles pese a algúns, que ven nos males do país o seu medrar político ou negocio mediático. Todo apunta a que estamos a saír dos datos negativos propios dunha recesión e recuperar o camiño da recuperación, tan necesaria para crear emprego, primeiro dos problemas deste país.

Tras seis trimestres consecutivos de recesión, empezamos a crecer. Crece a produción industrial, mellora o consumo privado, o comercio minorista faino por primeira vez dende 2007, recupérase o comercio exterior, aumentan os ingresos tributarios despois de dous anos, aumenta a creación de novas empresas e soben o turismo, a compravenda de vivendas e tamén de vehículos. Resulta pouco relevante, pero tamén o paro baixa nos últimos meses e aumentan significativamente as afiliacións á Seguridade Social.

O Goberno de Zapatero ten adoptado neste tempo moitas medidas fronte á maior crise económica nunca coñecida, con capacidade de reacción e firmeza, diante de situacións inimaxinables e cambiantes, e sempre por diante doutros países, idealizados pola dereita española, Italia, Francia, Alemaña e mesmo Inglaterra.

Tomamos medidas difíciles e dolorosas para evitar o derrube das economías europeas, a desaparición do euro e o colapso do noso país. Porque había que reducir de xeito inmediato o déficit público. Agora temos que poñer tódolos esforzos na dirección do emprego.

Por responsabilidade de goberno e compromiso de país, temos que reformar o mercado laboral para crear un escenario social que nos permita crear máis emprego indefinido e acabar coa precariedade. Antes de aprobar esta reforma esgotamos tódalas posibilidades de consenso entre empresarios e sindicatos, foron moitos meses de negociación que non chegaron ó punto de consenso, pero que puxeron sobre a mesa medidas dunha e outra parte, moitas delas recollidas nesta proposta laboral.

Unha proposta de reforma que pretende reducir a temporalidade excesiva do noso mercado de traballo e incentivar os contratos indefinidos, incrementar as posibilidades de adaptación das condicións laborais á situación real das empresas mediante procesos de negociación entre empresarios e traballadores e tamén, clarificar as causas de despido por razóns económicas. Unha proposta que pretende mellorar a flexibilidade do mercado laboral sen prexudicar ós traballadores e que prestará unha maior atención ós colectivos de xoves e parados de longa duración.

Nesta ocasión Rajoy deberá aclarar dunha vez por todas a súa proposta de reforma laboral e deixarse de palabras demagóxicas, enganosas e valeiras de contido. Se quere outra reforma laboral que fale con claridade, escriba negro sobre branco e a presente no Parlamento para retratarse diante de tódolos españois. Rajoy non pode seguir a ocultar as súas verdadeiras intencións. Non pode pedir reformas, dicir que chegan tarde, votar en contra e non presentar unha alternativa.

Porque cada día máis vemos como na solución dos problemas de España nunca está o Partido Popular, nin se lle espera. Este país non se merece a irresponsabilidade dun partido que pretende debater sen ideas, confrontar sen alternativas, criticar sen propostas e gañar a costa do que sexa. Non se merece un partido de dereitas que por puro interese partidista se ten situado na dereita da dereita europea.

Co seu non a todo o PP tenta, un día si e outro tamén, empuxarnos a todos cara o abismo das calamidades, para así poder facerse coa caixa dos votos do descontento e o malestar. A súa ambición de poder non ten límites, abonando día a día o malestar da cidadanía, desprestixiando as nosas posibilidades e minando a credibilidade do noso país, convencidos de que o seu partido irá mellor, canto peor vaia España.

barbaridades PoPulares

2010-06-22T04:27:00.000-07:00

A lideresa nacional asiste a un acto público do PP en Madrid e presume diante de Rajoy: “esta mañana ya hablé y he dicho barbaridades sobre la reforma light del Gobierno”. De novo un micrófono aberto, e xa son moitos, deixa en evidencia as malas artes destes patrioteiros populares, que levan o estandarte no corazón e a patria na carteira.

Está claro, existe unha campaña de acoso e derribo de Zapatero, perfectamente deseñada e planificada, e son perfectamente conscientes das moitas barbaridades que no día a día executan nunha sinfonía estridente de desprestixio e crispación, sen importarlles para nada o dano que están a facer ó país, á súa solvencia económica e ó benestar cidadán, porque prefiren o peor para España antes que apoiar ó Goberno.

Moitas barbaridades que a cotío temos que escoitar co obxectivo único de facerlle dano ó Goberno, falando mal de España e da súa economía e opoñéndose a calquera medida para saír da crise. E digo eu, que pensarán agora de Inglaterra ou Alemaña, ¿tamén son países tutelados e intervidos pola Unión Europea, ou perderon a súa soberanía económica?. Seguramente pensarán que despedir a 15.000 funcionarios alemáns é unha medida necesaria, que os recortes sociais en Alemaña, tamén en pensións e sanidade, son xustos ou que subir os impostos de todos é unha medida xustificada.

Como efecto colateral a crise está a mostrarnos a faciana máis dura da dereita española, desquiciada polas ansias de poder, que na mañá racha as súas vestimentas polas medidas de austeridade en España e pola tarde se felicita entusiasta dos recortes sociais en Alemaña e Inglaterra. Rajoy non entende que con tantas barbaridades están a xerar máis desconfianza nos mercados financieiros e a prexudicar máis os intereses de España e as súas posibilidades de recuperación.

Cando un dirixente está ensimesmado na inmediatez dos seus intereses e satisfaccións personalistas, desátase a paixón desenfreada dos dirixentes populares máis achegados por cubrir o seu cupo diario de barbaridades. Así o dobre discurso do PP e o seu comportamento hipócrita chegan ós límites da charlatanería convulsiva do que persigue o favor da xente con propostas populistas, pero á hora de demostralo, actúa de xeito temerario e oportunista.

O mesmo día que Rajoy lanzaba a súa proclama para reducir gastos na propaganda electoral, os veciños de Ferrol erguíanse coas vallas publicitarias do candidato do PP á alcaldía, tamén Aragón ou Cataluña amanecían tomadas pola carteleiría popular das súas candidatas, e Feijóo celebraba un macroacto no monte do Gozo e todo, un ano antes das próximas eleccións. Toda unha mostra de coherencia e seriedade, un comportamento “responsable” dos dirixentes do PP que non deixa de ser un despropósito, un derroche e tamén unha ofensa, porque nos queren tomar por parvos.

Nesta obsesión enfermiza do PP chea de barbaridades estratéxicas e críticas destrutivas, bótase de menos un mínimo de lealdade institucional, madurez política e compromiso de país, ó fío do que ten manifestado o ministro finlandés e tamén coordinador do PP europeo, Jyrki Katainen, no senso de animar ós partidos, tamén na oposición, a actuar de forma responsable , porque “no es tiempo de buscar réditos políticos a corto plazo”.
Coincido con Katainen, e coa maioría dos cidadáns, porque considero que nestes difíciles momentos temos que pensar máis no futuro do país e dos cidadáns, que nos propios ou de partido, como está a facer lamentablemente o PP. Mentres, Rajoy mira para outro lado, na máis absoluta indiferenza e instalado no pensamento único do non polo non, cautivo como está do síndrome da Moncloa perdida.

a política do “no, nunca, jamás”

2010-06-08T08:10:00.000-07:00

A crise está a ser dura, longa e difícil. Sen dúbida a crise económica e financeira máis grave dos últimos oitenta anos. Difíciles e dolorosas son tamén as medidas de axuste que o goberno socialista está obrigado a tomar para protexer a nosa economía dos especuladores e evitar a quebra do euro. Medidas necesarias para evitar males maiores, como xa acontece en Grecia, e que poderían estenderse ó conxunto de Europa. Medidas inevitables, as mesmas medidas que outros países da zona euro están a tomar, con gobernos de tódalas ideoloxías, como Italia, Reino Unido, Francia, Portugal e mesmo Alemaña.
Son medidas difíciles para os empregados públicos e moitos pensionistas, pero imprescindibles para reducir o déficit que hoxe temos por mor do elevado gasto público. Un gasto público que o goberno socialista tivo que facer para evitar o peche de moitas empresas e manter o seu emprego, para incentivar a economía, para axudar ós concellos e para protexer a familias, pensionistas, discapacitados e parados diante dos envites dunha crise tan cruel, como inxusta.

Porque cando falamos das orixes do déficit público, estamos a falar da inversión pública (infraestruturas) e das políticas sociais(educación, sanidade, pensións e dependencia), e tamén de protexer a máis de 3 millóns de persoas que neste tempo perderon o seu emprego. Sen dúbida a prioridade deberá ser a recuperación económica e a creación de emprego, pero primeiro e agora hai que axudar ós que o perderon.

Porque este goberno en 6 anos incrementou o gasto social nun 50 por cento, as pensións mínimas nun 49, e o salario mínimo interprofesional nun 35. Porque no 2004 a pensión mínima de xubilación, con cónxuxe a cargo, estaba en 485 €uros, hoxe está en 725. Porque coa lei da Dependencia, como dereito universal de protección, hoxe máis de medio millón de persoas teñen atención pública, e iso hai que pagalo.

Son medidas difíciles e dolorosas, que teremos que complementar nos próximos días con outras, de carácter impositivo, dirixidas a aqueles que máis teñen en patrimonio e renda. Medidas difíciles unicamente explicables dende o interese xeral de España, e tremendamente dolorosas para quen as toma ou quen debe defendelas, convencidos de que neste momento temos que pensar máis no futuro deste país e o benestar dos seus cidadáns, que nos propios ou de partido, como está a facer lamentablemente o partido popular.

Entendo e comprendo as protestas de funcionarios e moitos pensionistas, pero non soporto o cinismo hipócrita dos populares que levan meses pedindo recortes, sen dicir onde hai que recortar e agora se colocan á cabeza da manifestación. En todo este tempo os populares están a escribir a súa Teoría e Práctica da Crispación, con total ausencia de propostas e saturación indecente de demagoxia.

Porque cando falamos de austeridade haberá que dicir que a débeda do concello de Madrid é, neste momento, a metade da débeda de tódolos concellos de capital de provincia xuntos, e que as Comunidades Autónomas máis endebedadas e con máis paro son Madrid e Valencia, curiosamente tamén actores protagonistas do culebrón gürtelliano, que contan coa colaboración inestimable de Galicia e Castela-León.

Rajoy vive a crise de todos como a oportunidade da súa vida, co pensamento único das eleccións. O mesmo Rajoy que con Aznar conxelou varios anos o salario dos funcionarios e o salario mínimo interprofesional, cando a inflación estaba no 4 por cento e as hipotecas por riba do 10, agora simula defender ós traballadores.

No PP teñen unha obsesión enfermiza, danar ó Goberno de Zapatero, non entenden que con tanta crítica destrutiva están a xerar máis desconfianza nos mercados financeiros e a prexudicar os intereses de España e as súas posibilidades de recuperación. Son os de sempre, os que nunca se acordaron das políticas sociais, son os da contra, instalados dende hai anos na estratexia do “no, nunca, jamás”.
.

Feijóo, 1 ano de desgoberno

2010-04-27T03:01:00.000-07:00

Cómprese un ano da chegada de Feijóo ó goberno, doce meses envolto no manto da adulación e coreado pola corte de opinadores agradecidos. 365 días instalado no discurso evasivo e irresponsable, impropio dun gobernante, que precisa dun inimigo exterior para distraer a atención sobre a súa inacción e incapacidade. .

En troques de gobernar para superar a crise, ten malgastado todo un ano do seu mandato, en desfacer logros do anterior goberno de Touriño e criticar as políticas do actual de Zapatero, que a pesares da brutal crise está a manter, en Galicia, investimentos que superan os 2000 millóns de euros anuais. Inútil intento de escapar da responsabilidade que ten como Presidente de Galicia.

Un presidente que ten abandonado a Galicia, un país que non se merece se lle diga que a situación económica non se vai a arranxar ata 2012, esperando que escampe o chaparrón, e mentras culpando a diestro e siniestro de cantos males acontecen, en permanente campaña electoral, agora parece que tamén pola sucesión que ten que chegar a Madrid.

Un desastre de goberno de dereitas que está a provocar un desastre a tódolos galegos e galegas. Porque elexiu mal ós seus Conselleiros, quizais non había outros mellores, pero o certo é que son demasiados erros cometidos e moitos conflitos evitables. Os de Cultura e Educación encabezan a lista dos despropósitos, danlle unha nota de cor. O do Territorio pendente de investigación, e ó fronte de Traballo unha Conselleira incapaz de gastar o seu orzamento nas políticas de emprego, máis de 120 millóns de euros, por non falar da súa implicación persoal nas contratacións fraudulentas ou o fomento da economía sumerxida.

Un ano perdido sen dúbida, no que temos retrocedido en calidade e cantidade, en benestar e progreso. En urbanismo, no rural, no mar, en educación, en sanidade, en benestar, en medio ambiente, asistimos un día si e outro tamén a un labor incesante de demolición e parálise. Cunha total falla de ideas, iniciativas e proxectos, temos un goberno adicado en exclusiva a derogar normas, paralizar actuacións, reducir servizos ou entorpecer o traballo dos outros, vexase mesmo coa autovía Lugo-Santiago.

Asistimos ó ano feijooniano onde tódolos indicadores económicos e sociais empeoraron: máximo nivel histórico de parados e mínimos na creación de emprego, reducción do gasto social, recortes bestiais no ensino, hoxe máis caro e menos público, na saúde pública, aumento das listas de espera, paralización da dependencia, retraso nas obras viarias, desamparo progresivo nas medidas de protección do territorio, da costa ou da paisaxe. É evidente que o seu plan de austeridade non sinificou máis que tixeira e máis tixeira nos gastos sociais, nos libros de texto, nos comedores, no número de mestres e de médicos, nas intervencións quirúrxicas, e na asistencia ós dependentes.

Este debería ser o debate político en Galicia, o labor de Feijóo como Presidente da Xunta. O moito que prometeron no seu día, o tanto que mentiron antes e despois da campaña e o pouco que están a facer para mellorar as condicións de vida dos galegos, porque mal que nos pese estamos diante dun ano perdido para os galegos, dun ano de desgoberno da dereita en Galicia.
.

procesión dos caladiños

2010-04-12T11:43:00.000-07:00

En tempos da Pasión, chega o “Vía Crucis gürteliano” para o PP de Rajoy. Din algúns dos seus dirixentes, porque Rajoy cala con aplomo e disimulo, que non hai nada novo, que non houbo nin hai financiamento irregular.

Non vou ser eu de levarlles a contraria, o proceso está en marcha e a xustiza dirá. Pero si quero constatar feitos que ó día de hoxe son irrefutables e resultan clarificadores para que cada quen de nós elabore a súa propia opinión.

Catro son as Comunidades Autónomas afectadas, Madrid, Valencia, Galicia, e Castela e León. Afecta tamén a varios concellos populares, Pozuelo de Alarcón, Arganda del Rey, Boadilla del Monte, Majadahonda, e a importantes dirixentes do PP, Bárcenas, todavía Senador; Crespo, Secretario de Organización do PP en Galicia con Fraga e alto cargo de Portos con Feijóo; Camps, Presidente da Comunidade Valenciana; Rita Barberá, alcaldesa de Valencia, José Manuel Fernández, Presidente do Parlamento de Castela e León, López Viejo, ex Conselleiro de Madrid, e así ata máis de 60 deputados, alcaldes, concelleiros, e cargos públicos do PP. Coñecemos ós presuntos autores físicos da trama delictiva, coñecerase algún día ó autor intelectual.

Bárcenas, durante 20 anos tesoureiro do PP, foi figura clave desta trama dende o seu despacho, en Génova 13. Alí ten recibido moitos cartos, moitos millóns de procedencia pública que a fin de contas eran de tódolos cidadáns. O resto de imputados presuntamente participaron desta festa rachada dos regalos e as viaxes, dos boatos e os luxos, de enriquecementos e dobres contabilidades.

O sumario tamén aporta documentos contables que confirman que o PP ten financiado “irregularmente” multitudinarios actos públicos en Valencia e outros de carácter electoral en Galicia, entre 1996 e 1999, con pagos contabilizados a terceiros ou cartos procedentes da trama gürteliana, en metálico e sen factura. No caso de Galicia este montante sombrío superaría os 3 millóns de €uros.

A dirección nacional do PP non tomou ningunha medida contra de Bárcenas e os principais implicados. Son eles os que, esgotando tódolos tempos e cando a situación resulta insostible, voluntariamente se van afastando. A saber, tódolos parlamentarios separados do partido, ó día de hoxe seguen a votar co PP nas diferentes cámaras.

Neste festival popular amenizado polos Gürtel, Matas, Camps ou Fabra, e mesmo a medalla de Aznar, resoan as frases lapidarias dalgúns populares, de Aznar o divino, cando dí en Sevilla, “nuestro partido ha sido siempre incompatible con la corrupción”, e mesmo do soberbio Feijóo, “somos los más interesados en que se investigue todo”. Nada comparable coa sentencia da lideresa Aguirre, “yo he sido la que ha destapado el caso Gürtel”.

Algo cheira nos aledaños de Génova 13. Virá de dentro?. Mentres, Rajoy cala.

Guerra de muller

2010-03-24T04:32:00.000-07:00

Non se trata dunha equivocación, nin dun xogo de palabras, é un feito constatado e publicado que o pasado luns, 8 de marzo, na praza do Obradoiro, o Conselleiro de Economía, Sr. Guerra, celebraba o día da muller traballadora disfrazándose de “fregona global”, evidenciando unha vez máis o desprezo máis absoluto que no goberno de Feijóo teñen polas políticas de igualdade, e o que ven a ser moito máis grave o pouco respecto e consideración polo traballo da muller galega.

Esta sería unha noticia do máis ridícula e ferinte, de non estar superada pola propia xustificación que o Conselleiro veu a dar da súa “performance doméstica”, versión que non ten desperdicio, “el objetivo de tal acto era demostrar nuestro compromiso con la igualdad entre hombres y mujeres”. ! canta desfachatez e descaro !

Non estaba só o conselleiro, en presenza do propio Presidente, compartía escena coa Sra. Mato, exemplarizante Conselleira de Traballo, que non deixa de fabricar paradas en Galicia, a pesar de que hai uns meses fora noticia por promover e amparar o servilismo doméstico a tempo completo, sen contrato nin seguro. Unha das medidas innovadoras deste PP de Rajoy e Feijóo, para loitar contra o paro feminino e traballar pola equiparación salarial da muller.

A realidade feijooniana supera sempre a ficción esperpéntica dos seus conselleiros, Guerra e Mato, porque as súas políticas antisociais están adiantando pola dereita ás propias do seu padriño mentor Fraga, que no 1991 creaba o Servizo Galego de Promoción da Igualdade do Home e da Muller.

Un organismo autónomo da Xunta de Galicia que ten entre os seus obxectivos a promoción da igualdade nos ámbitos familiar, laboral e político. No 2010 Feijóo, o seu alumno máis avantaxado, pretende agora suprimilo, e tamén paralizar a Lei 2/2007, de Igualdade no Traballo en Galicia, aprobada polo anterior goberno, sendo Conselleiro o lucense Ricardo Varela.

Vivimos tempos desafortunados e difíciles para Galicia, de crise económica, pero tamén de recortes sociais e merma nos dereitos, mentres o goberno do Partido Popular de Feijóo vive inmerso nun Entroido permanente de excesos, excentricidades e transgresións carnavalescas que imprimen o seu imaxinario político e sustentan un Goberno de ousados incapaces e inactivos mentireiros, onde pululan conselleiros como o disfrazado de Economía e a contratadora de Traballo, pero tamén outros tan ilustres coma o Conselleiro de Cultura que fala da “acomplexada cultura galega”, dende un concello chamado “Desván de los Monjes”. Mellor non seguir.

Señores todo vai ben, e Galicia tamén porque o Papa virá en novembro, segundo anuncia o arcebispo compostelán Xulián Barrio. No seu séquito arcebispal estiveron presentes en Roma, o Sr. Feijóo e a súa “colaboradora”. Asombrado me deixan estas “liberais” curias romanas polos seus, para nada disimulados, esforzos de superar o desfase monumental que existe entre os postulados dogmáticos da súa xerarquía episcopal, e os avances en dereitos e liberdades dunha sociedade moderna e civilizada. Queda dito e publicado, as “parellas de feito” dos prohomes da dereita que acoden ó Vaticano, fano en calidade de “colaboradoras”, amén. Señores todo vai ben, e senón, maloserá...

con rumbo firme

2010-03-09T09:42:00.000-08:00

A modo de lenda mariña, propoño un exercicio de simulación virtual. Nun barco navegamos por un mar encolerizado e bravío polo temporal de ventos ciclónicos que dificultan a nosa travesía e ameazan co seu afundimento nas profundas augas transoceánicas. O capitán do barco está aferrado ó temón e trata de salvar o navío, pero sabe moi ben que para elo necesitará do esforzo común de tódolos tripulantes.

Trátase de remar todos xuntos e na mesma dirección para chegar a porto seguro, para salvar o buque e así non sucumbir ós cantos das populares sereas que anunciando medo e desconfianza nos chaman para levarnos ata os cantís da desfeita nacional.
É verdade que o capitán ten a responsabilidade de aferrarse o temón para dirixir a nave a bo porto e deixarse a pel no empeño, se para elo fose preciso, pero nunca poderá ser visto coma o causante da tempestade que nos ameaza, como así pretende o segundo de abordo que, co chaleco salvavidas posto, agarda impasible que se produza a catástrofe para así poder recoller o botín do naufraxio.
Volvamos ó mundo real e interpretemos o mar embravecido e colérico como a maior das crises financeiras mundiais dos últimos oitenta anos, e identifiquemos o buque transoceánico coa bandeira española; o capitán e o segundo penso non necesitan presentación, de todos son coñecidos, porque todo parecido coa realidade é a pura realidade.
Nada debe distraer o rumbo da economía española, que castigada polas turbulencias da situación financeira internacional, trata de saír con forza desta crise tempestuosa e recuperar a creación de emprego, porque crear emprego é hoxe o que máis nos debe preocupar e ocupar.

Nada nos pode distraer desta empresa, nin os exabruptos verbais dalgúns populares, nin os micrófonos abertos da lideresa, tampouco os dedos ameazadores dos resentidos, nin as verbas agoreiras dos sempiternos perdedores.
Eles son os mesmos que seguen a pensar que canto peor para España, mellor para o PP, pero non se decatan de que o seu discurso tremendista pode volverse contra eles e deixalos á deriva nos mares do esquecemento e a mentira.
Insistir que o momento é chegado de remar todos e todas na mesma dirección e con rumbo firme, e por iso nestes días temos que falar de acordos e consensos. Primeiro porque creemos no diálogo, segundo, porque somos autocríticos cos posibles erros cometidos na percepción inicial desta crise e tamén naquelas respostas que non acertamos, e convencidos de que hai que xuntar tódolos esforzos para remontar esta situación, eso si, para saír todos xuntos e sen que ninguén quede tirado na cuneta da exclusión marxinal.
Estamos a falar de pactos, no convencemento de que acordar dende a discrepancia e a diferenza é o que mellor distingue a un verdadeiro “patriota” e, porque realmente estamos nun momento de especial dificultade da nosa economía social, onde merece a pena dialogar e acordar, polo ben do país e dos seus cidadáns.

Esperanza en "La Maliciosa"

2010-02-21T03:30:00.000-08:00

Hai uns días, Esperanza Aguirre, que se ten convertido nun dos clásicos populares máis disonantes, fixo boa gala da súa exquisita educación e solidez democrática ó afirmar con soltura de lideresa nacional, “hemos tenido una inmensa suerte de poder darle un puesto a Izquierda Unida quitándoselo al hijoputa...”, cando se refería ó seu “gallardo” compañeiro de partido, no máis elegante respecto institucional que a caracteriza.

Por certo fixo estas declaracións cando estaba de visita institucional nun pobo da serra madrileña, ó pe da Maliciosa. E que ninguén se confunda porque a Maliciosa non é un alcume malintencionado, trátase dun montículo na serra de Guadarrama.

Todo podería quedar nunha inoportuna anécdota de non ser porque outro insigne popular, Telmo Martín, candidato á alcaldía de Pontevedra, non dubidaba en utilizar semellante exabrupto verbal en referencia ós profesionais da comunicación, despois dun acto político.

Cando parecía que na casa popular gobernaba a calma chicha, un despistado micrófono revelaba a sangría fraticida que se vive en Génova 13, a modo de pesadelo por capítulos.

Son días nos que Rajoy valora as palabras da súa lideresa como “las pequeñas cosas de la vida”, e Feijóo cun tamén “así es la vida” consólase da súa estrepitosa derrota diante da dinastía Baltariana tras laminar dun boinazo ó seu candidato. Porque algo que non sabía Feijóo é que Baltar é o PP de Ourense, e o PP de Ourense non é nada sen Baltar. Aviso para navegantes, como dicía Don Pío Cabanillas, “cuerpo a tierra que vienen los nuestros”.

E polo que poida ser, un Rajoy impotente asiste impertérrito e mira para outro lado cando se confirma que o seu “ex-tesoreiro”, imputado no maior dos casos de corrupción política e persoal dos últimos anos, non só segue a manter o carné de militante do PP e o status de Senador, tamén conserva despacho, coche e secretaria na sede madrileña popular e segundo contan algúns medios a súa defensa diante do Tribunal Supremo está a ser costeada cos cartos do PP de Rajoy, contados por varios miles de euros. Por algo terá que ser, ou non?.

cajas e caixas

2010-02-10T07:35:00.000-08:00

Á hora de delimitar responsabilidades pola situación de crispación, case que xeneralizada, que estamos a vivir en Galicia por mor das caixas, da lingua, do prezo do leite, das listas de espera, dos libros de texto, dos recortes no ensino, do parón eólico e acuícola, do paro galego, o recorte de dereitos, do control mediático, algo terá que ver o Goberno do PP de Feijóo, a piques de cumprir o seu primeiro ano.

O victimismo lastimoso e o chorique fraguiano, típicos da dereita galega, de pouco ou nada nos servirán para superar unha situación de crise económico-financieira que en Galicia se ve profundamente agravada por decisións anti-galegas e de retroceso social provocadas polos que agora mandan, que non gobernan, a golpe de decreto e abusan do seu poder para impoñer leis como a de caixas, visiblemente inconstitucional e feita á súa medida e para o seu proveito en menos de vinte días.

O vello recurso ó inimigo de Madrid utilizado por Feijóo para disimular a súa incompetencia e a inutilidade do seu Goberno non soporta a máis mínima análise racional, porque si Galicia non ten hoxe un Estatuto de primeira división é porque o PP de Feijóo bloqueou no seu día a súa reforma, impedindo así que teñamos un teito competencial similar a Cataluña ou Andalucía.

Un ano despois Feijóo e o seu goberno, ese gran descoñecido, téñense constituído nun verdadeiro problema para o futuro dos galegos. A súa cegueira política e ansias de poder fan que moitas das súas desfeitas reboten contra Galicia, obstaculizando o seu desenvolvemento como país e deteriorando a convivencia dos galegos e galegas.

Porque o debate das caixas que tenta impoñernos o Partido Popular responde a unha estratexia debidamente planificada polos señores Rajoy, Rato e Feijóo, coa intención de entregar nun mesmo paquete, con envoltorio de galeguidade, Caixa Galicia e CaixaNova a Caja Madrid, dentro do proxecto de constitución de “una, grande y popular” caixa de aforros española presidida por Rato. Estamos pois diante dun engano argallado no pasado verán nos despachos de Génova para controlar politicamente esta nova entidade financeira, que hoxe se ve confirmado nas reunións “de traballo” que están a manter nestes días na cidade imperial toledana representantes de Caixa Galicia, Caja Madrid e Bancaja.

Poderase xogar ó despiste e facer ruído mediático pero a verdade é que asistimos atónitos ó debate sobre os remedios, (fusión si, fusión non) que necesitan os enfermos, pero para nada se fala da súa doenza, da xestión que as levou á UCI do Banco de España.

Moitos galegos estamos a botar en falla algunha explicación dos seus sempiternos dirixentes Méndez e Gayoso acerca dos males acaecidos polos riscos que temerariamente asumiron en operacións especulativas e urbanísticas do Levante, Canarias ou Costa do Sol, e por qué non, tamén explicar a tódolos galegos como estas dúas entidades “galegas” se teñen convertido nun viveiro de emprego vitalicio e lucrativo negocio de familiares e achegados.

Eles son os auténticos responsables da situación actual, Feijóo e o seu partido serano da súa disolución en Caja Madrid. Por certo, aqueles que presumen do “pedigree” da galeguidade con exclusividade sectaria sería bo preguntarlles onde teñen a hipoteca ou a nómina, levariamos máis dunha sorpresa.

máis PP, menos galego

2010-02-08T06:58:00.000-08:00

Coa invernía chegou o “borrador feijooniano” do despropósito e a traizón, vía decreto da Xunta que trasladará ós centros educativos o conflicto da lingua xerado polo propio Feijóo en campaña electoral. Un decreto presentado en período vacacional, como é costume da dereita, con premeditada aleivosía, opacidade e aproveitando o discorrer vaporoso da noite da despedida e dos consensos rotos.

Sen dúbida unha norma elaborada de costas á sociedade galega e por xentes que pouco pisaron as aulas e centros onde agora se pretende provocar o conflicto. Pouca esperanza queda para recuperar ese consenso lingüístico roto pola decisión intransixente do presidente popular, que elimina esa necesaria discriminación positiva en favor do galego, que no seu día, aló polo 2004 e con Fraga como Presidente, nacía da unanimidade parlamentaria galega.

Unha discriminación positiva e necesaria para garantir a competencia do
alumnado en galego e castelán, que agora atopa no “borrador por decreto” do PP unha drástica reducción das horas en lingua galega en detrimento da sobrevaloración do castelán, de por sempre xa sobradamente privilexiado. Na grande maioría das aulas impoñerase a doutrina do nunca ben entendido “patrioterismo españolista”, acaparando as clases en castelán máis do 65 por cento das horas lectivas.

Nós daquela e agora apostamos polo consenso social e a concordia lingüística, e reclamamos do goberno conservador da Xunta a volta ó espírito de 2004, pola vía da proposta do propio Consello da Cultura Galega de crear unha Comisión Parlamentaria onde as forzas políticas, axentes sociais e a comunidade educativa poidan debater e acordar sobre o desenvolvemento do Plan Xeral de Normalización.

Porque o Consello da Cultura ten sido rotundo, "en ningún caso se deben tomar medidas que supoñan pasos atrás no proceso de recuperación do galego", e claro ó aseverar que a nosa lingua “precisa dun apoio especial para superar a súa posición actual de desvantaxe respecto do castelán”.

O “borrador de Feijóo” desvela as súas verdadeiras intencións porque tamén é claro, orixinando un problema onde non había, e rotundo ó claudicar na defensa e protección da nosa máis importante sinal identitaria, a nosa lingua.

A maioría dos galegos levamos tempo apostando polo entendemento, a convivencia e a unidade de todos e todas en torno á lingua galega, sobran por tanto enfrontamentos en algo tan noso como son o uso, disfrute e defensa do galego. Porque unha lingua ten que ser valor de comunicación e convivencia, pero nunca xamais arma de discriminación, elemento separador ou postulado separatista. Por iso, rexeitamento total ós que pretenden dividirnos por mor das linguas, ás veces con imposicións vía decreto, ás veces con sectarismos exclusivistas.

la contra

2010-01-08T03:46:00.000-08:00

O pasado decembro foi clarificador, os Presidentes autonómicos do PP que asistiron á Conferencia de Presidentes, non así á celebración da Constitución, interpretaron “o melodrama pilatiano” do lavatorio de mans, cando se trataba de traballar contra do paro que nestes meses asola milleiros de fogares, tamén nas súas comunidades.

Coa súa covarde abstención pretenden afastarse das responsabilidades de goberno que teñen asumidas nas políticas a desenvolver contra do paro e a favor da recuperación económica. As comunidades, tamén as gobernadas polo PP, son Estado e xestionan a totalidade dos recursos públicos referidos ás políticas activas de emprego, que son da súa competencia exclusiva. Penso que algo terán que ver co paro e os medios para combatelo, algo terán que ver coa saída da crise e a recuperación da economía e do emprego.

O propio Presidente Zapatero presentou unha proposta sobre materias moi concretas, que asumía tamén propostas dos populares, na liña de acadar o consenso e sumar esforzos. Tódalas CCAA, agás as gobernadas polo PP, estiveron neste acordo, as gobernadas por socialistas e tamén as de Navarra, Cantabria e Canarias. Os propios sindicatos e patronal valoraron positivas e acertadas as medidas propostas.

O que sabemos é que os Presidentes autonómicos do PP, que previamente foran adoutrinados en Génova-3, sen ler a proposta do Goberno, anunciaron de mañá cedo que estarían “na contra”. A súa posición era perversa e premeditada, facer fracasar a Conferencia de Presidentes, porque pensan que nestes momentos o mellor para eles é o peor para España. Participan dun pensamento único: canta máis crise, máis descontento e máis votos.

Fronte ó NON do PP, as propostas do Goberno deberían conformar a verdade informativa e a conciencia cidadá. Por iso resulta lamentable que o interese electoralista dun partido prime sobre o seu sentido da responsabilidade e a defensa do interese xeral.

Dificilmente poderán explicar a súa negativa a traballar porque os traballadores manteñan ou recuperen o seu emprego, a colaborar para impulsar un novo modelo industrial, reformar o sector dos servizos ou avanzar na liberalización de sectores básicos coma o enerxético, as telecomunicacións e o transporte.

Nas críticas desaforadas do PP botanse de menos a lealdade institucional, a madurez política, a responsabilidade de goberno e o interese xeral da cidadanía. Os dirixentes populares manteñen unha posición egoísta e partidista, que non evitará que o resto de gobernos e partidos sigamos a traballar para gañar esta batalla e acadar a recuperación económica e volver a crear emprego. E dos votos xa se ocuparán os cidadáns no seu día.

Temos unha dereita incapaz de pensar e traballar en positivo, sempre contra toda proposta que veña do Goberno. Como autómatas da crispación están a ser os do non polo non. Excederon con moito os límites dunha oposición minimamente civilizada; agora son “la contra”.

2009-12-15T07:36:00.000-08:00

Hai 25 anos que neste país existe unha regulación legal da interrupción voluntaria do embarazo. Nestes días estamos a debater unha reforma que a maioría entendemos como necesaria, equilibrada e razoable.
Necesaria porque 25 anos cambiaron moito a realidade social do noso país, e hoxe faise necesaria unha maior seguridade xurídica para as mulleres que deciden interromper un embarazo, e tamén para os profesionais sanitarios que interveñen no proceso.
Tamén porque nos últimos anos están a aumentar o número de embarazos en adolescentes e o número de abortos practicados. De nada serve mirar para outro lado, a realidade é a que é: hai que acometer aquelas reformas necesarias para resolver posibles carencias e impedir inxustizas sobrevidas na actual normativa legal.
O proceso elaborador de máis dun ano, previo á súa tramitación parlamentaria, ten sido laborioso, reflexivo e transparente. O resultado está a ser unha reforma legal que pretende reducir o número de embarazos non desexados, establecer limitacións que hoxe non existen e garantir os dereitos de intimidade e dignidade das mulleres, amais de incorporar importantes medidas de prevención e saúde sexual e reprodutiva.
O partido popular está en contra desta reforma, como estivo no seu día en contra da despenalización do aborto, aínda que durante oito anos que gobernaron con Aznar e Rajoy mantiveron a lei e non a aboliron. Non quero pensar que si agora non queren reformala é porque queren que se manteña a lei actual que consideran está ben. E pregúntome eu, si algún día volven a gobernar, ¿mirarán de novo para outro lado?.
Chegado a este punto, non deixo de pensar na Conferencia Episcopal e na súa máis que estridente condena pública e publicada de todo aquel que apoie co seu voto a reforma desta lei. E volvo preguntarme, ¿esta nova categoría de pecado obxectivo afectará tamén ós ministros e ministras dos gobernos de Aznar e Rajoy que durante oito anos mantiveron vixente a actual norma legal, con máis de cen mil abortos cada ano?. Non quero nin pensar que será dos políticos populares, que tamén durante oito anos de maioría absoluta do PP non lexislaron para derogar esta lei.
Se esta xerarquía inquisitorial tampouco acepta o divorcio, ¿estarán tamén os Duques de Lugo en situación de pecado obxectivo, camiño da súa ex-comunión?. A propia Familia Real que ten consentido e amparado, ¿terá que acudir tamén á confesión con arrepentimento público para recuperar o seu status espiritual e confesional ?.
Pepe Bono, actual presidente do Congreso e activo socialista cristián, dende hoxe tamén pecador público pola graza de Rouco, anda consternado porque sufrirá a ex-comunión dos bispos, mentres a un asasino coma Pinochet lle daban a comunión baixo palio. E digo eu, tanto alboroto por tan pouca cousa, porque toda a diferenza de trato está nun sinxelo ex-.
Noutro tempo e lugar dicíallo ós fariseos daquel tempo, alguén moito máis listo ca min, “a Dios lo que es de Dios, y al César lo que es del César”. ¡Qué razón que tiña!.

silencios elocuentes

2009-06-08T11:01:00.000-07:00

Finalizou maio con datos positivos no mercado laboral: descende o paro significativamente e aumenta a afiliación da Seguridade Social. Estamos diante dunha boa noticia sen dúbida, pero que non debemos magnificar porque, dentro deste tempo de crise absoluta e global que estamos a vivir, o dato global do paro rexistrado segue a ser malo, 3.620.139 persoas.

Boa noticia porque é a primeira vez que descende o paro dende hai 14 meses, algo que pode confirmar a boa dirección das medidas do goberno para frear a destrucción de emprego e que estas son acertadas porque empezan a dar resultados. Así e todo hai quen non se alegra.

Son os que dende unha oposición fatalista, fanática e destructiva levan tempo sementando pesimismo e intranquilidade á cidadanía, non propoñendo nada novo, opoñéndose a toda iniciativa do goberno afirmando que non servían para nada.

Pola contra o tempo está a demostrar que o Fondo de Inversión Local (Plan Zapatero), que o PP non apoiou nin votou, está a reactivar a economía e crear emprego, en España máis de 350.00, en Galicia supera os 18.000, en Lugo case que 2.500. Un conxunto de medidas que xa están a dar os seus primeiros froitos nesta loita sen cuartel de todos, traballadores, sindicatos, empresarios, concellos e gobernos, todos menos o Partido Popular, que nin estivo nin se lle espera nestes momentos de crise total que nos toca vivir.

A noticia do paro abre un camiño esperanzador para o conxunto da sociedade española, pero seguramente non tanto para aqueles que levan tempo amplificando os malos datos económicos coa intención única de desgastar ó goberno socialista, participando da teoría patrioteira-visceral de que canto peor, mellor.

É moi elocuente o silencio absoluto do PP nestes días, cando outras veces axitaron en tromba calquera tipo de dato negativo, como si deles se alegrasen. Un silencio dos dirixentes do Partido Popular que os delata publicamente e que debería avergoñalos especialmente porque nos seus bastións de Madrid e Valencia o paro segue aumentando.

Os chamados “brotes verdes” da economía e do emprego, semellan ser toxos e ortigas para algúns populares que converteron os continuos datos negativos do paro no eixo da súa estratexia para criticar a política económica de Zapatero, e agora se senten descolocados co que poida significar de cambio na tendencia laboral.

Dicía que unha boa noticia que o paro descenda, pero sendo conscientes que queda moito camiño por percorrer e moito esforzo por facer para superar a situación de desemprego que padecemos. O obxectivo final non pode ser outro que traballar dende tódolos ámbitos públicos e privados para frear o paro, recuperar o emprego e crecer de novo economicamente.

Todos estamos chamados a unir esforzos, tamén o Partido Popular se realmente son capaces de entender o que significa facer país entre todos para superar esta crise.

accidentes en moto

2009-06-04T02:57:00.000-07:00

Existe unha importante demanda de seguridade para os motociclistas, diante do problema dos accidentes derivados dos choques contra os sistemas de contención nas estradas, unha, porque hai máis motos e máis moteiros, e dúas, porque os sistemas de protección existentes responden a un deseño pensado, no seu día, en función dos vehículos de 4 rodas, maioritarios nas nosas estradas.

Dende hai cinco anos a preocupación deste Goberno pola seguridade, está nas necesidades dos usuarios máis vulnerables das vías de comunicación, entendamos viandantes e motociclistas. Unha preocupación social compartida por tódalas administracións e institucións, cun obxectivo prioritario concreto, mellorar as barreiras de contención nos tramos de concentración de accidentes, para así acadar os maiores niveis de seguridade posibles e desexables.

Hai dous anos aprobábase o chamado “Plan de Seguridade Viaria para Motoristas”, coa intención de poder reducir o número de vítimas en accidente de motos, que contempla catro ámbitos de actuación: preparar ós motoristas para unha condución máis segura, reducir os puntos negros, combater as prácticas de risco na moto e reducir no posible as consecuencias dos accidentes.

Con accións concretas para mellorar os sistemas de protección e contención nas estradas, tamén minorar as marcas viarias horizontais, usar pinturas antideslizantes, control sobre usos indebidos da moto, esixencia total do casco, programas especiais de formación para colectivos profesionais que usan a moto, ou novos deseños viarios que melloren as condicións de seguridade.

Estas medidas específicas para mellorar as condicións de seguridade dos usuarios de motocicletas teñen suposto un gran esforzo inversor en materia de seguridade viaria; porque cando falamos de melloras na seguridade viaria estamos a falar de actuacións concretas e tamén de cartos. Si pensamos na nosa provincia de Lugo, vemos como nestes cinco anos, o Goberno de Zapatero ten destinados 89 millóns de euros en materia de seguridade viaria, máis de 21 millóns corresponden a este mesmo ano. No caso de Galicia, as inversións nesta materia superan os 300 millóns, e contemplan melloras en máis de 130 km. da rede estatal.

O novo sistema de contención e protección en caso de accidente de moto, consiste na colocación dunha nova barreira por debaixo da xa existente para evitar que os motoristas poidan pasar por debaixo da mesma e impedir así os golpes contra os soportes. A nova barreira inferior está situada a 3 centímetros do chan e actúa para absorber a forza do impacto ao producirse o accidente, cun perfil que se adapta tamén ao casco do motorista, de xeito que ao producirse o impacto a barreira diminúe os sucesivos golpes na cabeza.

Por iso é moi importante coñecer en qué circunstancias se produce un accidente de moto, o que poderíamos chamar perfil do motorista accidentado. Así teremos que ter en conta que oito de cada dez accidentados teñen menos de corenta anos, se accidentan na fin de semana e se corresponden con motos potentes e novas, que teñen menos de tres anos de uso e cilindradas superiores ós 500cc.

Un traballo intenso deste goberno en seguridade viaria para os motociclistas, que conta xa con bos resultados, mostra de elo é que durante o ano pasado os accidentes en moto se teñan reducido en case un trinta por cento, mentres no conxunto de Europa seguen a medrar.

unha raiola de sol

2009-05-25T10:00:00.000-07:00

Continúan as duras dificultades para as economías mundiais, tamén a nosa, pero coma unha raiola de sol no medio do temporal, aparecen indicios esperanzadores anunciando o que podería ser unha incipiente recuperación económica. Sabemos que calquera informe dun organismo internacional ou nacional, sexa público ou privado, que aporte datos e cifras económicas terá apreciacións negativas ou positivas, dependendo da lectura que se lle queira dar.

Dende marzo vense apreciando unha incipiente recuperación nos mercados financeiros, tras longos meses de caídas abismais e inestabilidade suprema. Esta melloría mínima e gradual aporta pequenas doses de optimismo diante do que poida ser unha pronta recuperación e inicio de actividade económica que nos devolva axiña á situación anterior de crecemento estable e consolidación do benestar.
Todo axuda, as propias medidas económicas e sociais aprobadas polo Goberno de Zapatero, xunto con outras que están a desenvolver algúns dos gobernos autonómicos, están a ter un efecto positivo recoñecido polo propio Banco de España, e outras entidades comunitarias. Medidas que están a dar os seus primeiro froitos, liquidez no sistema bancario, financiamento nas pequenas empresas, chegada dos créditos ás familias, cobertura social ós parados e inversión pública para frear a destrucción de postos de traballo e iniciar a senda da recuperación.
Resulta tremendamente positivo que no último debate do estado da Nación o presidente Zapatero desbotase, unha vez máis, as reformas laborais fronte á dereita económica e política deste país que permanentemente insisten nelas como solución, reformas que só conseguirían castigar máis ós que menos teñen e máis necesitan, ós traballadores e ás familias dos parados.
O Presidente de España retomou a iniciativa política coa presentación de novas propostas fronte a esta profunda crise que semella haber tocado fondo, poñendo sobre a mesa un importante e ambicioso paquete de medidas que apuntan directamente a sectores especialmente tocados pola crise: o automóbil, a vivenda, as pemes e os autónomos, e tamén pola aposta decidida que fai da reactivación económica a través das políticas públicas e o cambio no modelo produtivo, como Zapatero ben dixo, “ más ordenadores y menos ladrillos”.
Mentres Rajoy, erre que erre, leva 5 anos instalado no mesmo discurso de sempre, sexa a que sexa a situación do país, incluso achegándose ós limites do despropósito semella recrearse nos efectos perniciosos da crise, manipulando o sentir dos parados e sen aportar nada novo ou positivo, limítase a ensinar as tapas dun libriño e dicir que teñen un plan para saír da crise, un plan que ó día de hoxe ninguén coñece, “un plan oculto” que todos imaxinamos responde á consabida consigna da reforma laboral añorada pola dereita máis reaccionaria do país, para abaratar o despido, recortar dereitos laborais ou reducir políticas de protección social. Receita neoliberal que responde á idea perversa de que esta crise, orixinada pola voracidade financeira internacional, a paguen os de sempre, traballadores e parados.
Unha vez máis o mellor líder que ten a dereita española é incapaz de presentar unha soa proposta razoable e crible que axude a superar este momento de crise, limitándose de novo á gratuíta descualificación e o innecesario chascarrillo de casino.
O Goberno español estase a mover contra da crise, ás veces con lentitude ou titubeos, pero estase a mover e apostar por este país e as súas posibilidades de futuro. A dereita de Rajoy e Feijó agardan nas trincheiras opositoras do inmobilismo, esperando a que escampe e aproveitándose dos malos datos económicos ou laborais, como quen disfruta do mal alleo ou da ruína xeneralizada, co único propósito de desgastar a Zapatero e preparar o camiño de volta á Moncloa. Coma sempre o tempo poñerá a cada quen no seu lugar.

A necesaria recuperación chegará, e será máis pronto se todos, gobernos, institucións e partidos sumamos esforzos e deberá pasar pola estabilidade do noso sistema bancario, incrementar a confianza dos cidadáns, favorecer a economía produtiva e incrementar o emprego.

sentirse máis seguros

2009-04-28T01:17:00.000-07:00

A taxa de criminalidade en España está actualmente case 23 puntos por debaixo da media europea, así no pasado ano 2008 rexistráronse 47 infraccións penais por cada mil habitantes, fronte ós máis de 70 que supón a media da Unión Europea, e moi lonxe do que acontece en países coma Suecia, con máis de 120, Reino Unido, máis de 101, ou mesmo Alemaña que chega ás 76.
Unha diferenza que sería moito maior si deste balance excluíramos algúns novos tipos delictivos, contra da seguridade vial, que precisamente dende o ano pasado se incorporan ás nosas estatísticas de criminalidade e delincuencia.
Son afirmacións contundentes e “seguras”, recollidas no Balance de Criminalidade e Delincuencia do ano 2008 que hai uns días foi presentado polo ministro do Interior; datos que avalan e permiten que o noso país se presente hoxe coma un dos países europeos máis seguros.
No 2008 descenderon significativamente o conxunto das infraccións penais máis importantes, os delitos cometidos contra da vida, a integridade e a liberdade das persoas, contra o patrimonio, xunto tamén coas faltas con lesións e tamén os furtos. E precisamente estes tipos delictivos son os que representan case a metade de tódalas infraccións cometidas. Caben nesta serie algúns malos datos, os referidos ós roubos con forza en vivendas, que se teñen incrementado levemente, como tamén ten ocorrido cos delitos contra das persoas, que se explica fundamentalmente polo aumento importante das denuncias por malos tratos no ámbito familiar.
Polo tanto estamos diante dun bo e mellorable, de perseverar nas políticas activas de seguridade, comportamento das cifras de delincuencia criminal, algo que se debe en moi grande medida á considerable mellora nos indicadores de eficacia das nosas Forzas e Corpos de Seguridade do Estado, Policía e Garda Civil, que están a pasar polo seu mellor nivel de eficacia policial. Eficacia policial que fixo que o número de delitos resoltos e detencións practicadas presentaran nese tempo os mellores resultados da última década.
Durante o 2008, Policía e Garda Civil esclareceron 339.150 delitos, acadando un nivel de casos resoltos que supera o 38 por cento, cando sete anos atrás apenas acadaba o 26 por cento. Eficacia policial especialmente intensa dende hai cinco anos, na que inciden positivamente un especial reforzo e aumento dos efectivos policiais, que hoxe pasa dos 142.000 axentes, 24.000 máis que había no 2004, así como o incremento no gasto en seguridade pública que neste tempo se ten incrementado nun vinte por cento, pasando do 0’49 ó 0’60 por cento do PIB español.
Esforzo intenso e continuado, dende hai cinco anos, en presuposto, medios e persoal, que ten multiplicado a propia capacidade investigadora das Forzas e Corpos de Seguridade, e tamén a súa labor preventiva, sobre todo naqueles asuntos relacionados coa posesión e consumo de drogas, que acochan directa e incisivamente nos colectivos máis febles da sociedade, os nosos rapaces. O plan de prevención de tráfico e consumo de drogas nos entornos escolares e lugares de ocio, con tres anos de vixencia, está a dar bos resultados, con máis de 120 mil denuncias, 3.400 detidos e máis de mil puntos de venta desactivados.
Unha boa xestión da seguridade pública, de todos e para todos, como garantía plena da nosa convivencia en liberdade, que se ten reflectido na propia percepción que temos os cidadáns da inseguridade, unha percepción da inseguridade que actualmente se sitúa nos niveis máis baixos nunca acadados.
Protexer, amparar e defender ós cidadáns ven a ser un dos máis altos e nobres obxectivos do goberno dun Estado democrático. Sentirse máis seguros para ser máis libres, así o entendemos os socialistas.

camiño da igualdade real

2009-04-15T02:54:00.000-07:00

Celebramos o día Internacional da Muller, e nada mellor que avaliar as políticas levadas adiante polo Goberno socialista nestes últimos anos. Temos un ministerio específico para a Igualdade, pero o verdadeiro valor está na actuación transversal dos distintos ministerios dende unha perspectiva de xénero, na procura da persecución da violencia de xénero, da incorporación da muller ó mundo do traballo, e da conciliación familiar e laboral.

Porque son moitas e boas medidas, en marcha a través da propia Lei da Igualdade (2007), como a creación en Ministerios e Universidades das Unidades de Igualdade, para establecer a paridade nos órganos de representación e goberno. Moitas son tamén as encamiñadas a favorecer a conciliación da vida profesional, persoal e familiar, nas administracións públicas, como a creación do permiso de paternidade e a ampliación do de maternidade.

A discriminación positiva tamén ten avanzado na participación política e nos órganos de decisión. Na Administración Xeral do Estado, no Consello Xeral do Poder Xudicial, e nos Consellos de Administración das empresas tense incrementado significativamente.

Toda unha transformación no mundo rural tense producido co Real Decreto que desenvolve a figura da titularidade compartida das explotacións agrarias, porque con esta nova regulación as mulleres poderán ser titulares de dereitos derivados da propia actividade agraria. Toda unha acción positiva que contribuirá á igualdade efectiva entre homes e mulleres no rural galego.

Coa aprobación do “Plan Integral contra la Trata de Seres Humanos con fines de explotación sexual”, tentase asegurar a asistencia e a protección da vítima, así como loitar incansablemente contra traficantes e proxenetas, aplicando socialmente o principio de tolerancia cero. Tolerancia cero tamén para o maltratador, e atención prioritaria ás mulleres maltratadas, de xeito individualizado e personalizado, para favorecer a súa recuperación e integración laboral. Información, formación, sensibilización, prevención, protección, atención e persecución delictiva son instrumentos necesarios contra esta lacra de violencia irracional. Unha novidade vai ser a implantación de dispositivos electrónicos de detección de proximidade dos agresores por violencia de xénero.

Tamén luz verde para poder dispoñer da información actualizada sobre ordenes de busca e captura dun agresor, a través do novo sistema que integrará tódalas bases de datos de “Penados, Víctimas de la Violencia Doméstica, Medidas Cautelares, Requisitorias y Sentencias No Firmes, Rebeldes Civiles y Sentencias de Responsabilidad Penal de los Menores”.

Por outra banda unha comisión de expertos está a estudar a situación da interrupción voluntaria do embarazo en España e as posibles propostas para unha nova regulación, para dar plenas garantías xurídicas ás mulleres que accedan a ela e ó persoal sanitario, recoñecendo o pleno dereito da libre elección da muller sobre a súa saúde sexual e reprodutiva, e nun intento de equiparar a lexislación española ó noso entorno europeo.

O compromiso sigue a ser claro e decidido para devolver á muller tódolos dereitos que como muller e traballadora lle pertencen e que moitas veces lle son arrebatados inxustamente. Porque aínda son moitos os retos pendentes neste camiño da igualdade real e efectiva, na conciliación plena, na eliminación das diferenzas salariais ou na mellora das condicións laborais.

Nada mellor que seguir logo o exemplo de millóns de mulleres no mundo que, con moito esforzo e abnegación, traballaron e traballan polos dereitos das mulleres. Por elo debemos estar atentos para non dar un só paso atrás nos dereitos adquiridos, e dispostos a traballar por un novo modelo económico e social máis equitativos e igualitario.

Unha sociedade moderna e democrática non pode nin debe prescindir da capacidade, do talento, da formación e dos valores da metade da súa poboación, as mulleres.

o galego une, non divide

2009-03-24T09:25:00.000-07:00

Nestes días de invernía ten agromado nas rúas de Compostela a violencia sempre irracional e nunca xustificable dos intransixentes. Como galego e socialista que son, exerzo e me sinto, non podo por menos que rexeitar pública e rotundamente calquera actitude violenta, tamén coma neste caso, cando energúmenos violentos, cargados de intolerancia agresiva, pretenden dividirnos por mor das linguas, sempre con imposición e sectarismo exclusivistas.
.

Levamos moitos anos apostando polo entendemento, a convivencia e a unidade de tódolos galegos e galegas en torno da nosa lingua, sobran por tanto enfrontamentos e confrontacións, en algo tan sensible e tan identitario para nós, como é o uso, disfrute e defensa do galego.

A nosa liberdade a manifestarnos, a expresarnos, a identificarnos, a vivir, a sentir non se pode ver coartada pola coacción ideolóxica, nin pola imposición violenta duns poucos fanáticos descerebrados.

Poderemos ou non estar de acordo cos postulados dunha convocatoria cidadán, pero sempre defenderemos o dereito de manifestación e opinión, dereito democrático que ninguén pode impedir nin limitar, utilizando métodos violentos. E vou máis aló, defendo tamén o dereito a estar equivocado, porque no respecto e consideración do contrario está o verdadeiro valor da liberdade en democracia.

Unha lingua debe ser ante todo un valor de comunicación, entendemento e convivencia, pero nunca xamais un arma de discriminación ou elemento diferenciador ou separador. En Galicia temos unha historia recente de forte unanimidade política en torno á nosa lingua. Dende postulados ou matices diferentes, si pero todos estamos e nos sentimos comprometidos coa lingua galega, con grandes doses de sensibilidade e prudencia, tamén, por ser este un tema de debate complexo.

Defendemos e promovemos o galego como lingua propia de Galicia, como expresión máis definida da nosa personalidade colectiva, como sinal da nosa identidade. E defendémolo e promovémolo porque ó día de hoxe segue a ser máis feble e reducido que o noso tamén idioma castelán. No respecto a todos e todas, somos moitos os que reivindicamos a nosa singularidade lingüística de ter dúas linguas que nos pertencen, o castelán e o galego. Un patrimonio fundamental que non deberiamos prexudicar con actitudes infames ou intolerantes. Castelao, Valle Inclán, Rosalía, Torrente Ballester, son galegos e galegas, patrimonio común de Galicia.

Non hai motivos para a desesperanza, hoxe en Galicia existen ó respecto leis moi claras para o que debe ser unha perfecta normalización lingüística. A vixencia do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega, aprobado por unanimidade no 2004, xunto a decisións tan relevantes como o uso da lingua galega dende o ensino infantil, o propio uso do galego na Cámara senatorial e o seu uso nas institucións europeas, dan fe do momento histórico que estamos a vivir na recuperación da nosa identidade como pobo.

Nada mellor que o galego, lingua de todos nós, para falar das nosas sinais de identidade máis senlleiras, porque o galego está a ser e deberá ser sempre elemento de cohesión e convivencia, nunca fonte de conflitos nin causa de división. Por iso as posturas separadoras ou separatistas, sempre sectarias e intransixentes, dun ou doutro bando, son incompatibles cunha convivencia armónica das nosas linguas, nun bilingüismo integral como patrimonio irrenunciable de nosa identidade galega. Desconfiamos moito daqueles que se consideran propietarios únicos da máquina de facer galeguidade ou depositarios absolutos do sentir galego, moitas veces abonan, consciente ou inconscientemente, comportamentos violentos como os acontecidos en Compostela.

luces para ser vistos

2009-03-09T11:30:00.000-07:00

A política de seguridade dun goberno debe ter como principal obxectivo acadar un país cada día más seguro, para que tódolos cidadáns poidamos exercer tódolos nosos dereitos, disfrutar plenamente da nosa liberdade e vivir sen ningún tipo de medo. Seguridade de todos e de todas, seguridade para todos e para todas.

A consideración da seguridade como unicamente policial ou militar resulta hoxe en día obsoleta. Nacións Unidas, dende hai tempo impulsa un novo concepto de seguridade, a seguridade integral das persoas, na que están moi presentes os novos riscos e ameazas que representan os accidentes de tráfico.

Neste sentido a preocupación máxima dun goberno estará en garantir que o conxunto dos cidadáns que viven en España sexan cada día máis seguros cando circulan polas vías públicas.

No pasado mércores, no Senado aprobábase unha moción socialista que mandata ó Goberno de España a modificar as normativas necesarias para que sexa obrigatorio que tódolos vehículos a motor circulen coas luces de cruce acesas polas vías interurbanas.

Unanimidade total no convencemento de que será unha medida tremendamente positiva, unha boa medida que axudará a reducir accidentes nas estradas.

Unha medida positiva que xa funciona en máis dunha trintena de países, tan distintos e distantes como Francia, Finlandia, Israel ou Canadá.

A propia Dirección Xeral de Tráfico recomendaba a través dun comunicado público o uso das luces de cruce no día, durante o período invernal ou situacións meteorolóxicas desfavorables, anticipándose así a decisión da Comisión Europea de que os novos turismos dispoñan de luces específicas a partir do ano 2011.

Son moitos e variados os estudios de Seguridade Vial realizados sobre esta materia por diferentes organismos, tanto privados como públicos, a propia Dirección Xeral de Tráfico, a Comisión Europea, a Asociación Española de Automobilistas, o Real Automóbil Club de España, o Instituto Tecnolóxico para a Seguridade do Automóbil- FITSA, o Centro de Investigación e Desenrolo na Automoción- CIDAUT, ou mesmo a iniciativa cidadá Luces24horas.

Estudios que coinciden na idea de que esta medida pode mellorar os niveis de accidentaliedade mortal por enriba do 5 por cento, hai algún incluso máis optimista, que chega a superar no 20 por cento a reducción de accidentes de tráfico.

Está pois máis que demostrado que unha mellor visibilidade dos vehículos convertese nun elemento fundamental na mellora da seguridade vial, porque favorece unha reducción significativa dos accidentes e víctimas nas estradas. Xa moitos automobilistas utilizamos, de xeito voluntaria, as luces durante o día, ó considerar que son moitos os efectos positivos: unha maior visibilidade dos vehículos, maior ángulo e distancia de detección dun coche, estimacións máis seguras nas distancias e velocidades, e mellor identificación dos vehículos en circulación.

Por outro lado os efectos negativos como maior contaminación ou maior consumo non parecen ter suficiente relevancia, xa que os índices barallados son pouco ou nada significativos e se ven moi superados por outras opcións de confort ou comodidade, que non de seguridade, como o aire acondicionado, o consumo de ambientadores e mesmo os equipamentos opcionais.

Nos últimos anos temos moito avanzado na seguridade vial, ó poñerse en marcha por parte do Goberno novas medidas de seguridade que teñen producido resultados moi positivos na reducción da taxa de accidentalidade nas estradas do país.

Si comparasemos as cifras actuais coas de fai cinco anos, hoxe tendo un 20 por cento máis de coches e conductores, temos conseguido reducir o número de víctimas por accidente en case que un 45 por cento. Sobran palabras.

E foron moitas e variadas as medidas concretas, de considerable impacto nesta loita pola seguridade viaria, a implantación do permiso por puntos, a partir de xullo de 2006, a reforma do código penal para excesos de alcohol ou velocidade, en vigor dende o pasado ano, mesmo a posta en funcionamento do ESTRADA (Centro Estatal de Tratamento de Denuncias Automatizadas), por non citar a enorme inversión pública que ano tras ano se realiza na construcción de novas autovías e na mellora da rede convencional, con plans tan ambiciosos como os de supresión e sinalización de puntos negros ou supresión de pasos a nivel.

Medidas todas elas que están a producir un cambio positivo e sen precedentes nos hábitos de conducción e na reducción da propia sinistraliedade vial. Pero tampouco por moito que se teña mellorado e avanzado debemos, nin podemos baixar a garda, porque a seguridade de todos e de todas, en todo momento e lugar nunca será total nin completa.

E sempre estaremos expostos a acontecementos incontrolables, impredicibles ou non pensables, que nos amosarán en máis dunha ocasión a cara tráxica e máis amarga do infortunio, por moita que sexa a nosa atención preventiva ou dedicación correctiva.

En temas de seguridade o noso obxectivo final non debería ser outro que a mesma protección da vida. Porque cando falamos de mortos por accidente de tráfico estamos a falar de mortes evitables en moitas das ocasións, e porque os accidentes de tráfico non son accidentais, son case que todos evitables. Por elo resulta vital, e nunca mellor dito o de vital, lexislar e investir en materia de seguridade, é sen dúbida unha inversión de futuro.

Esta nova proposta aprobada na Cámara Alta, hai uns días, ten dúas razóns de peso que a xustifican, as medidas xa tomadas están a funcionar ben, e neste caso concreto a medida aprobada non ten outro obxectivo que salvar vidas.

Estou convencido de que esta medida significará un paso máis, un importante paso, na mellora da seguridade vial das nosas vías públicas e na salvagarda de moitas vidas.

Unha medida importante, aprobada por tódolos grupos políticos, porque a fin de contas os vehículos que circulan polas nosas estradas son de diferentes gamas e cores, a seguridade necesaria para salvar unha vida non pode ter cor, nin tampouco matices.

educar na cidadanía

2009-02-11T03:44:00.000-08:00

Hai uns días o Tribunal Supremo establecía que o dereito de obxección de conciencia á materia de Educación para a Cidadanía e os Dereitos Humanos non existe. Sentencia contraria a todos aqueles que tentaron boicotear esta asignatura coa intención de utilizar as institucións educativas como campo de batalla e marco de hostilidades contra o actual Goberno de España, presidido por Zapatero.

Durante os tres anos de vixencia da LOE, Lei Orgánica da Educación, o Partido Popular e algunhas das súas organizacións máis afines teñen impulsado un debate artificioso e maledicente de oposición radical a esta materia, para ocultar todas e cantas iniciativas tomou este Goberno para modernizar o ensino, impulsar a Formación Profesional, incrementar os presupostos de axudas, loitar contra o abandono escolar ou mesmo xeneralizar a Educación Infantil.

Este fallo xudicial pon fin a unha polémica estéril e falsa do PP, apoiada polos sectores máis reaccionarios da Conferencia Episcopal, que utilizaron descaradamente a batalla da “cidadanía” para torpedear o actual sistema educativo, crear incertidumes nas familias e un certo caos no funcionamento dos centros educativos, sobre todo naquelas Comunidades que gobernan, casos de Madrid e Valencia, onde con total irresponsabilidade pretenderon utilizar os colexios públicos como ariete anti-zapatero: a lideresa Esperanza ofertando un aprobado xeral sen asistir a clase, e o valenciano Camps obrigando a impartila en inglés.

Non se trata de ter ou non ter razón, o verdadeiramente importante é que con esta sentencia do Supremo recuperase o valor da cidadanía e o sentido da educación no país, porque queda meridianamente claro que en todo momento se teñen respectado os dereitos dos pais a elixir a formación moral dos seus fillos.

Durante este tempo foron precisamente as comunidades educativas as que máis activamente traballaron na defensa da educación nos valores democráticos e cívicos. Valores que constitúen o fundamento da nosa convivencia e cidadanía, independentemente de crenzas relixiosas ou ideoloxías de cada quen, moito máis sabendo que os contidos e o currículo se fundamentan na Declaración Universal dos Dereitos Humanos e nos postulados da vixente Constitución. Unha materia escolar que mal que lles pese a algúns xa se imparte tamén en 19 países europeos.

E si falamos de contidos estaremos a falar do respecto á dignidade persoal, da igualdade de dereitos individuais, do recoñecemento das diferenzas e do rexeitamento de calquera tipo de discriminación. Estaremos a falar do valor do diálogo, da resolución pacífica de conflitos e dos Dereitos Humanos. Estaremos a falar do funcionamento dos Estados democráticos e do noso modelo político actual. Estaremos a falar de cidadanía en liberdade.

Estamos pois no tempo de recuperar a normalidade, esquecendo proclamas incendiarias como aquelas de que “no vale para nada”, “adoctrinamiento del Estado”, “colaboración con el maligno”, “ataque a la libertad”, “imposición dictatorial”, pronunciadas durante todo este tempo por axitadores populistas ou eminentes diocesanos.

E tempo de pasar rapidamente páxina para que todos, gobernos, oposicións, relixiosos, educadores e familias dediquemos tódolos nosos esforzos a traballar pola mellor educación posible de todos e para todos. Porque como na maioría de países europeos onde tamén se contempla esta asignatura, estamos a falar de formar ós alumnos nos seus dereitos, nos seus deberes e nos principios fundamentais de convivencia que esixe unha sociedade democrática e tolerante como a nosa.

os números tamén falan...

2009-01-29T10:18:00.000-08:00

Os xornais abondan das “malas novas”, e dise que de existir un xornal de “boas novas” tería os días contados. Venden moito máis a traxedia, o delito, o sufrimento, o caos, o infortunio e mesmo o morbo. Pero ás veces convén felicitarse publicamente dos éxitos, e moito máis cando estes son de todos e resultado do esforzo colectivo, como está a ocorrer dende hai anos na diminución continuada de accidentes de tráfico e por conseguinte de perda de vidas e sufrimentos innecesarios. .

Tampouco por moito que se teña mellorado debemos, nin podemos baixar a garda, porque a seguridade de todos e de todas, en todo momento e lugar, nunca será total nin completa e sempre estaremos expostos a acontecementos incontrolables, impredicibles ou non pensables, moitos deles que sen dúbida amosarán a cara tráxica e amarga do infortunio, por moita que sexa a nosa atención preventiva e dedicación correctiva, pero que tamén nos debe estimular no traballo diario a favor desa seguridade cada día máis esixible e demandada.

Nestas consideracións previas non me resisto a que todos nos felicitemos porque descenderan considerablemente, en máis de cincocentos, o número de falecidos en accidentes de tráfico durante o ano pasado. Falamos do maior descenso ata hoxe coñecido, e máis importante se cabe considerando que este se produce nunha serie de cinco anos con reduccións continuadas. Un bo dato sen dúbida, pero que non debe facernos esquecer a realidade dramática que acontece demasiado a miúdo nas nosas estradas, porque durante 2008 houbo 1929 accidentes, 1804 feridos e 2181 persoas que perderon a súa vida, moito menos que en anos anteriores si, pero unha realidade inasumible para que cidadáns, colectivos e administracións baixemos a garda e non manteñamos acesas tódalas alertas.

Aínda así, é un feito constatable e recoñecible que os accidentes viarios teñen descendido por quinto ano consecutivo en cifras significativas, cando vemos que neste ano houbo case que 2.000 mortos menos que en 2003, algo que ven a supoñer unha redución do 46 por cento no número de vítimas. Moito máis elocuentes se temos en conta que circulando hai un vinte por cento máis de coches e condutores que hai cinco anos.

Medidas concretas de choque e considerable impacto foron a implantación do permiso por puntos, a partir de xullo do 2006, a reforma do código penal para excesos de alcohol ou velocidade, en vigor dende o pasado ano, e mesmo a posta en funcionamento do ESTRADA (Centro Estatal de Tratamento de Denuncias Automatizadas). Medidas que teñen producido un efecto de cambio positivo nos hábitos de condución e por conseguinte na redución da propia sinestralidade vial. Máis cinto de seguridade, menos alcohol ó volante e menos velocidade están a ser tres eixes fundamentais que sustentan a mellora da seguridade nas estradas.

Mesmo nestes días o impacto positivo está no acordo entre os ministerios de Interior e Fomento do goberno de Zapatero para eliminar e canto antes sinalizar os puntos negros, tramos de concentración de accidentes e alto risco, das nosas estradas, no convencemento pleno de que cada accidente evitado, son máis vidas que non se perden.

Porque o feito de que aínda se perdan 6 vidas diariamente nas estradas, no 2003 eran 11, obríganos a perseverar na consideración da seguridade vial coma unha prioridade absoluta do goberno, deste goberno socialista, dentro do concepto integral da seguridade que temos como dereito de todos e para todos.

é moito o que nos xunta

2008-12-30T03:42:00.000-08:00

Nun día propiamente de invernía galega, na cidade de Santiago o Presidente da Xunta de Galicia, Emilio Pérez Touriño, aceptaba a súa candidatura para as vindeiras eleccións autonómicas de marzo. Cheo ata a bandeira no Pazo de Congresos, e moi a pesares dos rigores do temporal de neve que padecemos en demasiadas comarcas galegas e imposibilitaron a chegada de moitos militantes e simpatizantes socialistas a este acto de proclamación.

Explosión de xúbilo, agradecementos varios, espectáculo audiovisual rompedor, novas tecnoloxías aplicadas, milleiros de watios de luz e de son, e todo elo engalanado polo lema “ é moito o que nos xunta”, vestiron de festa este acto de proclamación do candidato Touriño e de confirmación do que ten sido e será o noso máis ambicioso proxecto para Galicia: Primeiro Galicia e Sempre Galicia.

Ser o partido máis antigo pero tamén o que hoxe ten máis futuro nesta terra é un orgullo dificilmente disimulable para calquera socialista galego, máis se cabe cando todo o noso tesón está en traballar polo futuro desta terra a partir de todo aquilo que nos une, que é moito máis que o que nos separa; e ben que o saben os cidadáns.

Porque é moito o que nos xunta, e todo o que nos une nos fortalece para seguir avanzando na modernidade do noso país, sen renunciar nunca ás nosas raíces, como mellor forma de construír tamén esa España plural e diversa que a grande maioría dos galegos e galegas queremos.

En momentos difíciles como estamos a vivir, nos que moitas familias de traballadores están a pasar dificultades, non estamos en condicións nin debemos engurrarnos, porque un paso atrás agora sería a aceptación voluntaria dunha grande frustración colectiva. De nada nos van servir nin o inmobilismo nin a resignación propios de gobernos pasados do partido popular, máis que nunca necesitamos gobernantes e presidentes inconformistas, capaces de liderar a rebeldía social e política contra esta tormenta financeira que preludia a caída do neoliberalismo económico internacional.

Dende hai tres anos Touriño e o seu goberno de maioría socialista está a protagonizar a maior transformación económica e social de Galicia, un cambio ás veces silencioso, tranquilo, pero sen dúbida un cambio profundo que arraiga nos corazóns e nas vidas de tódolos galegos e galegas, porque se fundamenta na confianza, na autoestima e na ambición de vivir mellor, atrás quedaron para sempre o clientelismo, a dependencia e o servilismo propios doutros gobernos e partidos que pensan, porque sempre o pensaron, que o poder lles corresponde por dereito natural e divina gracia.

Galicia avanza, si, pero tamén e non menos importante é que toda Galicia avanza, a rural e a urbana, a do interior e a costeira, a tradicional e a innovadora, en definitiva Galicia avanza, unida e aberta, e resulta xa imparable, con ou sen crise, porque en Galicia hai un Presidente, Touriño, de todos e para todos, garantía de equilibrio, respecto e integración, que responde diante dos cidadáns e se fortalece na súa decisión democrática soberana e galega.

Os votos dos cidadáns son verdadeiramente a nosa maior forza para reforzar este proxecto modernizador, social e de progreso iniciado nesta terra no 2005. Tódolos galegos e galegas sabemos que contamos cun Goberno galego totalmente implicado nesta tarefa, cun Presidente comprometido, e cun proxecto ambicioso e integrador para fortalecer este avance modernizador de Galicia, ónde primeiro Galicia e sempre Galicia, porque é moito o que nos xunta.

e xa vai para trinta anos...

2008-12-17T07:16:00.000-08:00

Seguramente o maior dos logros da nosa historia, o retorno da democracia á vida dos españois. Trinta anos xa de vixencia da Constitución aprobada no 1978, trinta anos de convivencia democrática, o período máis longo de paz que teñamos vivido. Celebramos trinta anos de consolidación e ampliación de dereitos cívicos e persoais, de grandes avances na igualdade plena de tódalas persoas e, tamén, dun desenvolvemento social, económico e cultural sen precedentes.

O espírito de concordia que permitiu a nosa transición á democracia xunto coas ansias e vontade de convivir pacificamente, fixeron do noso país un modelo a seguir no resto do mundo, todo un exemplo de confianza no diálogo, de tolerancia e respecto. Valores sen dúbida que seguen a ser os principios máis valiosos que temos para afrontar o futuro con determinación e confianza.

Tódolos días son bos para celebrar a cidadanía en liberdade. O seis de decembro, como data simbólica, danos de novo oportunidade para renovar o noso compromiso político e cidadán coa Constitución, e reivindicar a necesidade de seguir fortalecendo eses valores nun momento decisivo para España. Porque a Constitución, ademais de ser garante dos nosos dereitos e liberdades e recoñecer a nosa pluralidade ideolóxica e territorial, como norma básica de convivencia democrática tamén é o motor central do noso progreso común e benestar social.

Un progreso e benestar patrimonio común de todas e de todos, no traballo, nas institucións, na vida en xeral, tamén nos concellos que foron nestes 30 anos os gobernos máis achegados ás persoas, que atenderon e modernizaron todo tipo de servizos municipais dando así cumprida resposta ás necesidades máis diversas da cidadanía
.

o voto do veto envelenado

2008-12-15T10:12:00.000-08:00

A lexitimidade de ser alternativa de Goberno non se pode manter no abandono de principios ou na incoherencia de actuación, porque a cidadanía percibirá ó final que estamos diante dun partido pouco serio e nada confiable.

Nesta mesma semana saltaba a noticia: “los presupuestos del Estado para 2009 vuelven al Congreso de los Diputados, sin debatir ni enmendar en el Senado, al prosperar el veto presentado por Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) con los votos del Partido Popular (PP).” Grande triunfo político, sen dúbida, da esquerda separatista catalana apoiada pola dereita españolista e unificadora, en perfecta comunión contra o goberno socialista de Zapatero. E así foi celebrado con ovación sonora e algarabía xesticular nas bancadas populares da Cámara Alta. Nunca tanto alboroto para tan pouco.

Aqueles que non hai moito renegaban do Estatuto catalán e nos acusaban de romper España, con recollida de firmas patrioteiras e mensaxes anticatalanistas, tomaron sen ningunha rubor política a decisión de rexeitar os Presupostos Xerais do Estado porque, e transcribo fielmente as razóns últimas do veto aprobado no Senado, “los PGE no cumplen el Estatuto de Cataluña”, o mesmo, si, o mesmo Estatuto que os mesmos populares teñen recorrido diante do Tribunal Constitucional. Toda unha lección maxistral de coherencia persoal e responsabilidade política dos dirixentes actuais do PP.

Onte o Partido Popular de Rajoy pedía a dimisión do deputado catalanista Tardá por anti-español e anti-demócrata. Antonte o mesmo PP de Rajoy recorría o Estatuto de Cataluña por inconstitucional. Hoxe vota cos “ separatistas anti-españois” e “republicanos anti-demócratas” de Tardá porque precisamente o Goberno de España non cumpre co “inconstitucional” Estatuto catalán. Quedan meridianamente claros os principios e valores do principal partido da oposición: coa fin de prexudicar ó goberno socialista xustificase calquera medio de actuar de xeito oportunista, farisaico ou incoherente.

En política non todo vale, non se pode facer trampas un mesmo pensando que os demais son parvos, porque si o PP quería que o goberno perdera unha votación, debería valorar quen perde a final de contas; o Goberno socialista non, porque os presupostos quedaron aprobados definitivamente no Congreso, pola contra, si perderán miles de cidadáns que votaron no seu día partido popular, porque pensaban que coincidían en principios e valores cunha dereita moderna e seria, cada día máis lonxe da deriva populista que o Partido Popular de Rajoy está a vivir.

Esquerra fundamentou o seu veto na, segundo eles, “inxusta situación financeira de Cataluña”, da que culpa ó Partido Popular durante os gobernos de Aznar, por iso resulta realmente abraiante que os senadores populares apoiaran un veto que lles esixía unha desculpa pública e rectificación política, e transcribo literalmente :”…nuestro veto ofrece al PP la posibilidad de renunciar a sus pompas y a sus actos contra el Estatuto. Después de una campaña contra el Estatuto, su recogida de firmas y su recurso ante el Constitucional...” E digo eu, ¿enteraríanse ben os senadores do PP do que fixeron co seu voto?

Por outra banda hai que ter moita cara para pasarse semanas, previas ó debate no Senado, anunciando e vendendo por toda a xeografía española miles de emendas, algunhas de Galicia e Lugo, que sabían nunca serían debatidas nin aprobadas, porque a decisión de apoiar o veto de ERC estaba xa tomada para rexeitar os Presupostos do Estado e así prexudicar ó Goberno de España. Nin principios, nin responsabilidade, nin coherencia, nin lealdade institucional, e despois de todo isto ¿que lle queda ós actuais mandamases do Partido Popular?, con toda seguridade total desconcerto na militancia, algún desapego dos seus votantes e moita desconfianza da cidadanía.

A lexitimidade de ser alternativa de Goberno non se pode manter no abandono de principios ou na incoherencia de actuación, porque a cidadanía percibirá ó final que estamos diante dun partido pouco serio e no que non se pode confiar.

Foi un triunfo parlamentario do PP no Senado, pode que si, pero dende logo foi o triunfo efémero e mediático dun partido que se cualifica a si mesmo de responsable, pero ten sido capaz nestes tempos de votar contra todo, contra todo o que se move, contra todo o que signifique un avance, incluso contra todo aquilo que ata hoxe suporíase formaba parte da súa propia esencia política.

Os partidos que practican a miúdo o todo vale e aquilo do todo non porque si, rematan na máis absoluta orfandade de discurso político indispensable para non aparecer diante da cidadanía como políticos pouco confiables e nada respectables. E paradoxos da política, o voto popular do veto envelenado de Esquerra, que pon en cuestión a coherencia e responsabilidade do Partido Popular, non impedirá que a nosa provincia de Lugo teña conseguido o mellor presuposto social e inversor que nunca antes tivera, algo que sempre se valora e celebra, e moito máis nestes momentos que nos toca vivir, a pesar do PP.

do noso mar

2008-12-10T02:45:00.000-08:00

Hai 6 anos que o buque Prestige sufrira un accidente fronte ás nosas costas. Naquel intre, a falla evidente de medios, a inexistencia de protocolos de actuación e a incapacidade dos dirixentes políticos dos gobernantes populares fixeran que un accidente marítimo se convertise nunha das maiores catástrofes medioambientais de Europa.
Nunca se poderá esquecer e agradecer suficientemente o esforzo denodado de milleiros de voluntarias e voluntarios que xunto coas xentes do noso mar fixeron fronte coas súas maos e a súa decisión á catástrofe do Prestige.

Momento sen dúbida, seis anos despois, para o recordo agradecido e reafirmar o noso compromiso co mar galego, co seu medio mariño. Tanto pola súa propia riqueza pesqueira e marisqueira como polo que ten dado a Galicia de patrimonio ambiental, paisaxístico e cultural.

Con este novo goberno galego, os cidadáns somos sabedores do inmenso esforzo que se está a facer dende a Xunta que preside Emilio Pérez Touriño por recuperar ambientalmente o mar de Galicia, mesmo atendendo ó saneamento das rías como á recuperación da súa capacidade productiva pesqueira, marisqueira e acuícola. Actuación conxunta dun goberno orientada a través das consellerías de Pesca e Medioambiente.

Porque a protección integral das nosas costas e rías é e deberá ser sempre unha prioridade para calquera goberno socialista, e porque temos a seguridade que o valor global da seguridade está a ser un dos dereitos máis demandados e xustificados da cidadanía, a tódolos niveis, por iso neste mesmo ámbito estamos convencidos de que investir en seguridade marítima é investir no futuro de Galicia.

E por moito que se diga dende as bancadas do PP, noutra hora responsables directos daquela barbarie ecolóxica, moito, pero que moito ten mudado a seguridade marítima e a loita contra a contaminación mariña dende aquel fatídico ano 2002, dende o ano do Prestige.

Porque hoxe Galicia está mellor preparada e conta con máis e mellores medios humanos, técnicos e materiais para afrontar o risco dun accidente marítimo, algo que nunca se poderá evitar ó cen por cen, polas propias características da nosas costas e a intensidade do tráfico marítimo fronte a elas. Hoxe sí temos máis e mellores medios para chegado o caso atallar de raíz as consecuencias de calquera tipo de incidente marítimo.

Os Gobernos socialistas de Touriño e Zapatero traballaron arreo e deron un notable impulso a tódalas políticas de seguridade marítima e loita contra a contaminación mariña, así ten ocorrido coa aprobación primeiro dun Plan Ponte e logo máis tarde do Plan Nacional de Salvamento Marítimo 2006/2009, cos que se está a inverter en Galicia máis de 200 millóns de euros nesta materia.

O remolcador Don Inda, o buque recolledor Urania Mella, o avión Rosalía de Castro, a mellora dos tempos de resposta do Helimer Galicia, a construcción dunha nova base de material de salvamento en Fene, a dotación dun equipo de mergulladores dispoñibles permanentemente nesta base, son algúns dos moitos novos elementos da aposta decidida e comprometida dos Gobernos da Xunta e de España para dotar a Galicia de máis e mellores medios para combater a contaminación e afrontar o salvamento no mar.

Seis anos despois podemos dicir que pasamos dunha capacidade de recollida no ano 2002 de 80 m3 de contaminantes mariños en toda España, a máis de 5.000 m3 só no caso de Galicia neste mesmo ano 2008, e que cando menos temos duplicado a nosa capacidade de tiro dos remolcadores instalados nas costas galegas.

Non todo está nin estará resolto ó cen por cen, pero neste caso os cidadáns galegos non temos por máis que sentirnos particularmente satisfeitos do resultado da cooperación entre o Goberno de España e o Goberno da Xunta de Galicia. Esta coordinación, unha peza clave na xestión dun accidente marítimo, está hoxe máis reforzada algo que está a mellorar a nosa resposta no caso dun novo, que non desexado accidente marítimo fronte ás nosas costas. Resultado é o propio Convenio de Colaboración co Goberno de España para a unidade de acción en situacións de emerxencia, e o primeiro Plan Territorial de Continxencias por Contaminación Mariña de Galicia, aprobado no 2006, que nos permiten ter hoxe os suficientes instrumentos de colaboración e protocolos de actuación para continxencias marítimas en Galicia.

O material de loita contra a contaminación mariña é hoxe unha realidade nos portos de Vigo, Cambados, Ribeira, Corcubión, A Pobra do Caramiñal e na base de Gardacostas de Santiago de Compostela. Tamén no contexto europeo os avances son importantes, coa creación da Axencia Europea de Seguridade Marítima, e a entrada en vigor da prohibición da navegación para buques monocasco e no reforzamento das inspeccións en porto aos buques en tránsito polas costas europeas.

A pesares de todo o que se te feito, os socialistas sabemos que a seguridade é traballo de tódolos días, e consideramos que aínda quedan moitos e importantes retos por diante para mellora-la no ámbito marítimo e maximizar a loita contra a contaminación mariña.

Cremos que hai que seguir reforzando a formación das tripulacións e trasladar ao dereito comunitario as recomendacións da OIT (Organización Internacional do Traballo), consideramos imprescindible que a Unión Europea adopte o principio de “quen contamina paga” para o tráfico marítimo ao igual que xa o ten adoptado para a contaminación en terra, e que tamén sexa adoptado no seo da OMI (Organización Marítima Internacional) e avogamos porque a Axencia Europea de Seguridade Marítima ubique fronte ás costas de Galicia un buque anticontaminación ó igual que xa o ten feito no Mar do Norte ou na costa francesa, na portuguesa e no Estreito.

Todos somos conscientes do camiño percorrido e das melloras conqueridas, pero é tempo de apostar pola seguridade e comprometer o mellor dos nosos esforzos para seguir avanzando na seguridade marítima e na protección do noso mellor patrimonio natural, o mar de Galicia, o noso mar..

unha loita sen tregua

2008-11-25T07:46:00.001-08:00

Hai catro anos aprobabamos a Lei Integral contra a Violencia de Xénero cun compromiso inequívoco do Goberno socialista coa cidadanía, e moi especial coas víctimas desta violencia, un compromiso que segue vixente e se cabe máis forte ca nunca. Un dereito básico a sentirse seguro, a non ter medo. Un dereito a sentirse libre, a ter unha vida digna, dereito a vivir.

A Lei estase a desenvolver día a día, e estase a notar no que afecta ás dotacións económicas e os medios materiais e humanos, que aumentaron considerablemente. Pero todo é pouco e será sempre pouco, unha lei como esta esixe tamén da complicidade social, porque para que unha norma legal sexa realmente efectiva ten que emanar da propia sociedade e impregnar coa súa esencia ó conxunto da cidadanía, pasando deste xeito a formar parte da súa propia memoria colectiva.

Toda a sociedade debe estar involucrada nesta profunda transformación, camiño da sensibilización, da seguridade, do máis rotundo rexeitamento, da prevención e mesmo da educación, para poder acabar co silencio e a complicidade que aínda moitas veces emanan da chamada violencia de xénero.

Neste mesmo ano estamos na obriga de render homenaxe ás persoas anónimas que en defensa deste dereito tan básico, máis aló da obrigada axuda solidaria, teñen anteposto a súa propia integridade física, e mesmo a vida, en defensa dunha muller maltratada. Homenaxe ós moitos homes e mulleres que tódolos días están nunha loita sen tregua por devolver a dignidade ás mulleres que, polo mero feito de selo, sofren da mentalidade posesiva e machista dos maltratadores, ás veces con risco da súa propia vida.

Homenaxe tamén ós que, sentindo a terrible inxustiza que para as víctimas supón a violencia de xénero, tentan cambiar estas mentalidades opresoras e represivas, dedicando moitos esforzos e traballo para acabar dunha vez por todas con esta lacra social, con total honestidade e dedicación, case nunca debidamente valorada.

Algúns coma Daniel Oliver, teñen nomes e apelidos e unha vida rota por defender a unha muller que estaba sendo maltratada en Valencia, ou Jesús Neira, que sufriu e sufre un longo proceso de recuperación trala brutal agresión recibida por saír na defensa dunha muller agredida en Madrid. Homenaxe a moitos outros, anónimos, pero que sabemos moi ben viven entre nós e seguen a traballar pola liberdade, dignidade e xustiza das mulleres víctimas da violencia de xénero. Son e serán sempre os referentes persoais, modelos a imitar, as nosas guías para acabar con tanta dor, medo e sufrimento e así recuperar definitivamente o distintivo persoal e humano dunha cidadanía libre, igual, digna, en plenitude de dereitos.

É día tamén de esixir ós distintos gobernos toda a súa implicación e compromiso co desenvolvemento desta Lei Integral de Medidas Urxentes conta a Violencia de Xénero, e moi especialmente demandar de tódolos gobernos autonómicos e locais a colaboración total para poñer a disposición das mulleres maltratadas tódolos recursos posibles e necesarios, creando así unha rede integral de asistencia e apoio ás víctimas de maltrato en todo o territorio español e sendo implacables cos maltratadores.

Quizás avancemos cando todos nos sintamos responsables na solución e comprometidos na construcción de novos modelos sociais onde muller e home sexan tratados por igual.

traballar polo emprego

2008-11-24T07:18:00.000-08:00

Nestes días, inmersos como estamos nun proceso de crise económica global, tremendamente cambiante no día a día, estanse a tomar novas medidas de carácter social,; medidas de apoio ás familias e pensando de xeito moi singular no desemprego. Apoio ás familias que, como consecuencia do desemprego, están a ter dificultades serias para facer fronte ó pago das hipotecas, e tamén para atallar o problema de fondo, para favorecer a creación de emprego e a contratación laboral.

Meses atrás e diante das turbulencias da economía internacional e a crise do sector inmobiliario, aprobarase un amplo paquete de medidas con axudas directas ás familias (dedución de 400 euros, 2.500 euros por nacemento de fillo e ampliación das hipotecas a custe cero), acompañadas doutras ás empresas para reactivar a economía. Tamén para mitigar os efectos da quebra do sistema financeiro internacional medidas que garantiran o funcionamento das propias empresas, garantir o aforro dos cidadáns e acabar coa a ameaza dun posible e temido “corralito” español.

Hoxe son as dificultades económicas que atravesan moitas familias como consecuencia da perda do emprego que se está a producir como principal e máis grave consecuencia da caída do sistema económico liberal.

A resposta ten que ser inmediata, con medidas para que as familias afectadas e con maiores dificultades vexan incrementada os seus ingresos mensuais. Unha delas posibilitará que durante 2 anos os desempregados con cargas familiares poderán aprazar o pago da metade da súa hipoteca. Medida que tamén beneficiará ós autónomos con cargas familiares que teñan que pechar o seu negocio. Unha medida que beneficiará a máis de medio millón de familias españolas.

Tamén aplicar a redución das retencións do IRPF para adiantar mensualmente as devolucións por hipoteca. Ata o de agora cando se está a pagar unha hipoteca se recuperaba unha parte do imposto na declaración anual da Renda. Esta medida consistirá en adiantar mensualmente parte desta devolución, reducindo en 2 puntos as retencións por IRPF que están vixentes, e afectarán a case catro millóns de contribuíntes.

E por suposto o mellor que se pode facer por aquelas familias onde algún membro quedou sen traballo e activar medidas para favorecer o emprego, e nos próximos meses deberá ser esta a maior prioridade dos gobernantes, de tódolos gobernantes, con bonificacións das cotizacións sociais para empregos novos en sectores estratéxicos e innovadores, enerxéticos ou medioambientais. Tamén incentivar o fomento do autoemprego a través do cobro único do 60% das prestacións por desemprego.

Tamén en Galicia ten subido neste mes de outubro o paro, en algo máis de 11.000 persoas, en cifras por debaixo da media do Estado si, pero non por elo menos preocupante, ó acadar unha cifra total de 168.423 parados. De nada vala queixarse nin agachar a cabeza, a reacción da Consellería de Traballo é e debe ser inmediata cara a paliar estes efectos directos da crise económica no emprego. Así ven de poñer en marcha o Plan Contigo que dará resposta ós diferentes colectivos afectados, e así traballar por conseguir en Galicia as taxas de estabilidade comprometidas entre a administración, os empresarios e os sindicatos CC.OO. e UGT, compromiso recollido no Acordo polo Emprego, asinado en agosto deste mesmo ano.

Tampouco se pode esquecer o acordo recente entre Ministro e Conselleiro (Corbacho e Varela) que posibilitará a concesión dunha subvención de vintecatro millóns de euros á nosa Comunidade para o desenvolvemento don oso primeiro Plan Integral de Emprego. Instrumento que ten coma obxectivo posibilitar melloras substanciais en termos de actividade e ocupación nos mercados de traballo. Actuacións de formación, reconversión profesional de desempregados e ocupados, de orientación profesional e asistencia ó autoemprego, programas que combinen emprego e formación, contratación de traballadores desempregados en colaboración coas Corporacións Locais para a realización de obras e servizos de interese xeral e social, iniciativas de desenrolo local, programas de apoio ó emprego estable, a través da mellora da experiencia profesional e como non, programas de conciliación da vida laboral e familiar.

Traballar hoxe polo emprego é traballar pola seguridade e benestar de moitas familias, e debe ser o noso grande compromiso e prioridade. Non se pode entender outro xeito de velas cousas nestes momentos difíciles, non ten xustificación buscar proveito do mal alleo coma algúns políticos pretenden nestes tempos de máximo risco para o futuro dunha sociedade que debe porque pode afrontar as dificultades e saír adiante, sen deixar a ninguén tirado polas cunetas.

pasos a nivel en proceso de extinción

2008-11-12T04:10:00.000-08:00

Cada día máis consideramos a inseguridade viaria coma un dos moitos riscos que a cotío asumimos os cidadáns. Non é de estrañar polo tanto que a mellora da seguridade na circulación sexa, dende hai anos, un dos obxectivos ós que este goberno dedica un maior esforzo.

É un feito irrefutable que a eliminación de pasos a nivel das nosas estradas e camiños produce maior seguridade, que se traduce nun menor número de accidentes. Resultado, menos vítimas e máis vida.

Neste caso os números son moi importantes, porque cando os números descenden, as vidas non se perden. Por iso temos que seguir a traballar na dobre certeza de que os accidentes poden reducirse e de que este goberno sabe como facelo e así se está a demostrar coa diminución continuada de accidentes de tráfico e do número de víctimas.

En temas de seguridade o obxectivo final non pode ser outro que a protección mesmo da vida, evitando mortes innecesarias. Por elo resulta vital, e nunca mellor dito o de vital, inverter na mellora das redes viarias e ferroviarias, coa construción de autovías e redes de alta velocidade no medio prazo, e procedendo de inmediato á supresión do maior número posible de puntos negros nas estradas e pasos a nivel nas vías. Nunha palabra, priorizar e consolidar a inversión pública en seguridade viaria e ferroviaria.

Con este propósito en abril de 2005 o goberno socialista de Zapatero aprobaba o chamado Plan de Seguridade en Pasos a Nivel, cun percorrido temporal de oito anos e unha finalidade, elevar o nivel de seguridade da rede ferroviaria española, conseguir un ferrocarril seguro sen accidentes nos pasos a nivel. Para elo preténdense suprimir o 60 por cento dos pasos a nivel existentes, e mellorar o grado de seguridade do resto, cunha inversión próxima ós 1.500 millóns de €uros.

Un proxecto ambicioso e de compromiso, porque a supresión dun paso a nivel require do acordo e cooperación entre o titular do ferrocarril, Ministerio de Fomento, e o titular da estrada ou camiño onde este se sitúa. E resulta curioso comprobar que tan só 21 dos 4.465 pasos a nivel existentes en España pertencen a estradas da rede estatal. O resto afecta a estradas e camiños de titularidade autonómica, local e nalgúns dos casos particular, polo que existe de facto unha responsabilidade compartida entre distintas administracións, o que fai que o compromiso das administracións titulares das vías sexa imprescindible para levar adiante tódalas actuacións necesarias para incrementar a seguridade nos puntos negros da nosa rede ferroviaria.

Un plan que ten un horizonte temporal de oito anos e que pretende actuar sobre máis de catro mil elementos construtivos necesita tamén un grande esforzo por racionalizar a inversión á hora de aplicar ben os necesarios recursos para actuar sobre aqueles puntos de maior risco. Ata o de agora unicamente existía un factor de avaliación do risco, que era a intensidade na circulación de trens e vehículos.

O Plan introduce novos criterios de risco, como son o historial de accidentes, a visibilidade, a protección do mesmo, e a velocidade no paso dos trens. E o resultado está a ser que nestes primeiros catro anos se ten actuado na supresión dos pasos de maior risco de accidente, e mellorado a seguridade do resto, con especial atención ós que se atopan nun entorno urbano.

A aplicación deste Plan de Seguridade en Galicia, coa inestimable colaboración da Xunta, merece algún apunte singular. No ano 2005 había na nosa comunidade 339 pasos a nivel (145 na provincia de Lugo), a maioría sen ningún tipo de protección nin medida de seguridade. Cando estamos no punto medio de inflexión deste Plan, téñense en moito superado as previsións, pois ó día de hoxe as actuacións xa finalizadas en 162 pasos e aquelas outras que se atopan en execución noutros 164 pasos, suman xa 326, que representan o 96 por cento dos pasos existentes en Galicia. E claro cando falamos de obras executadas, estamos a falar de inversións económicas, e neste caso de inversións en seguridade.

Hoxe ninguén discute xa o grande esforzo inversor que está a facer o goberno socialista de España na nosa comunidade, superando con moito os 2.000 millóns de euros anuais en obra pública. Trabuqueime, si hai quen o cuestiona, algúns dirixentes do PP galego, os mesmos que cando gobernaban invertían na nosa terra tres veces menos, pero tiñan amigos moi importantes en Madrid.

Cifras altas e relevantes que se han de traducir en novas autovías que unan as grandes cidades galegas, nunha rede de alta velocidade ferroviaria que conecte as capitais galegas con Madrid, pero tamén cifras pequenas, aquelas que melloran trazados e calzadas das nosas estradas e suprimen puntos negros e pasos a nivel que resultan lesivos no tráfico viario e ferroviario. Cifras que teñen aumentado considerablemente nestes últimos anos e deberán seguir aumentando, porque detrás de cada accidente de tráfico hai sempre un drama familiar.

as contas galegas

2008-11-11T08:45:00.000-08:00

Véñense de presentar os orzamentos da Xunta para o vindeiro ano, as contas galegas, que destacan as prioridades de gasto dun goberno e dun Presidente por un proxecto modernizador económico e social de Galicia, e un compromiso inequívoco coas familias e as empresas do país.

Apoiar ás empresas galegas é apostar polo traballo dos galegos, coa ambición política de combater esta crise, e mentres esta dure, atender as necesidades dos cidadáns máis necesitados. Tratase de aportar solucións inmediatas e tamén de futuro, dende o rigor orzamentario, a austeridade no gasto e o sentido de país, nuns momentos de severas dificultades económicas.

Porque hai que favorecer o mercado do traballo, incentivando a contratación, promovendo a recualificación da man de obra e actuando con programas específicos para parados de longa duración, mulleres e xoves. Precisamente esta consellería, a de Traballo terá o incremento de gasto máis notable para o vindeiro ano, superando o 11 por cento.

Fundamental na creación de emprego será sempre a inversión e fortaleza das nosas empresas, e de xeito particular as empresas pequenas, familiares e autónomos. Fomentar con incentivos públicos a actividade empresarial e facilitar avais e préstamos que solucionen posibles problemas de liquidez ou dificultades no financiamento de novos proxectos, deberán ter o apoio decidido do goberno galego.

Ademais do emprego e o financiamento empresarial, os orzamentos para 2009 apostan pola modernización produtiva e as políticas sociais. Deste xeito o gasto social achegarase ó 60%, reflexo do que significa para un goberno situarse ó lado das familias, mantendo as prestacións sociais e dando prioridade ás políticas educativas e sanitarias. Tamén hai lugar para as medidas singulares de auténtica necesidade como a paga anual de 200 euros para pensións non contributivas, que afectará case que a 50.000 galegos e galegas que son os que máis o necesitan nos momentos de dificultade económica.

Provincias como a nosa xogan un papel importante no debuxo social e das inversións, tamén cando son amplamente consideradas nos Plans de Reequilibrio Territorial que os socialistas sempre defendemos, e o goberno de Touriño ten posto en marcha para a Galicia interior e rural.

A pesar desta crise o noso diferencial económico e de benestar con respecto a España e Europa ten mellorado nos últimos anos e mantense a expectativa da converxencia real, cun incremento do PIB superior á media española, uns niveis máis baixos de paro e unha inflación controlada, que permitiranos sen dúbida manter o volume de emprego e avanzar na evolución da produtividade. Isto ocorre así porque a economía galega está mellor preparada neste momento que outras do Estado para superar esta crise económica de ámbito global.

Elo non evita que a responsabilidade deste goberno o leve tamén a impulsar medidas adicionais para reactivar a economía canto antes, e sempre na dirección de fomentar o investimento empresarial, axilizar as obras públicas, e impulsar a vivenda protexida . Así é que tódalas medidas económicas e financeiras aprobadas polos gobernos socialistas de España e Galicia sentarán as bases da recuperación que tanto anhelamos. Porque nun momento como este estanse a cumprir as tres condicións esenciais para superar unha crise: austeridade no gasto, reforzo da protección social e incremento da inversión produtiva.

Nesta conxuntura difícil a tarefa máis importante que temos é traballar xuntos para saír dela e conseguir canto antes a recuperación económica, unha tarefa que debe ser común a calquera goberno, central, autonómico ou local. De aí que os socialistas decidiramos colaborar tamén alí onde somos oposición ó goberno, facilitando a aprobación dos respectivos presupostos municipais.

Queremos contribuír, dende os gobernos e tamén onde somos oposición, ó traballo de todos para superar o reto máis importante que hoxe temos, a crise económica, e contribuír coas nosas propostas a xerar emprego e manter as políticas sociais. Porque para os socialistas os presupostos non son só un instrumento político, sobre todo deben ser un instrumento de solidariedade e cohesión social.

Esta será a contribución dun partido socialista que hoxe, máis que nunca, xustifica e fortalece a súa razón de ser e facer política na defensa das persoas, de tódalas persoas, e na atención das súas necesidades, especialmente daquelas que por ter menos, sempre necesitan máis.

confianza para o emprego

2008-10-27T10:35:00.000-07:00

O mundo participa dunha crise financeira internacional, provocada pola voracidade feroz do capitalismo yankee que ten xogado á ruleta rusa cos cartos de moitos traballadores, tamén da vella Europa.

E nesta crise do sistema, dous son os problemas fundamentais, a falla de confianza e o escaso crédito nos mercados. Diante desta máis que cambiante situación económica, o Goberno español ten adoptado medidas pensadas sempre en beneficiar máis a quen máis o necesita, familias, traballadores e pequenas empresas.

Hoxe a destrución do emprego aparece coma un dos mais graves problemas e principal preocupación deste goberno. Para empezar deberemos garantir as prestacións sociais ós parados, como ben se recolle nos presupostos do ano que ben. De seguido, traballar en sintonía cos axentes sociais para romper a tendencia e recuperar canto antes a senda da creación do emprego.

Nesta deriva atreveríame a sinalar que unha pronta e necesaria recuperación deberá pasar por confirmar a estabilidade do noso sistema bancario, incrementar a confianza dos cidadáns, favorecer a economía produtiva e, así, defender e incrementar o emprego.

O noso sistema financeiro ten evidenciado neste proceso de crise a súa solvencia e solidez, baixo o control e supervisión do Banco de España. Unha medida como a de fortalecer, máis se cabe, o sistema de garantía de depósitos, con 100.000 € por titular e entidade, supón que os cidadáns e empresas poidan confiar plenamente na garantía dos seus aforros. Resulta evidente que o modelo español de banca comercial tense revelado máis sólido e solvente que o modelo financeiro anglosaxón, por iso o mellor sitio onde os aforros dos españois están a salvo, son os bancos e caixas españolas.

Por outra banda, en momentos en que tódalas economías europeas se ven afectadas por unha importante restrición dos créditos a familias e pequenas empresas, o Goberno de Zapatero acerta en favorecer o financiamento de empresarios e cidadáns. Porque sen créditos non hai inversións e sen inversións non é posible actividade económica para que mañá poida haber crecemento e creación de emprego.

Esta necesidade de crédito na sociedade empresarial e familiar esixe decisións de grande calado como esta de crear un fondo de financiamento do sector bancario, con carácter temporal e plenas garantías de recuperación, que non teña costo para os cidadáns. Tratase de facilitar dende a responsabilidade do goberno que os mercados recuperen a normalidade e así axudar ó sostemento da actividade produtiva e ó financiamento de empresas e familias.

Hai quen dende a miopía política do interese partidista tratan de infundir desconfianza e medo na sociedade, dicindo que isto só servirá para rescatar bancos ou sanear o sistema financeiro español, como si é verdade ten ocorrido noutros países coma EEUU, Inglaterra ou Alemaña, que teñen iniciado procesos de intervención e nacionalización dos seus principais bancos.

Non é o caso español onde ningún banco ou caixa está en situación de risco, e porque estas medidas pretenden unicamente beneficiar ós cidadáns e ás pequenas empresas que nestes momentos teñen moitas dificultades de financiamento para saír adiante. Se o sistema financeiro non funciona, non pode funcionar a economía do país, nin a economía das empresas, nin o aforro dos cidadáns. E si as empresas non funcionan, tampouco se poderá recuperar a creación do emprego.

Por iso resulta tremendamente importante recompoñer a confianza dos cidadáns no sistema bancario español, camiño da recuperación da actividade económica para así poder trocar a inercia da destrución polas iniciativas da creación, no emprego. Neso estamos a traballar dende os gobernos español e galego.

Mentres tanto hai quen segue a predicar no deserto das ideas, esperando pescar algo no río revolto da economía aducidos como están pola teoría do canto peor, mellor. Son os que sempre se apuntan a un bombardeo e só pensan na conta electoral. Alá eles coas súas miserias.

austeridade, protección e inversión

2008-10-14T08:31:00.000-07:00

Dende o mes de xullo o PP de Rajoy asegura que ten a receita milagreira para que España saia inmediatamente desta situación de crise, e que si o Goberno aplicara o seu paquete de medidas, a situación económica estaría resolta. Para elo din que teñen 25 medidas, pero cando falan deste tema só se refiren a 3 delas, e sempre as mesmas, reducir os presupostos, baixar o Imposto de Sociedades e que se aumenten as deducións pola compra dunha vivenda.

A todos nos gustaría coñecer que outras medidas propoñen ademais das 3 de sempre, empresa difícil de acometer, nun plan intencionadamente agachado, ben porque non existe, ben porque non queren que se coñeza. Pero as propostas, sexan 3 ou 25, só teñen credibilidade cando veñen avaladas polos feitos, e non hai máis que observar onde o PP goberna: privatizacións dos servizos públicos, recorte de prestacións sociais ou paralización das inversións en infraestruturas.

Un exemplo, mentres Rajoy non se empacha en pedir a gratuidade dos libros de texto, onde hai menos axudas para libros escolares é precisamente en Madrid, Castela e León, Murcia ou Valencia, comunidades todas gobernadas polo PP; pola contra, onde existe gratuidade total dos libros de texto son Castela-A Mancha, Aragón, Andalucía e Galicia, curiosamente todas elas con gobernos socialistas.

Nos presupostos dun goberno é onde mellor se aprecian as diferenzas ente partidos de distinta cor política, porque é aquí onde se fixan as prioridades da súa política respecto do país e dos cidadáns. Están claros os dous grandes obxectivos do goberno de Zapatero, que os cidadáns teñan toda a protección social que precisan e que o país non se pare e continúe avanzando na modernización e benestar.
A realidade de que o noso país –como o resto do mundo– está atravesando unha das situacións económicas máis complicadas das últimas décadas, esixe dun goberno responsable medidas para aforrar no gasto corrente, apoiar ás persoas e familias máis necesitadas e inverter en infraestruturas e novas tecnoloxías. Austeridade no gasto corrente para concentrar os esforzos no gasto produtivo e social.

Austeridade, protección social e inversión pública como elementos básicos dun presuposto pensado para as persoas, mantendo tódolos compromisos e melloras nas pensións, becas, dependencia, vivenda, de compra ou aluguer, e nas prestacións por desemprego. Tamén pensando na necesaria recuperación económica a través da inversión produtiva en obra pública e novas tecnoloxías, conscientes de que este país necesita establecer o seu crecemento en actividades de valor engadido e na produtividade. Porque impulsando a contratación de obra pública, en autovías e alta velocidade, estimularemos a economía e paliaremos a perda de emprego orixinado no sector inmobiliario.

Agora que a escalada de prezos está dando un respiro, é ben certo que un dos principais problemas desta crise está a ser o aumento de parados. É necesario pero non suficiente que nestes momentos máis do 80 por cento deles teñan recoñecido o dereito a unha prestación económica, por iso o diálogo social con sindicatos e empresarios deberá buscar solucións para recuperar canto antes o emprego e aumentar a estabilidade laboral. Acordo cos axentes sociais e non decretazos, como impuxera o goberno de Aznar e Rajoy no ano 2002, abaratando o despido, conxelando os salarios públicos e reducindo as prestacións sociais.

O Goberno de España, dentro do pequeno marxe de manobra que ten diante da crise financeira internacional e a subida do petróleo, tomou con rapidez, contra do que di o PP, medidas importantes para minorar as consecuencias directas deste tempo de recesión, medidas que sen dúbida terán efectos positivos pero non se notarán ata dentro duns meses. A pregunta debe ser, ¿podemos facer máis en España?. Seguro que si, no prazo curto máis inmediato estabilizar o sector inmobiliario e fomentar a construción de vivenda protexida, aumentar máis se cabe a inversión en obra pública e convencer ó sector financeiro para que a oferta crediticia permita ós sectores saneados seguir funcionando e crecendo.

Tamén chegou o momento de que España presione na Unión Europea para que o Banco Central Europeo baixe dunha vez os tipos de interese, porque está ben que se preocupe da inflación, pero hai que facerlle saber que en Europa tamén existen cidadáns que teñen dificultades reais para pagar as súas hipotecas ou para acceder a un crédito.

A medio prazo por suposto hai que sentar as bases dun modelo produtivo alternativo ó actual modelo da construción. Un novo modelo de crecemento económico fundamentado na mellora da produtividade, na inversión produtiva e tecnolóxica, que sen dúbida contribuirá na innovación empresarial e na creación de emprego e riqueza.

financiamento municipal

2008-09-29T03:24:00.000-07:00

Na última reunión en Zaragoza da FEMP (Federación Española de Municipios e Provincias), neste mesmo mes de setembro, víñase de aprobar unha resolución unánime sobre a futura negociación da reforma do modelo de financiamento local.

O partido e goberno socialistas teñen manifestado publicamente o seu compromiso de asumir todas e cada unha destas propostas encamiñadas a garantir un novo modelo financeiro e permitir que os concellos poidan ter unha economía suficiente e axeitada ás súas necesidades, e tamén para que este acordo se leve adiante ó mesmo tempo que a reforma da financiación autonómica, porque así poderase garantir a participación dos concellos nos ingresos das respectivas Comunidades Autónomas.

Neste proceso resulta imprescindible a unidade de tódolos municipalistas, da cor política que sexa, en torno a unhas propostas elaboradas e aprobadas pola FEMP. Tamén require unha resposta institucional, dende a lealdade e o compromiso, por parte dos Ministerios de Economía e Facenda, Administracións Públicas e, como non, os dezasete Gobernos autonómicos. Un compromiso económico para garantir a actividade, a prestación de servicios e o pleno exercicio das responsabilidades públicas de carácter municipal.

Un acordo que estaría vixente a partir de 2010, pero que debería asegurar a suficiencia no vindeiro exercicio presupostario 2009, no relativo á súa participación nos tributos do Estado. Con toda seguridade haberá que incorporar recursos adicionais para os concellos do mesmo xeito que se ten feito para as Comunidades Autónomas.

Unha vez pechado este proceso, o acordo debería contar cunha continuidade no tempo para determinar tamén a participación dos entes locais nos ingresos propios das CC.AA. , e así poder avanzar no proceso que algúns chamamos da segunda descentralización, e desenvolver os respectivos pactos locais dos diferentes territorios.

Necesario consenso parlamentario e político, tamén para aprobar un Estatuto do Goberno Local que recoñeza un novo marco de competencias reais e respecte os principios básicos e irrenunciables de igualdade, equidade, suficiencia financeira e autonomía municipal.

Consenso ás veces difícil de acadar, polo excesivo partidismo do PP, primeiro partido da oposición, como puxo de manifesto hai uns días na Cámara Alta, defendendo unha moción contraria o acordo logrado por unanimidade na FEMP, de que a negociación do financiamento local fose aparellada e vinculada á negociación do novo sistema de financiamento autonómico.

Chegando incluso á incoherencia política de creación dunha nova comisión de Política Financeira Local, cando o que pretende a federación de municipios, cos concellos do PP tamén, é unha participación de pleno dereito na Comisión Económica, Fiscal e Financeira xa existente, apelando a un criterio compartido de que os concellos tamén son Estado.

antenas de telefonía, necesarias pero temidas

2008-09-24T10:34:00.000-07:00

Os servizos modernos de telecomunicacións requiren dunha infraestrutura que afecta moi directamente ó territorio no que vivimos e á vida dos propios cidadáns. A necesaria e inevitable proliferación de antenas reemisores polo territorio ten provocado unha grande sensibilidade e alarma social, en relación coa súa instalación nos núcleos de poboación, tanto rurais como urbáns.

De cando en vez asistimos a este debate público, repetitivo si, pero aínda non superado, entre as empresas de telefonía móbil e os veciños acerca da perigosidade ou non destas instalacións radioeléctricas.
Os que se opoñen, falan dos supostos perigos para a saúde e os efectos negativos sobre os inmobles. A este respecto convén sinalar os contratos de arrendamentos de azoteas, utilizadas como bases para as instalacións, por períodos de 15 a 30 anos, que a miúdo inciden negativamente no valor das vivendas afectadas, pola excesiva alarma social que suscita a súa proximidade ás vivendas.

As empresas insisten nos informes oficiais e investigacións científicas para avalar a súa inocuidade. Neste senso quero facer algunhas aportacións a modo informativo, sobre aqueles estudos científicos máis relevantes realizados ata o día de hoxe por organismos internacionais, que avalan dalgún xeito a non perigosidade deste tipo de instalacións reemisoras.
A Organización Mundial da Saúde (OMS) no seu informe de xuño de 2000 afirma que ningún dos moitos e recentes informes realizados sobre campos electromagnéticos confirman que os campos de radiofrecuencias dos teléfonos móbiles, e as súas estacións base (antenas), teñan efectos adversos para a saúde dos cidadáns.
A propia “Asociación Española contra el Cáncer y los Campos Electromagnéticos” resolveu no 2004 que non se atoparan evidencias científicas que amosen relación de causa-efecto entre a exposición a campos electromagnéticos e o cancro. Moitos informes científicos internacionais abundan nestas afirmacións de que a exposición a estas radiofrecuencias, sempre que se axusten ós límites legais establecidos, non causan efectos adversos na saúde da poboación en xeral.
No ano 2001, recen chegado ó Senado, propiciei en nome do meu grupo o debate parlamentario e iniciativas lexislativas que darían lugar ó primeiro regulamento que sobre esta materia existe en España. Así naceu o Real Decreto 1066/2001 que normaliza e regula este tipo de instalacións e tenta poñer orde neste mercado das telecomunicacións. Neste senso a lexislación europea, recollida no Decreto, é tallante nos niveis de emisión destas antenas para que poidan operar legalmente.
Hoxe a potencia coa que emite e pode emitir unha estación base (antena) de telefonía móbil é normalmente de 30 vatios(poden chegar ata 170). Para facernos unha idea do que isto significa podemos facer un repaso sobre aparatos de uso común ou instalacións que nos rodean, pero non nos preocupan demasiado nin atemorizan. A potencia de emisión dun microondas é de 800 vatios, unha estación de TV, emite ata 500.000, e unha estación de radio pode chegar ós 2.000.000 de vatios.
Calquera pode te-la solución, non é difícil, levar canto máis lonxe mellor a instalación das antenas de telefonía móbil. Pero alonxar estas antenas dos centros urbáns ou núcleos rurais pode resultar unha certa contradición, porque a maior distancia da antena, necesitase maior potencia de emisión radioeléctrica.
A polémica está servida, por ser este un debate aberto nun país onde cada un de nós ten un móbil. A realidade é que todos queremos móbiles e, como non, tamén cobertura, pero ninguén queremos antenas preto das nosas casas, e este si que é un dilema dificilmente resoluble.
Por iso penso que as investigacións, como en calquera outro campo da ciencia, deben seguir abertas. Toda precaución e prevención será sempre pouca para unhas instalacións de telefonía móbil que se debaten entre a necesidade do servizo e o medo polos posibles efectos adversos. Unhas instalacións necesarias pero temidas.

pensións mínimas

2008-09-16T04:26:00.000-07:00

O Presidente Zapatero anunciaba nestes días que as pensións mínimas subirán de novo un 6 por cento, tamén en tempos de crise. Cumpre o seu compromiso de mellora-las pensións mínimas tódolos anos, cando a economía vai ben, e tamén agora, cando as cousas van mal, porque precisamente nos momentos difíciles é cando as medidas sociais se fan máis necesarias que nunca.
Estamos cun goberno que prioriza e mantén os seus compromisos de non recorta-las prestacións sociais para atalla-la crise, proposta capital da dereita que de gobernar conxelaría, sen complexos nin tapuxos, pensións, salarios e prestacións. Porque coa limitación de gasto público do 2% que propuxo Rajoy, entre outras cousas, non se poderían subi-las pensión mínimas como se fará en xaneiro.
Os socialistas temos unha vontade política inequívoca de gobernar para os que máis o necesitan, tanto co vento a favor como en contra, porque cando máis dificultades hai é cando máis temos que axudar ós que menos teñen. Non da igual quen goberne porque nada de certo hai en dicir que tódolos partidos sonche o mesmo. Por iso tamén dende o goberno galego se ten aprobado un Decreto que contribuirá cunha paga única de 200 €uros a tódalas pensións non contributivas (son as máis baixas), beneficiando a máis de 50.000 pensionistas en Galicia.

Vimos dunha lexislatura onde se ten producido a maior subida de pensións da democracia, as mínimas máis dun 30 por cento nos catro últimos anos, e a nosa pretensión é que nos próximos catro, a subida supere o 25%, para que a pensión mínima da calquera cidadán español e galego, con cónxuxe a cargo, non baixe dos 850 €uros mensuais.
Para valorar en profundidade estas medidas, convén pararse na foto fixa e facer un saudable exercicio de comparación que nos sitúe na realidade, fóra da demagoxia interesada dalgúns dirixentes do PP, que practican a teoría de canto peor, mellor. Hoxe as pensións mínimas (con cónxuxe a cargo maior de 65 anos) están en 659 €, 175 máis que no 2004, e as de viuvedade con cargas familiares en 615 €, 232 máis tamén que no 2004. Sobran as palabras, os datos falan por si mesmos.
Mentres a dereita do PP pide recortes sociais e flexibilidade laboral como remedio á crise económica, as prioridades deste goberno son en palabras do seu Presidente (Rodiezmo, sept-2008), “seguir adelante con las prestaciones sociales, las medidas de apoyo a las familias y las empresas, las políticas en favor del empleo y la lucha contra el paro y las desigualdades”.
Durante catro anos conseguimos avances sen precedentes na mellora da protección social e o benestar. Avances ben coñecidos por todos, aumentos nas pensións e o Salario Mínimo, creación do sistema nacional da dependencia, axudas por fillos ás familias, gratuidade da educación de tres a seis anos, Renda Básica de Emancipación para xoves e programa de saúde bucodental infantil, entre outros.
Decisións e medidas que representan un grande esforzo de solidariedade e son garantía de cohesión e convivencia; decisións e medidas que hai que manter e consolidar, máis se cabe, en momentos duros e complicados como os que estamos a vivir. Por iso debemos afondar nestas medidas e seguir avanzando en materia de pensións e salarios, na atención a dependencia, no número e cuantía das becas, nas vivendas de promoción pública, no ensino infantil de cero a 3 anos, e nas axudas directas ás familias e cobertura do desemprego.
Porque as políticas sociais e de apoio ás familias responden ó principio básico deste Goberno de que as dificultades non poden nin deben sufrilas en maior medida os cidadáns que se atopan nunha posición máis feble e vulnerable, tratase de asumir dende os poderes públicos un imperativo de solidariedade social incuestionable, que sen dúbida actuará de rede protectora fronte ás consecuencias inmediatas dunha conxuntura adversa derivada do estancamento económico actual.

plan educa3

2008-09-12T09:45:00.000-07:00

A Lei Orgánica de Educación (LOE) aprobada por este goberno que contempla a educación infantil como unha etapa educativa e non asistencial, permitiu que neste ano, por primeira vez neste país, tódolos nenos e nenas de 3 a 6 anos, (case millón e medio) teñan asegurada unha praza escolar gratis nunha escola infantil. Obxectivo cumprido.

No último consello de ministros do mes de agosto aprobamos o chamado Plan Educa3 para que tamén nenos e nenas ata 3 anos reciban unha educación de calidade, algo que nos tempos que estamos a vivir representará un investimento social de máis de 1.000 millóns de Euros.

Un plan que educativamente aposta pola calidade e socialmente pola equidade, ó beneficiar máis a quen máis o necesita, e por falla de recursos familiares non podían acudir ás escolas infantís privadas.

Para valorar esta medida do goberno hai que ter en conta o índice actual de escolarización de 0 a 3 anos, por debaixo do 20%, e a crecente demanda de prazas, sobre todo por familias traballadoras que necesitan conciliar a súa vida persoal e laboral.

Estamos diante dun novo reto, unha educación tempérana que sen dúbida favorecerá o éxito escolar e reducirá o abandono prematuro. Un bo instrumento para corrixir desigualdades de orixe socioeconómico e por suposto unha grande inversión no capital humano deste país.

Este plano Educa3 contempla a creación de novas prazas e mellora das existentes, a través de investimentos directos do goberno e convenios coas CCAA. Prazas educativas que deberán respectar criterios de separación por idades, habitabilidade, espazos, hixiene, acústica, etc.

Haberá que facer un esforzo singular naquelas zonas nas que a poboación está moi dispersa, caso da nosa comunidade, e tamén aumentar a oferta de ciclos formativos de técnicos superiores no ensino infantil, para que estas prazas estean suficientemente atendidas por profesionais da educación.

En momentos de dificultades económicas medidas como esta marcan a diferenza entre un goberno socialista e un de dereitas, non só non se reduce o gasto público social, como aconsellan os “gurús do PP”, senón que se vai máis alá, cumprindo cos compromisos, axudando a quen máis o necesita e investindo en futuro, a través do coñecemento e a educación pública e de calidade.

"dumping social"

2008-09-03T12:15:00.000-07:00

A Carta dos Dereitos Fundamentais recoñece a todo traballador o “dereito á limitación da duración máxima do traballo e a períodos diarios e semanais de descanso, así como a un período anual de vacacións pagadas”, con carácter xurídico vinculante dende a aprobación do Tratado de Lisboa en 2007.

No mes de xuño o Consello da Unión Europea aprobaba ampliar por enriba das 48 horas a semana laboral, un dereito social consagrado pola Organización Internacional do Traballo (OIT) hai 91 anos tras unha longa loita do movemento obreiro internacional.

O goberno socialista de España está a liderar a oposición máis radical á modificación regresiva da Directiva de Tempo de Traballo no Parlamento e Consello de Ministros da Unión Europea. A dereita non pode dar leccións nesta materia porque a maioría dos seus deputados europeos son o principal apoio desta proposta regresiva, pero tampouco teñen credibilidade aqueles que historicamente practican a política do “NON” por sistema á construcción europea.

Os que estamos na defensa dende sempre dunha Europa social dos cidadáns, levaremos tamén a iniciativa nos próximos meses para impedir que esta proposta conservadora poida ter éxito e saír aprobada.

Xa en maio de 2005, no Parlamento europeo se impuxera a posición española, defendida polos socialistas españois para rexeitar un primeiro intento de aumentar o tempo de traballo, recoñecendo que “unha duración de traballo superior a 50 horas pode ter efectos prexudiciais sobre a saúde e a seguridade dos traballadores” e que unha longa xornada de trabalo dificultaba a entrada das mulleres no mundo laboral.

Durante moito tempo España, Francia e Italia mantiveron en Europa o bloqueo ás pretensións do Reino Unido e Alemaña, que apostan por unha maior flexibilidade laboral (PP), insistindo en plantexamentos socialmente regresivos. O cambio de goberno en Francia (Sarkozy) e Italia (Berlusconi) ten debilitado este bloqueo, de aí que o Consello de Ministros da UE en xuño, (coa oposición de España) alcanzara un acordo sobre esta Directiva de ordenación de tempo de traballo, que autoriza ós Estados alongar a xornada semanal de traballo ata as 65 horas.

En breve os parlamentarios europeos terán a oportunidade de aprobar, rexeitar ou modificar esta proposta conservadora. Será nese foro onde veremos con meridiana claridade quen está a favor e quen en contra, a proba do algodón para moitos partidos como o PP que terá que decidir si está con Sarkozy e Berlusconi, que apoian esta medida antisocial, ou con Zapatero, que lidera a posición máis radical en contra desta Directiva de Tempo de Traballo, que pretende converter en norma europea o “opting out” británico, que dende 1993 permite no Reino Unido ó traballador pactar co seu empresario “libremente” o seu tempo de traballo.

Os socialistas xa fixemos e seguiremos a facer unha oposición frontal a unha directiva que nos faría retroceder ata o século XIX, e farémolo da man do movemento sindical europeo. Obxectivo a conseguir, unha maioría suficiente para rexeitar no Parlamento Europeo a proposta desta Directiva conservadora e antisocial, polo que ten de retroceso no dereito laboral europeo.

Deixar que o traballador poida pactar individualmente co empresario significa renunciar a toda unha historia legal e de loita social colectiva, que marcaría un perigoso precedente porque de seguido podería aplicarse tamén ós salarios ou mesmo ás condicións de traballo, nun auténtico e temerario “dumping” social.

Receitas do PP

2008-08-27T11:02:00.000-07:00

Hai uns días ilustrábame coas propostas, sempre moi anunciadas pero nunca publicadas, do principal partido da oposición para afrontar o que para eles resulta ser a peor crise na historia deste país. Pouca historia debe ser ou pouca vontade de recoñecer o que temos avanzado para mellor nos últimos trinta anos. Felicito esta iniciativa impresa do parlamentario do PP polo que ten de ilustrativa para coñecer dunha vez esas receitas populares que nos salvarán a todos desta hecatombe nacional.

E como temía este receitario non ten desperdicio, e as súas solucións pasan por determinadas accións, ”...la principal demanda del mercado laboral formulada por los empresarios y con el objetivo de dinamizarlo es la reforma laboral,..., hoy más necesaria que nunca, y que no puede esperar más,..., a juicio de los expertos la flexibilidad es la clave, flexibilidad en contrataciones y despidos, así como fomentar la movilidad funcional y geográfica de los trabajadores,..., en segundo lugar la austeridad en el gasto público, sin que ello efecte las inversiones en infraestructuras ni I+D+I...”

Material dabondo para saber por onde irían os tiros de gobernar o partido popular. Demanda dos empresarios, reforma laboral, flexibilidade nas contratacións e nos despidos, mobilidade funcional e xeográfica, reducir o gasto público. Esta é a tan publicitada pero sempre ben camuflada receita do PP, cunha marcada intencionalidade social e política, que coma sempre sexan os de sempre os que sempre se aperten o cinto.

Porque é verdade que temos dificultades e problemas. Tras vivir anos de crecemento económico, riqueza e creación de emprego como nunca tivera o noso país, agora temos un parón moi significativo e grave. Por elo unha parte importante da cidadanía ten a percepción de estar a vivir unha crise económica profunda. Pero a pesar das adversas circunstancias internacionais (crise financeira americana, prezos do petróleo e carestía dos cereais) a recuperación vaise producir e volveremos a crecer con forza, por iso é tan importante confiar nas nosas posibilidades como país, que son moitas, e apoiar sen reparos todas cantas medidas dos gobernos, central e autonómicos, apunten cara ese propósito.

Non axuda nada a crítica desaforada e catastrofista, nin os chamamentos apocalípticos dende a pasividade activa do que agarda a que todo empeore e canto máis mellor, na previsión miserenta dunha hipotética boa colleita de votos. Na súa cegueira oportunista non se decatan de que somos moitos os convencidos da fortaleza económica do noso país, e dos seus empresarios e traballadores.

Non é falar por falar, temos activos suficientes para afrontar este período de dificultades e unha vontade indiscutible de manter e fortalecer tódalas políticas sociais, incremento das pensións, salarios e axudas ás familias, e temos instrumentos empresariais suficientes para retornar á senda do crecemento, porque España está inmersa nun proceso imparable de capitalización en comunicacións no transporte, avances tecnolóxicos e nivel de coñecemento, que hoxe en días son os tres piares básicos que un país necesita para aguantar ben nos anos malos e avanzar con forza cando os ventos sopran na boa dirección.

Contamos tamén co activo do diálogo social, que para si tiveran outros países que tamén afrontan dificultades. Acordo entre empresarios, sindicatos e Goberno nun auténtico exercicio de responsabilidade que se está a converter nunha poderosa mensaxe de confianza á cidadanía, porque estamos a falar de compromisos coas pensións, coa protección por desemprego, coa lei de Igualdade e Dependencia, da eficacia dos servizos públicos, da formación profesional e das políticas para a competitividade, ser máis innovadores e producir con máis calidade.

Da lectura pausada do escrito polo parlamentario popular dedúcese que están a falar novamente dos decretazos que restrinxen dereitos laborais (folga xeral do 2003), dos recortes nas políticas sociais ( pensións, familias, salario mínimo, desemprego, vivenda, becas, educación e saúde,...), porque falar de reducción do gasto público semella debilitar a política social, todo o contrario do que algúns pensamos, tamén este goberno. Cando as cousas veñen mal é cando máis se xustifica a acción social dun goberno, porque é precisamente nos momentos difíciles cando hai que axudar máis a quen peor está e máis o necesita.

Traballar pola seguridade

2008-08-20T02:53:00.000-07:00

Dende 2005, polo mes de xuño, o Goberno activa o chamado “plan verano” que ben a supoñer un significativo aumento das medidas preventivas e de seguridade, materiais e persoais, nos incendios, as posibles olas de calor, nos desprazamentos vacacionais e no conxunto das zonas turísticas. Un plan integral de seguridade que implica a 10 ministerios e supón un financiamento extraordinario que supera os 150 millóns de €uros.

Na prevención e loita contra os incendios forestais o goberno contará con 71 medios aéreos de extinción (no 2004 non chegaban a 60), 42 avións e 31 helicópteros, que se unirán ós medios propios de cada unha das comunidades. A Unidade Militar de Emerxencias (UME) creada no 2006 conta xa con 1.250 efectivos dispoñibles para loitar contra o lume, mesmo en Galicia opera unha destas compañías de intervención, onde contarán coa colaboración de patrullas preventivas doutras unidades militares.

Neste campo son moi relevantes tódalas labouras de limpeza que se fan na rede viaria e ferroviaria, con segas e podas selectivas da vexetación para evitar posibles riscos de lume. E por suposto a colaboración económica cos gobernos territoriais das CCAA para intensificar a vixilancia e limpeza dos montes.

Estamos en momentos de grande afluencia turística e continuados desprazamentos, por elo é imprescindible contar cun sistema de detección, alerta e resposta ante situacións de emerxencia, e resulta máis que necesario reforzar a vixilancia e presenza da Garda Civil e Policía tanto nas estradas como nas zonas turísticas e medios de transporte. Este é o motivo polo que nestes meses de xullo e agosto se están a realizar catro operativos especias de tráfico, aumentando a presenza dos efectivos policiais e incluso suspendendo as obras públicas nos días de grandes desprazamentos e fins de semana. O obxectivo non pode ser outro que o de axilizar, mellorar e facer máis seguros os desprazamentos vacacionais e turísticos.

No ámbito da saúde tódalas medidas preventivas son poucas. A seguridade, un valor cada día máis demandado, esixe un seguimento diario de tódolos indicadores de riscos motivados por elevadas temperaturas e situacións de emerxencia medioambiental: consellos sobre conservación de alimentos e medicamentos, exposición ó sol ou exceso de calor, programas informativos sobre viaxes, uso de drogas ou mesmo enfermidades tropicais, identificación de persoas de alto risco e vulnerabilidade como son os maiores, dependentes ou discapacitados.

Unha liña de actuación tan completa dende o punto de vista social esixe tamén un esforzo de colaboración, obriga a establecer convenios con colectivos como Cruz Vermella e Cáritas, e cos propios concellos (FEMP) para realizar campañas destinadas a estes grupos de alto risco, e para coordinar actuacións de voluntarios e servizos municipais de asistencia social.

É moi posible que a seguridade global non exista nin existirá, todos o sabemos. Pero certo é tamén que cada día son maiores os niveis de seguridade esixibles, en tódolos ámbitos da vida, por unha cidadanía que con todo dereito aspira a ter unha vida digna, tranquila e segura. Misión dos gobernantes é traballar por este novo dereito cidadán, a seguridade en todo, de todos e para todos.

Cen días

2008-08-12T03:17:00.000-07:00

Unha democracia asentada como a nosa esixe dos seus gobernantes decisión para render contas, boa costume política que non tódolos gobernos practican. Render contas do que deron de si estes cen primeiros días de Goberno socialista, e tamén como saudable exercicio de saber asumir responsabilidades.

Non se trata nin moito menos de alardear dos logros acadados, máis ben de explicar á cidadanía os esforzos e iniciativas tomadas para afrontar, con prioridade absoluta, o frenazo da nosa economía e superar canto antes esta difícil situación que atravesamos e que singularmente afecta ás familias con menos ingresos e ás pequenas empresas, polo que supón de subida de prezos e perda de empregos.
Todos sabemos dos factores externos, crise financeira internacional, encarecemento das materias primas e subida do petróleo, como principais causantes desta difícil situación, algo que non debe restar un chisco de responsabilidade ó Goberno, por iso das medidas económicas que dende o primeiro día se teñen tomado para paliar os efectos da caída do crecemento e do emprego, medidas que no seu conxunto e ata o ano 2010 poñen en circulación máis de 60.000 millóns de €uros.
Medidas económicas extraordinarias porque hai que axudar ós sectores do transporte, da pesca e do agro, que son os máis afectados pola crise enerxética, porque hai que solucionar a falla de liquidez das pequenas empresas e manter a súa inversión productiva, porque hai que reducir o impacto negativo da actual situación sobre a renda dispoñible das familias.
E poderase estar de acordo coa actuación do goberno, tamén en desacordo; poderán gustar estas medidas, non gustar e incluso desgustar, pero non é de recibo e resulta, cando menos, non pertinente dicir que non se fai nada e non se toman medidas. Ningún país da Unión Europea ten adoptado un conxunto similar de medidas, nin por asomo unha mobilización de recursos económicos tan importante.
Por suposto que hai que recoñecer as dificultades que atravesamos, pero tamén valorar na súa xusta medida o que temos e o que facemos. Hai que valorar o que supón de positivo ser hoxe un país forte económica e socialmente, máis forte que nunca, en mellores condicións que nunca para resolver canto antes esta situación adversa.
Hai que valorar as medidas do goberno e valorar tamén as propostas da oposición, porque a política non é a mesma cando goberna a dereita ou a esquerda, por moito que se nos insista interesadamente dende o universo mediático e opinador desa mesma dereita.
E dende unha concepción progresista e social da economía non podemos estar de acordo coa receita de Rajoy, porque unha reducción drástica do gasto público afectaría ás inversións en infraestructuras e ás políticas sociais, afectaría ás familias con menos renda e ós sectores productivos máis febles. E non se poderá dicir que esta é unha simple conxectura anti-PP e oportunista, non hai máis que recordar o que xa fixeron cando gobernaron, indo ben as cousas, naquela “España va bien” de Aznar e Rajoy, conxelación salarial para empregados públicos, recorte de becas e axudas sociais, mínimas subidas nas pensións e no salario mínimo, reforma laboral imposta por decreto, ...

Seguro que haberá que ser austeros no gasto público, pero tamén moi solidarios cos que máis o necesitan, pensionistas, traballadores, parados e sectores máis afectados pola carestía da vida e as dificultades económicas.
Claro está que tódalas medidas adoptadas, no camiño da recuperación económica e creación de emprego, necesita da colaboración dos Axentes Sociais e tamén do diálogo con tódolos grupos políticos, cunha única limitación, o fortalecemento das políticas sociais que nunca deben quedar afectadas por recortes nos dereitos adquiridos, nin nas prestacións comprometidas.

Render contas dos cen primeiros días de goberno, tamén nos momentos difíciles.

sen baixa-la garda

2008-06-30T08:11:00.000-07:00

Cada día máis consideramos a inseguridade viaria coma un dos moitos riscos que asumen os cidadáns a cotío. A mellora da seguridade na circulación é, dende hai anos, un dos obxectivos ó que este goberno dedica máis esforzo, porque detrás de cada accidente de tráfico hai unha desgraza familiar.

A reforma da Lei de Seguridade Viaria, que trouxo o permiso por puntos, a modificación do Código Penal, que posibilita a prisión para graves delitos contra a seguridade viaria, o reforzamento dos controis nas estradas e, algo moi importante, o esforzo continuado por introducir a loita contra os accidentes de tráfico na axenda dos condutores, están a mellorar considerablemente a conta de resultados. E neste caso os números son importantes, porque cando os números descenden, as vidas non se perden.

Neste anos España está a reduci-la sinistralidade nas súas estradas. Así no que vai de ano neste país houbo 838 vítimas mortais, 200 menos que no mesmo período do pasado ano 2007, un 20 por cento menos. Pero non é suficiente mentres vidas e familias queden rotas pola conduta delituosa, imprudente e mesmo descoidada na condución dun vehículo a motor; porque estamos a falar de miles de mortos nas estradas, de miles de vidas perdidas, de miles de feridos, moitos deles con secuelas irreversibles. Por iso temos que seguir traballando na dobre certeza de que os accidentes poden reducirse e de que este goberno sabe como facelo.

O obxectivo final non pode ser outro que a protección mesmo da vida, evitando mortes innecesarias e accidentes provocados pola temeridade dalgúns condutores. Por iso, hoxe en día, ninguén discute que a ferramenta máis poderosa que temos para cambia-los comportamentos dos novos condutores está na firme decisión de introduci-la educación viaria na escola, con carácter obrigatorio e na conciencia de que ten que ser unha verdadeira aposta de futuro.

Para facer fronte ós desafíos da seguridade viaria e garanti-la integridade das persoas nas vías de circulación a través da vixilancia e control das mesmas, será tamén necesario acometer unha ampliación do número de axentes de tráfico da Garda Civil ata chegar ós 11.000 efectivos dedicados integramente para esta tarefa e seguir impulsando dende o goberno a mellora das súas condicións de traballo e vida.

Ó mesmo tempo, e sen baixa-la garda, hai que traballar por mellora-lo funcionamento do permiso por puntos, polo cumprimento efectivo e inmediato das medidas previstas no Código Penal, por intensifica-la seguridade dos motoristas e continuar mellorando as redes viarias coa construción de autovías, supresión de puntos negros e consolidación da inversión en seguridade e conservación das estradas.

Reforma das facendas locais

2008-06-24T10:38:00.000-07:00

A Constitución Española garante nos seus artigos 140 e 142 o principio de autonomía local e de suficiencia financeira dos concellos.

Xa vai para tres décadas da vixencia constitucional destes principios pero aínda hoxe existe unha ausencia total de planificación concertada dos recursos dos tres niveis de organización territorial: estatal, autonómico e local. A realidade é que a participación do mundo local no gasto público mantense practicamente estancado dende o ano 1985, en torno ó 13% do total.

Hai que recoñecer que na lexislatura pasada se aprobaron un importante conxunto de actuacións: medidas urxentes de Financiamento Local polas que se están a compensar anualmente, con 120 millóns de euros, ós concellos para facer fronte á diminución de ingresos municipais derivada da reforma do Imposto de Actividades Económicas (IAE), feita durante o goberno do PP de Aznar e Rajoy; a posibilidade legal de anticipar fondos da súa participación nos tributos do Estado; ou a creación dun novo fondo económico para os municipios de menos de 20.000 habitantes (tódolos concellos de Lugo agás a cidade).

Son sen dúbida importantes medidas que amosan o compromiso real do Goberno socialista co mundo municipal. Agora é o momento de continuar por este camiño e responder a unha demanda, ademais de xusta, histórica como é a reforma do financiamento local adaptado dunha vez por todas ás necesidades reais dos concellos.

Porque os gobernos locais están a desenvolver no día a día competencias que non lles pertencen e si corresponde a outras administracións do Estado, algo que afoga as xa de por si maltreitas

economías municipais, que en termos de xestión administrativa produce un crecemento incontrolado do gasto corrente, fundamentalmente nas áreas de xestión recoñecidas como “competencias impropias” dos concellos.

Cada día resulta máis necesario un gran pacto de estado entre Goberno Central, Comunidades Autónomas e Concellos, do que tamén participen as forzas políticas con representación parlamentaria. Unha reforma que para ser real, precisa da negociación, en paralelo, da reforma do financiamento autonómico, de xeito que dentro do respecto competencial se poidan ter en conta os xustos e históricos intereses das facendas municipais.

Todo elo cun obxectivo claro de modifica-la lexislación das facendas locais nunha dobre liña de garanti-los principios constitucionais de autonomía local e suficiencia financeira e de poñer en valor a xestión municipal. De facelo ben dependerá a calidade dos servizos que a cidadanía recibe do seu máis próximo xestor institucional, o concello.

desaznarización popular

2008-06-21T04:19:00.000-07:00

Cada día evidenciase máis a brecha aberta no PP de Rajoy, mentres continúa a OPA mediática e “amigable” no partido popular; cantos de serea que navegan impasibles polo mundo das ondas populares para debilitar, canto máis mellor, ó líder popular na espera da chegada dun salvador-candidato. Estratexia de desgaste político, á que non son alleos medios de comunicación nin conferencia episcopal, poderes fácticos de sempre no universo vital da dereita natural deste país.

Son moitas as voces que sen ningún reparo anuncian a pegada da lideresa nacional e do xefe dos bispos, Esperanza e Rouco, nesta manobra conspiradora que ó día de hoxe conta cun obstáculo infranqueable en Valencia na figura de Camps, a lo menos de momento.

Seguramente non haberá sorpresas no Congreso popular, salvo que Aznar “el grande” decida abandona-los cuarteis de inverno do seu ben mantido estilo de vida americano, e irrompa no escenario para indicarlle amablemente a Mariano o camiño do retiro voluntario e definitivo. Todo é posible neste PP de cirios e troianos.

Penso que o líder popular gañará con toda seguridade no Congreso de Valencia e será elixido presidente do PP, con toque de aviso na forma do voto en branco si, pero sairá elixido. E digo ben, elixido, porque no 2004 fora designado por Aznar. Rajoy sabe, porque parvo non é, que nesta ocasión tan só conseguirá un cheque con data de caducidade e poucos fondos. Rajoy será despois de xuño un supervivente do partido que no seu día non quixo asumir que perdera as eleccións.

Resulta difícil entender que aquel que fora no seu día home de Aznar, sempre sometido á súa influencia, queira ser agora a persoa que “desaznarice” o partido popular. Os contrarios a este proceso de renovación do principal partido da oposición, cunha estratexia devastadora chegan a invadir os terreos vergoñentos do insulto e a infamia. Agora se lle acuse de traizoa-la memoria das víctimas do terrorismo; é curioso que esta sexa a mesma acusación que no seu día el lanzara contra o Presidente Zapatero no debate do Estado da Nación (2004). ¡ cantas voltas da esta vida !

E digo eu que non é xusto este trato recibido daqueles que no seu día o adulaban, de todos é sabido que non hai peor cuña que a da propia madeira. Non é xusto porque acusacións desta calaña son unha indecencia política e porque Rajoy non é o único responsable deste bodevil que se está a vivir en Génova-13 dende os “idus” de marzo.

Seguridade por dereito

2008-06-11T03:32:00.000-07:00

A política de seguridade dun goberno democrático ten como único obxectivo acadar un país cada día máis seguro, para que tódolos cidadáns poidamos exercer tódolos nosos dereitos constitucionais, para que todos poidamos disfrutar plenamente da nosa liberdade, para que no noso país poidamos vivir sen ningún tipo de medo.

Sen medo, porque non só hai que loitar contra aquelo que xera sufrimento nas persoas, tamén hai que traballar para que se poidan sentir máis seguras e máis confiadas. Protexer, amparar e defender ós cidadáns ven a ser un dos máis altos e nobres obxectivos do goberno dun Estado.

Porque o mundo cambia a velocidade vertixinosa. Tamén o noso país se ve afectado por estes cambios, que sen dúbida condicionan a política de seguridade. A mesma consideración da seguridade policial ou militar ten resultado xa obsoleta. Nacións Unidas, dende hai décadas ven impulsando un novo concepto de seguridade, a seguridade das persoas, na que seguen presentes as tradicionais demandas de seguridade: loita contra o terrorismo e a criminalidade, prioridades como a protección dos chamados colectivos de risco: mulleres, nenos ou persoas maiores. Pero a estes riscos, chamémoslles tradicionais, se teñen sumado outros máis recentes, que entran na categoría de graves ameazas para a seguridade nacional: o terrorismo internacional, a criminalidade organizada, o tráfico de armas ou mesmo as catástrofes medioambientais.

Afrontar estas novas ameazas e reduci-las nosas vulnerabilidades require dun traballo conxunto e coordenado de moitas persoas, organismos e países. Os desafíos son de tal magnitude que so dende o conxunto das institucións do Estado se lles pode facer fronte, poñendo en común obxectivos e recursos para afrontar con eficacia as tarefas de prevención e as de intervención.

Resulta pois evidente o obxectivo: facer que o noso país sexa cada día máis seguro fronte a tódalas ameazas, facer que o conxunto dos cidadáns e as nosas institucións sexan máis seguros fronte ó terrorismo e o crime organizado; máis seguros nas rúas, no rural en nas cidades, tamén nos fogares; máis seguros ó circular polas estradas; máis seguros e protexidos fronte ós riscos das catástrofes naturais, climáticas, industriais, do transporte; máis seguros, en definitiva, para que tódolos cidadáns disfruten e exerciten libremente os seus dereitos e liberdades que a Constitución española consagra.